María Bonete Escoto’nun “Lunes” Öyküsüne Eko-Gotik Bir Yaklaşım

Eko-gotik, ekolojik kriz ile gotik estetiği buluşturarak doğanın tekinsizleşen temsillerini, insan-merkezci düşüncenin sınırlarını ve insan ile insandışı arasındaki ilişkinin dönüşümünü sorgulayan çağdaş bir kuramsal yaklaşımdır. Bu çalışma, İspanyol yazar María Bonete Escoto'nun “Lunes” adlı öyküsünü eko-gotik kuram çerçevesinde inceleyerek iklim krizinin gotik anlatı estetiği aracılığıyla nasıl temsil edildiğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. İncelemede öykü, doğanın temsili, tekinsizlik, korku, mekân, insan-doğa ilişkisi ve ekolojik yıkım ekseninde değerlendirilmiştir. İnceleme sonucunda öykünün doğayı edilgen bir arka plan olmaktan çıkararak anlatının yönünü belirleyen etkin bir fail konumuna taşıdığı; denizin karayı geri alması, kıyı şeridinin kaybolması, otelin harabeye dönüşmesi, küfün yaşam alanlarını istila etmesi ve anormal doğumlar gibi anlatı unsurları aracılığıyla insan-merkezci hâkimiyet anlayışını sorguladığı belirlenmiştir. “Lunes”, eko-gotik kuramla okunabilecek bir metin olmasının yanı sıra aynı zamanda türsel özellikleri bakımından çağdaş eko-gotik anlatının bir örneği olarak da değerlendirilebilir. Aynı zamanda öykünün, ekofobi kavramı açısından da önemli okuma imkânları sunduğu ortaya çıkmıştır. Bu çalışma, çağdaş İspanyol öykücülüğünde eko-gotik estetiğin işleyişini görünür kılarak hem eko-gotik araştırmalara hem de İspanyol edebiyatı üzerine yapılan ekoeleştirel çalışmalara katkı sunmayı hedeflemektedir.

Eco-gothic is a contemporary theoretical approach that brings together ecological crisis and gothic aesthetics to examine the increasingly uncanny representations of nature, the limitations of anthropocentric thought, and the evolving relationship between the human and the nonhuman. This study explores the Spanish writer María Bonete Escoto's short story “Lunes” through the lens of eco-gothic theory, with the aim of demonstrating how the climate crisis is represented through gothic narrative aesthetics. The analysis focuses on the representation of nature, the uncanny, fear, space, the human–nature relationship, and ecological destruction. The analysis argues that “Lunes” presents nature not as a passive backdrop but as an active force that shapes the course of the narrative. By depicting the sea reclaiming the land, the disappearance of the coastline, the transformation of a hotel into a ruin, the spread of mold into human living spaces, and the motif of abnormal births, the story challenges anthropocentric notions of human dominion over nature. “Lunes” can be read not only through an eco-gothic framework but also as a representative example of contemporary eco-gothic fiction in terms of its generic characteristics. Furthermore, the study suggests that the story offers valuable interpretative possibilities from the perspective of ecophobia. By highlighting the operation of eco-gothic aesthetics in contemporary Spanish short fiction, this study seeks to contribute both to eco-gothic scholarship and to ecocritical studies of Spanish literature.