BEDEN EĞİTİMİ VE SPOR ÖĞRETMENLERİNİN ACİL UZAKTAN ÖĞRETİM SÜRECİNDE WEB 2.0 ARAÇLARINI KULLANMA DÜZEYLERİ

Öz

Öz: Bu araştırmanın amacı COVID-19 pandemisinin neden olduğu acil uzaktan öğretim sürecinde Beden Eğitimi ve Spor öğretmenlerinin Web 2.0 araçlarını kullanma düzeylerinin incelenmesidir. Nicel araştırma yöntemlerinden genel tarama modelinin bir türü olan kesitsel tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın evreni 2020-2021 eğitim öğretim bahar yarıyılında Muğla İl Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı ortaokul ve liselerde görev yapmakta olan Beden Eğitimi ve Spor öğretmenleridir. Seçkisiz olmayan amaçlı ölçüt örnekleme yöntemi ile 182 Beden Eğitimi ve Spor öğretmenine ulaşılmıştır. Veri toplama aracı olarak “Öğretmenlerin Eğitim Teknolojisi Kullanım Düzeylerini Belirleme Ölçeği”nin “Teknoloji Okuryazarlığı”, “Derse Teknoloji Entegrasyonu”, “İletişim” alt boyutları ile tanımlayıcı bilgi formu ve bir açık uçlu soru kullanılmıştır. Verilerin normal dağılım göstermesi sonucunda gruplar arasındaki farkı belirlemede bağımsız gruplarda t testi ve tek yönlü varyans analizi (ANOVA) kullanılmıştır. Çalışmadan elde edilen verilerin istatistiksel analizleri SPSS 22.0 programı ile yapılmıştır. Araştırma bulguları Beden Eğitimi ve Spor öğretmenlerinin acil uzaktan öğretim sürecinde Web 2.0 araçlarını derse entegre etme düzeylerinin yalnızca daha önce teknoloji kursu alanlar lehine farklılaştığını göstermektedir. Yanı sıra Web 2.0 araçlarının mesajlaşma uygulamalarını (WhatsApp, Telegram, Viber, WeChat vb.) ve sosyal ağları (Instagram, Youtube vb.) kullanma düzeyi kadın öğretmenler, yaşı daha genç olan öğretmenler ve lisansüstü öğrenim gören öğretmenler lehine farklılaşmaktadır. Teknoloji okuryazarlığı düzeyi ise yalnızca lisansüstü öğrenim gören öğretmenler lehine farklılaşmıştır. Bu bulgular çerçevesinde yüz yüze eğitimi kesintiye uğratabilecek durumlar karşısında Beden Eğitimi ve Spor öğretmenlerinin teknolojik mesleki donanımlarını geliştirmek için hizmet içi eğitim faaliyetlerinin ve eğitsel teknoloji ile ilgili kursların nicelik ve nitelik olarak artırılması önerilmektedir. Ayrıca acil uzaktan öğretimi gerektirecek durumlarda Beden Eğitimi ve Spor dersinin teorik bilgi içeren konularının Web 2.0 araçları (EBA, Zoom, Kahoot vb.) ile beceri uygulaması gerektiren konuların ise yüz yüze eğitim ile planlanması önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Beden eğitimi ve spor öğretmeni
• acil uzaktan öğretim
• Web 2.0 araçları
• COVID-19
• uzaktan eğitim

LEVELS OF USE OF WEB 2.0 TECHNOLOGIES IN THE EMERGENCY REMOTE EDUCATION PROCESS OF PHYSICAL EDUCATION AND SPORTS TEACHERS

Abstract

The aim of this research is to examine the level of physical education and sports teachers' use of Web 2.0 tools in the emergency distance education process caused by the COVID-19 pandemic. The cross-sectional survey model, which is one of the quantitative research methods, is a type of general survey model. The universe of the research is Physical Education and Sports teachers working in secondary schools and high schools affiliated to Mugla Provincial Directorate of National Education in the spring semester of 2020-2021 education. With the non-random purposeful criterion sampling method, 182 Physical Education and Sports teachers were reached. As data collection tool, "Technology Literacy", "Technology Integration to Lesson", "Communication" sub-dimensions of "Scale for Determining Teachers' Levels of Educational Technology Use", descriptive information form and an open-ended question were used. As a result of the normal distribution of the data, t-test and one-way analysis of variance (ANOVA) were used in independent groups to determine the difference between the groups. Statistical analyzes of the data obtained from the study were made with the SPSS 22.0 program. Research findings show that physical education and sports teachers' level of integration of Web 2.0 tools in the emergency distance education process differs only in favor of those who take technology courses before. In addition, the level of use of messaging applications (WhatsApp, Telegram, Viber, WeChat, etc.) and social networks (Instagram, Youtube, etc.) of Web 2.0 tools differs in favor of female teachers, teachers who are younger, and teachers with graduate education. The level of technology literacy differed in favor of only postgraduate teachers. Within the framework of these findings, it is recommended to increase the quantity and quality of in-service training activities and educational technology courses in order to improve the technological professional equipment of Physical Education and Sports teachers in the face of situations that may interrupt face-to-face education. In addition, in cases where urgent distance education is required, it is recommended that the theoretical subjects of the Physical Education and Sports course be planned with Web 2.0 tools (EBA, Zoom, Kahoot, etc.) and the subjects that require skill practice should be planned with face-to-face education.

Keywords

• Physical education teacher
• emergency remote education
• Web 2.0 tools
• COVID-19
• distance education.

Kaynakça

1. Adıgüzel, A. (2010). İlköğretim okullarında öğretim teknolojilerinin durumu ve sınıf öğretmenlerinin bu teknolojileri kullanma düzeyleri. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, (15), 1-17.
2. Akbana, Y, E., Rathert, S., Ağçam, R. (2021). Emergency remote education in foreign and second language teaching. Turkish Journal of Education, 10(2), 97-124.
3. Akyıldız S., Altun T. (2018). Sınıf öğretmeni adaylarının teknolojik pedagojik alan bilgilerinin (TPAB) bazı değişkenlere göre incelenmesi. Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 8(2), 318-333.
4. Balaman, F., Hanbay Tiryaki, S. (2021). Corona virüs (covid-19) nedeniyle mecburi yürütülen uzaktan eğitim hakkında öğretmen görüşleri. Itobiad: Journal of the Human & Social Science Researches, 10(1).
5. Bayraktar, R. (2015). Öğretmenlerin eğitim teknolojileri kullanım düzeylerinin belirlenmesi: Ölçek geliştirme çalışması (Yüksek Lisans Tezi). Karadeniz Teknik Üniversitesi, Türkiye.
6. Beemt, A.V.D., Thurlings, M., Willems, M., (2019). Towards an understanding of social media use in the classroom: a literature review. Technol. Pedagog. Educ., 29(1), pp.35-55.
7. Bilici, S., Güler, Ç. (2016). Ortaöğretim öğretmenlerinin TPAB düzeylerinin öğretim teknolojilerini kullanma durumlarına göre incelenmesi. İlköğretim Online, 15(3), 898-921.
8. Bisgin, H. (2014). Analyzing the attitudes of physical education and sport teachers towards technology. The Anthropologist, 18(3), 761–764

9. Boateng, G.O., Neilands, T. B., Frongillo, E. A., Melgar Quiñonez, H. R., Young, S. L. (2018). Best practices for developing and validating scales for health. Social, and Behavioral Research: A Primer, Frontiers in Public Health, 6.
10. Bozkurt, A. (2020). Koronavirüs (COVID-19) pandemi süreci ve pandemi sonrası dünyada eğitime yönelik değerlendirmeler: Yeni normal ve yeni eğitim paradigması. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 6(3), s. 112-142. Erişim adresi:
11. Bozkurt, A., Sharma, R. C. (2020). Emergency remote teaching in a time of global crisis due to CoronaVirus pandemic. Asian Journal of Distance Education, 15(1).
12. Carpenter, S. (2018). Ten steps in scale development and reporting: A guide for researchers. Communication Methods and Measures, 12(1), 25-44.
13. Cin, A., Yelken, T. Y. (2019). Ortaokul öğretmenlerinin teknolojik pedagojik alan bilgileri ile bilişim teknolojisi kullanım düzeylerinin incelenmesi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12(65), 741-755.
14. Crompton, H., Burke, D., Jordan K., Wilson, S. (2021). Support provided for K-12 teachers teaching remotely with technology during emergencies: A systematic review, Journal of Research on Technology in Education, 1-16.
15. Çar, B., Aydos, L. (2020). Beden eğitimi ve spor öğretmenlerinin teknolojik pedagojik alan bilgisi ile ilgili yeterliklerinin incelenmesi. Gazi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 25(4), 441-454.
16. Çetin, M., Yılmaz, S. H., İlhan, L. (2021). Koronavirüs (covid-19) pandemisi sürecinde uzaktan eğitim; beden eğitimi ve spor öğretmenleri perspektifinden nitel bir araştırma. Gaziantep Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi, 6(2), 136-161.
17. Çelik, T. (2021). Web 2.0 araçları kullanımı yetkinliği ölçeği geliştirme çalışması. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, (51), 449-478.
18. Field, A. (2009). Discovering statistics using SPSS (3. baskı). London: Sage.
19. Harris, A., Rea, A. (2009). Web 2.0 and virtual world technologies: a growing impact on IS education. J. Inf. Syst. Educ., 20 (2), pp. 137-144.
20. İnce, M., Koçak, M. (2017). Üniversite öğrencilerinin sosyal medya kullanım alışkanlıkları: Necmettin erbakan üniversitesi örneği. Karabük Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 7(2), 736-749.
21. Karakuş, N., Er, Z. (2021). Türkçe öğretmen, adaylarının web 2.0 araçlarının kullanımıyla ilgili görüşleri. IBAD Sosyal Bilimler Dergisi, (9), 177-197.
22. Kartal O., Temelli D., Şahin Ç. (2018). Ortaokul matematik öğretmenlerinin bilişim teknolojileri öz-yeterlik düzeylerinin cinsiyet değişkenine göre incelenmesi. Journal of Theoretical Educational Science, 11(4), 922-943.
23. Koehler, M. J., Mishra, P. (2006). Technological pedagogical content knowledge: a new framework for teacher knowledge. Teachers College Record, National Council on Teacher Quality, 108(6), 1017-1054.
24. Lee, M. H. ve Tsai, C. C. (2010). Exploring teachers’ perceived self efficacy and technological pedagogical content knowledge with respect to educational use of the World Wide Web. Instructional Science, 38 (1), 1-21.
25. Liyanagunawardena, T. R. ve Williams, S. A. (2021). Emergency remote education: experience from sri lanka during covid- 19. Asian Journal of Distance Education, 16(1), 207-229.
26. Mahmood, K. (2009). Gender, subject and degree differences in university students’ access, use and attitudes toward information and communication technology (ICT). International Journal of Education and Development Using Information and Communication Technology, 5(3), 206-216.
27. MEB (2018). Beden eğitimi ve spor dersi öğretim programı (5,6,7 ve 8. sınıflar). Ankara
28. Mercier, K., Centeio, E., Garn, A. (2021). Physical education teachers’ experiences with remote instruction During the initial phase of the COVID-19 pandemic. In Journal of Teaching in Physical Education, 40(2),337-342.
29. Osborne, J. W. (2014). Best practices in exploratory factor analysis. Scotts Valley, CA: CreateSpace Independent Publishing.
30. Osmanovic, J., Maksimovic, J., Dimitrijevic, M. (2020). Pedagogical, cognitive and methodological aspects of digitalisation in physical education. Facta Universitatis, Series: Physical Education and Sport, 13(3), 649-665.
31. Özcan, B., Saraç, L. (2020). COVID-19 pandemisi sürecinde öğretmen çevrimiçi uzaktan eğitim rol ve yeterlikleri: beden eğitimi öğretmenleri örneği. Milli Eğitim Dergisi, 49(1), 459-475.
32. Özen, G., Güllü, M., Uğraş, S. (2016). Beden eğitimi öğretmenlerinin beden eğitimi ders içi ve dışı etkinliklerinde teknolojik araç ve gereçlerin kullanımı ile ilgili görüşleri. Gaziantep Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi, 1(1), 24-37.
33. Özkara, C. E., Yavuz, K., G., Yanpar, Y., T. (2018). Eğitimde teknoloji kullanımı hizmetiçi eğitimine katılan öğretmenlerin TPAB özgüvenlerinin incelenmesi. Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 7(2), 371-412.
34. Palao, J., Hastie, P., Cruz, G., P., Ortega, E. (2015). The impact of video technology on student performance in physical education. Technology Pedagogy and Education, 24(1), 51-63.
35. Sengir, C. (2019). Ortaokul öğretmenlerinin bilişim teknolojilerini kullanma düzeylerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi (İstanbul fatih ilçesi örneği) (Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Kültür Üniversitesi, İstanbul. Türkiye
36. Sezgin, S. (2021). Acil uzaktan eğitim sürecinin analizi: Öne çıkan kavramlar, sorunlar ve çıkarılan dersler. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 21(1), 273-296.
37. Shin, T., Koehler, M., Mishra, P., Schmidt, D., Baran, E., Thompson, A. (2009). Changing technological pedagogical content knowledge (TPACK) through course experiences. In Society for Information Technology & Teacher Education International Conference (Vol. 2009, No. 1, pp. 4152-4159).
38. Silik, Y. ve Aydın, F. (2021). Dijital okuryazarlık ve teknoloji okuryazarlığı: karşılaştırmalı bir inceleme. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(4), 17-34.
39. Teker, B., Ş. (2019). Öğretmenlerin teknolojik pedagojik alan bilgisi (TPAB) yeterlilikleri ile eğitim bilişim ağı (EBA) kullanımına yönelik tutumları arasındaki ilişki (Yüksek Lisans Tezi). Balıkesir Üniversitesi, Türkiye.
40. Tou, N. X., Kee, Y. H., Koh, K. T. (2019). Singapore teachers’ attitudes towards the use of information and communication technologies in physical education. European Physical Education Review, 26(2), 481-494.
41. Toquero, C., M. (2021). Emergency remote education experiment amid COVID-19 pandemic in learning institutions in the philippines. International Journal of Educational Research and Innovation, (15), 162–176.
42. TÜİK Hanehalkı Bilişim Teknolojileri Kullanım Araştırması (2019), https://dijilopedi.com/2019-tuik-hanehalki bilisim-teknolojileri-kullanim-arastirmasi/ adresinden alındı. (Erişim Tarihi: 20.05.2021)
43. Usluel, Y., Mumcu, F., Demiraslan, Y. (2007). Öğrenme-öğretme sürecinde bilgi ve iletişim teknolojileri: öğretmenlerin entegrasyon süreci ve engelleriyle ilgili görüşleri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 32(32), 164-178.
44. Yıldız, S., Bektaş, F. (2020). Eba TV’de yayınlanan beden eğitimi veli ve beden eğitimi öğretmenlerinin görüşleriyle değerlendirilmesi. Milli Eğitim Dergisi, 49(1) 969-987. DOI: 10.37669/milliegitim.773737
45. YÖK Öğretmenlik Mesleği Genel Yeterlikleri (2017). http://oygm.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2017_12/11115355_YYRETMENLYK_MESLEYY_GENEL_YETERLYKLERY.pdf (Erişim Tarihi: 28.10.2021).
46. YÖK Beden eğitimi ve spor öğretmenliği lisans programı (2018). Erişim adresi: https://www.yok.gov.tr/Documents/Kurumsal/egitim_ogretim_dairesi/Yeni-Ogretmen-Yetistirme-Lisans-Programlari/Beden_Egitimi_ve_Spor_Ogretmenligi_Lisans_Programi.pdf (Erişim Tarihi: 30.10.2021).