Gelenekten Yıkıma: Roald Dahl’ın “Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler” Şiirinde Masal Şiddetine Revizyonist Bir Yaklaşım

Children’s and Household Tales (Kinder- und Hausmärchen), first published by the Brothers Grimm in 1812, reached its canonical form in 1857 after a series of simplifications and revisions. In an effort to make the tales suitable for the bourgeois society of the period and its children, the Brothers Grimm largely removed elements such as depictions of violence and abuse, as well as sexual implications. From the second half of the twentieth century onward, however, feminist writers in particular began to critically rewrite fairy tales by challenging their normative and patriarchal worldview. They produced narratives that were darker, more disturbing, and more heavily infused with violence by transforming the perspectives embedded in traditional tales. During this period, marked by a significant liberation in children’s literature in thematic, formal, and linguistic terms, subjects previously considered taboo – such as physical, psychological, and verbal violence, neglect, abuse, and sexuality – began to be incorporated into children’s books. At the same time, traditional fairy tales interacted with different genres and narrative forms and were reconstructed for child readers, particularly through humorous and parodic strategies. Roald Dahl’s Revolting Rhymes (1982), in which he rewrites six traditional fairy tales in verse form for child readers, relocates these tales to contemporary settings and revives the violence and aggressive discourse of the oral tradition through humorous language. This study examines Dahl’s “Snow White and the Seven Dwarfs” from this collection as an example of revisionist fairy tale through the method of discourse analysis. It argues that Dahl’s blending of violent imagery and humorous language functions as a critical and transformative narrative strategy that challenges the static worldview of the fairy-tale tradition, its patriarchal value system, and the normative boundaries of children’s literature established by adults.

Grimm Kardeşler’in ilk kez 1812 yılında yayımlanan Çocuk ve Ev Masalları (Kinder- und Hausmärchen) adlı masal derlemesi, sadeleştirme ve yeniden düzenleme süreçlerinin ardından 1857 yılında klasikleşmiş biçimine ulaşmıştır. Grimm Kardeşler, masalları dönemin burjuva toplumu ve onun çocukları için uygun hâle getirmek amacıyla, şiddet ve istismar tasvirleri ile cinsellik çağrışımları gibi unsurlardan büyük ölçüde arındırmıştır. Ancak yirminci yüzyılın ikinci yarısından itibaren, özellikle feminist yazarlar masalların normatif ve ataerkil dünyasını hedef alarak bu anlatıları eleştirel biçimde yeniden yazmaya başlamış; geleneksel masallardaki bakış açılarını dönüştürerek daha karanlık, rahatsız edici ve şiddet yüklü anlatılar üretmişlerdir. Çocuk edebiyatında tematik, biçimsel ve dilsel bağlamda belirgin bir özgürleşmenin yaşandığı bu dönemde, fiziksel, psikolojik ve dilsel şiddetin yanı sıra ihmal, istismar ve cinsellik gibi daha önce tabu kabul edilen konular da çocuk kitaplarına dâhil edilmeye başlanmıştır. Aynı süreçte geleneksel masallar farklı türler ve anlatı biçimleriyle etkileşime girerek, özellikle mizahi ve parodik stratejiler aracılığıyla çocuk okurlar için yeniden kurgulanmıştır. Roald Dahl’ın altı geleneksel masalı şiir formunda çocuk okurlar için yeniden yazdığı Revolting Rhymes (1982) adlı derleme, geleneksel masalları çağdaş zaman ve mekâna taşırken sözlü geleneğin özünde yer alan şiddet ve saldırgan söylemleri mizahi bir dil aracılığıyla yeniden görünür kılar. Bu çalışma, Dahl’ın söz konusu derlemede yer alan “Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler” şiirini revizyonist bir masal örneği olarak söylem analizi yöntemiyle incelemektedir. Çalışma, Dahl’ın mizahla harmanladığı şiddet tasvirlerinin masal geleneğinin statik dünya görüşünü, ataerkil değer sistemini ve çocuk edebiyatının yetişkinler tarafından belirlenen normatif sınırlarını hedef alan eleştirel ve dönüştürücü bir anlatı stratejisi olarak işlev gördüğünü tartışmaktadır.