Latife Tekin ile Cengiz Aytmatov’un Romanlarında Geleneğin Kurgusal İşlevi ve Metinlerarasılık Bağlamında Bir Çalışma

Bir sanat/edebiyat akımı olarak postmodernizm Türk edebiyatında ilk defa 70’li yıllarda görülmüş ve 80’li yıllarda birçok yazar tarafından bilinçli olarak bu türde eserler verilmiştir. Bu akımın en önemli tekniklerinden birisi olan metinlerarasılık, geleneğin kullanımına kapı aralamıştır. Latife Tekin ve Cengiz Aytmatov’da bu aralığı değerlendirip eserleriyle destan, masal ve halk edebiyatı gibi geleneksel anlatılar arasında bağ kurup, bu bağı işlevselleştirmiştirler. Bu çalışmada ortak kültürden esinlenerek Ak-Köbök destanı ve ad koyma motifi gibi geleneksel anlatıların kendisinin ya da onları çağrıştıran motiflerin Latife Tekin ve Cengiz Aytmatov tarafından nasıl işlevselleştirildiğinin üzerinde durulmuş; her iki yazarın da metinlerinde kullandığı destan ve motiflerin tespiti ve değerlendirilmesinde bulunulmuştur.

As a movement of art/literature, postmodernism has firstly shown up in 70s in Turkish Literature; and in 80s, many writers has consciously produced their works in the context of postmodernism. Intertextuality, one of the key techniques of this movement, paved the way for using tradition. Latife Tekin and Chinghiz Aitmatov has also used this technique and established a bond among traditional narratives such as epics, fables, folk stories and functionalized it in their works. In this study, the traces of Ak-Köbök legend and “the motif of naming” itself or its connotations were scrutinized in the texts of Tekin and Aitmatov. In brief, in the article, the traces of traditional narratives and oral culture were firstly detected and after analyzed in both writers’ novels.