THE EFFECT OF DIGITAL AWARENESS ON DECISION MAKING SKILLS OF SPORTS MANAGER CANDIDATES

Abstract

The aim of this study is to examine the effects of digital awareness on decision-making skills among students enrolled in the Department of Sports Management. The study group consists of a total of 233 participants studying at a public university, of whom 136 (58.4%) are female and 97 (41.6%) are male. The research utilized the Digital Awareness Scale and the Decision-Making Skills Scale as data collection instruments. The study was conducted based on a relational survey model. Since the data sets exhibited a normal distribution, parametric tests were employed in the analysis process. According to the score range determined in the Digital Awareness Scale, it was found that young managerial candidates possess a moderate level of digital awareness. In contrast, the statistical results from the Decision-Making Skills Scale indicated a high level of decision-making skills among the participants. Additionally, a significant relationship was identified between decision-making skills and the gender variable, whereas class level did not exhibit any differentiation in either scale. Based on the values obtained from the Digital Awareness and Decision-Making Skills Scales, a high-level correlation was observed in the Digital Awareness Scale, while a moderate-level correlation was found in the Decision-Making Skills Scale. Furthermore, it was determined that digital awareness accounts for 40% of the variance in decision-making skills. In conclusion, it can be asserted that the impact of digitalization on the decision-making skills of young managerial candidates should not be overlooked. Therefore, this study is expected to serve as a guide for future research in this field.

Keywords

• Digitalization
• Manager
• Sport Manager
• Decision Making

DİJİTAL FARKINDALIĞIN SPOR YÖNETİCİSİ ADAYLARININ KARAR VERME BECERİSİNE ETKİSİ

Öz

Bu araştırmanın amacı, Spor Yöneticiliği Bölümünde öğrenim görmekte olan öğrencilerin dijital farkındalıklarının karar verme becerilerine etkilerini ortaya koymaktır. Araştırmanın çalışma grubunu, bir kamu üniversitesinde öğrenim görmekte olan 136’sı (%58,4) kadın, 97’sini (%41,6) erkek toplam 233 katılımcı oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama araçlarından Dijital Farkındalık Ölçeği ve Karar Verme Becerisi Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmada ilişkisel tarama modeli esas alınmıştır. Verilerin analiz sürecinde veri setlerinin normal bir dağılım göstermesi sebebiyle parametrik testlerden faydalanılmıştır. Dijital Farkındalık Ölçeğinde belirlenmiş olan puan aralığına göre genç yönetici adaylarının orta düzeyde bir seviyeye sahip olduğu belirlenmiştir. Karar Verme Becerisi Ölçeğinde belirlenen istatistiklere göre yüksek düzeyde bir seviyeye sahip olduğu belirlenmiştir. Ayrıca katılımcıların cinsiyet değişkenine bağlı olarak karar verme becerisine göre anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiş, katılımcıların sınıf düzeyinin her iki ölçeğe göre farklılaşmadığı belirlenmiştir. Dijital Farkındalık ve Karar Verme Becerisi Ölçeklerinden alınan değerler doğrultusunda ise Dijital Farkındalık Ölçeğinde yüksek, Karar Verme Becerisinde ise orta düzeyde bir ilişkinin olduğu saptanmıştır. Ayrıca, dijital farkındalığın karar alma verme becerisini %40 oranında açıkladığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak, genç yönetici adaylarının karar verme becerilerinde dijitalleşmenin etkisinin göz ardı edilmemesi gerektiği ifade edilebilir. Dolayısıyla ortaya koyulan bu çalışmanın diğer çalışmalara yol göstereceği düşünülmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Dijitalleşme
• Yönetici
• Spor Yöneticisi
• Karar alma

Kaynakça

1. Ak, M. O. (2021). Spor yönetimi açisindan teknolojinin spora entegresi cybathlon örneği. Pearson journal, 6(16), 413-427.
2. Akgöl, O. (2019). Spor endüstrisi ve dijitalleşme: Türkiye’de E-spor yapılanması üzerine bir inceleme (Sports industry and digitalization: A research on Turkey's esports restructuring). TRT Akademi Dergisi, 4, 8-206.
3. Anthony, G. (1990). The consequences of modernity.
4. Bağçı, E., & İçöz, O. (2019). Z ve alfa kuşağı ile dijitalleşen turizm. Güncel Turizm Araştırmaları Dergisi, 3(2), 232-256.
5. Basu, B. (2023). Perspectives on the intersection between sports and technology. In Sports Management in an Uncertain Environment (pp. 143-168). Singapore: Springer Nature Singapore.
6. Berk, O. (2022). Dijitalleşme ile birlikte spor kulüplerinin sosyal medya kullanımı (Yüksek lisans tezi). Yeni Medya ve İletişim Anabilim Dalı, Yeni Medya Bilim Dalı.
7. Brynjolfsson, E., & McAfee, A. (2014). The second machine age: Work, progress, and prosperity in a time of brilliant technologies. WW Norton & company.
8. Büyüköztürk, Ş. (2018). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı. Pegem Atıf İndeksi, 001-214.

9. Castells, M. (2011). The rise of the network society. John wiley & sons.
10. Certel, Z., Bahadır, Z., & Sönmez, G. T. (2013). Takım sporları açısından empati ve karar vermede öz saygı ve karar verme stillerine yönelik bir araştırma. Beden eğitimi ve spor bilimleri dergisi, 7(1).
11. Chan, S. C. (2020). Transformational leadership, self-efficacy and performance of volunteers in non-formal voluntary service education. Journal of Management Development, 39(7/8), 929-943.
12. Chelladurai, P., & Kerwin, S. (2017). Human resource management in sport and recreation. Human Kinetics. Christov-Moore, L., Simpson, E. A., Coudé, G., Grigaityte, K., Iacoboni, M., & Ferrari, P. F. (2014). Empathy: Gender effects in brain and behavior. Neuroscience & biobehavioral reviews, 46, 604-627.
13. Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2018). Mixed methods procedures. Research Defign: Qualitative, Quantitative, and Mixed M ethods Approaches.
14. Çark, Ö. (2023). Dijital Liderlik. Örgütlerde Dijitalleşme, 257.
15. Daft, R. L. (1991). Management (2nd ed.). Orlando, FL: The Dryden Press.
16. Davenport, T. H., Harris, J. G., & Morison, R. (2010). Analytics at work: Smarter decisions, better results. Harvard Business Press.
17. Değirmencioğlu, G. (2016). Dijitalleşme çağında gazeteciliğin geleceği ve inovasyon haberciliği. TRT Akademi, 1(2), 590-606.
18. Demir, M. (2007). Resmî ve Özel Ortaöğretim Kurumu Yöneticilerinin Karar Verme Süreçlerinin Etik Değerler ve İlkeler Açısından İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. Marmara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
19. Dinçer, N. (2013). Spor yöneticilerinin karar verme stilleri ile problem çözme becerileri üzerine bir araştırma. (Yayınlanmamış Doktora Tezi). Ankara: Gazi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü.
20. Doğu, G. (2011). Spor Yönetimi ve Organizasyon Temelleri. (s. 227-246). İçinde: N. Mirzeoğlu. Spor Bilimlerine Giriş.
21. Drucker, P. F. (1992). Etkin Yöneticilik (Çev: Ahmet Özden-Nuray Tunalı). İstanbul: Eti Yayınevi.
22. Ekşi, G. G., & Apaydın, N. (2023). Örgütlerde Dijitalleşme.
23. Emhan, A. (2007). Karar verme süreci ve bu süreçte bilişim sistemlerinin kullanılması. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 6(21), 212-224.
24. Ersöz, G., & Gökmen, A. M. (2023). Spor yönetiminde dijital dönüşüm. İnönü Üniversitesi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 12(2), 398-420.
25. Filiz, M. K. (2019). Spor Tesislerinde Çalışan Yöneticilerin Karar Verme Stillerinin Bazı Değişkenlere Göre incelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. Marmara Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
26. Fischer, A. H., Kret, M. E., & Broekens, J. (2018). Gender differences in emotion perception and self-reported emotional intelligence: A test of the emotion sensitivity hypothesis. PloS one, 13(1), e0190712
27. Fredricks, J. A., & Eccles, J. S. (2006). Is extracurricular participation associated with beneficial outcomes? Concurrent and longitudinal relations. Developmental psychology, 42(4), 698.
28. Gartner, I. T. (2018). Glossary: digitalization. Online: http://www. gartner. com/it-glossary/digitalization (Erişim Tarihi. 10.10.2024).
29. Geylan, R., Taşçı, D., Tonus, H. Z., Benligiray, S., & Oktal, Ö. (2013). Örgütlerde insan kaynakları yönetimi. R. Geylan,) Eskişehir: Anadolu Üniversitesi.
30. Ghazaei, M., Khaki, M., Naderi, S., & Shams, S. (2016). The study of relationship between the awareness level of management tasks with self-efficacy in sport managers of Isfahan City. Bulletin de la Société Royale des Sciences de Liège, 85, 678-689.
31. Gümüş, N. ve Çark, Ö. (2021). The Effect of Customers’ Attitudes Towards Chatbots on their Experience and Behavioural Intention in Turkey. Interdisciplinary Description of Complex Systems: INDECS, 19(3), 420-436. Güneş, E. (2024). Spor Yöneticilerinin Öz Yeterlilik Düzeyleri ve Karar Verme Davranışları. Herkes için Spor ve Rekreasyon Dergisi, 6(3), 316-322.
32. Hutchins, B., & Rowe, D. (2012). Sport beyond television: The internet, digital media and the rise of networked media sport. Routledge.
33. İlmez, M. (2010). Determine the relationship between leadership styles and making a decision styles of manager and employee in the public organization. Unpublished master thesis. Ufuk University Social Sciences Institute, Ankara.
34. İrge, N. T. (2021). Dijital Dönüşüm Sürecinde Aile Şirketlerinde Yeni Nesile Yetki Devri. O. Yılmaz, Ö. Çark ve C. Tınaztepe (Ed.),
35. Cooper, J. A., & Alderman, D. H. (2021). Cancelling March Madness exposes opportunities for a more sustainable sports tourism economy. In Global tourism and COVID-19 (pp. 71-81). Routledge.
36. Karaçay, T. (2002). Bilime yabancı sanat; Mantığın görkemli dönüşü, Mantık, Matematik ve Felsefe I. Ulusal Sempozyumu, Assos-Çanakkale, Eylül 2002, İstanbul Kültür Üniversitesi Yayınları No: 41.
37. Köylü, D., & Gündüz, Y. (2019). Öğretmenlerin karar alma sürecine katılım düzeylerinin örgütsel bağlılık ve psikolojik iyi oluş ile ilişkisi. Ufuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(15), 279-299.
38. Letter, G. J., Drane, D. D., & Orejan, J. (2008). Describing sport management practitioners' information technology competence and training needs. Sport Journal, 11(1).
39. Lincoln, S. H. (2011). Ethical Decision Making: A Process Influenced by Moral Intensity. Journal of Healthcare, Science and the Humanities 1(1): (55-69)
40. Lupton, D. (2016). The Quantified Self (Cambridge. Polity.
41. Mau, W. C. (2000). Cultural differences in career decision-making styles and self-efficacy. Journal of vocational behavior, 57(3), 365-378.
42. Molina-García, N., González-Serrano, M. H., Ordiñana-Bellver, D., & Baena-Morales, S. (2024). Redefining education in sports sciences: A theoretical study for integrating competency-based learning for sustainable employment in Spain. Social Sciences, 13(5), 242.
43. Münir, A.M., Ersöz G. (2023). Spor yönetiminde dijital dönüşüm. İnönü Üniversitesi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, (INIJOSS), 12(2), 398-420.
44. Newhman, W. H. (1979). Karar Vermenin Temel Evreleri. TODAİE Yayınları, (186)
45. Oberer, B., & Erkollar, A. (2018). Leadership 4.0: Digital leaders in the age of industry 4.0. International journal of organizational leadership, 7(4), 404-412.
46. Özer, K. A. (1997). Gerçekçi yönetişim: Yönetici/liderlik modeli. Varlık.
47. Pedersen, P. M. (2011). Contemporary sport management. Human Kinetics.
48. Raosoft Inc. (2025). Sample Size Calculator. Erişim tarihi 25 Ekim 2025, http://www.raosoft.com/samplesize.html
49. Reiff, H. B., Hatzes, N. M., Bramel, M. H., & Gibbon, T. (2001). The relation of LD and gender with emotional intelligence in college students. Journal of learning disabilities, 34(1), 66-78.
50. Sağır, C. (2006). Karar Verme Sürecini Etkileyen Faktörler ve Karar Verme Sürecinde Etiğin Önemi: Uygulamalı Bir Araştırma. Yüksek Lisans Tezi. Trakya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Edirne.
51. Santos, J. M., Batista, P., & Carvalho, M. J. (2022). Framing sport managers’ profile: A systematic review of the literature between 2000 and 2019. SPORT TK-Revista EuroAmericana de Ciencias del Deporte, 11, 24-24.
52. Sunay, H. (2009). Spor Yönetimi, Gazi Kitabevi, Ankara.
53. Tabachnick, B. G., Fidell, L. S., & Ullman, J. B. (2013). Using multivariate statistics (Vol. 6, pp. 497-516). Boston, MA: pearson
54. Tabak, H., Şahin, F., & Tabak, B. Y. (2020). Okul Yöneticilerinin Karar Alma yaklaşımları: Veriye Dayalı Karar Almaya Geçiş. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, 24(3), 713-725.
55. Tayfun, T. (1995). Verimlilik açısından yönetim bilişim sistemleri. Verimlilik Dergisi, 3(1.7), 2013.
56. Tekin, M., & Güleş, H. K & Burgess, T. (2000). Burgess. Tom Değişen Dünyada Teknoloji Yönetimi, Bilişim Teknolojileri, Damla Ofset, Konya.
57. Tekin, M., & Taşğın, Ö. (2009). Examination on Decision-Making and Thinking Styles of the Kickbox Trainers, Turkey Kickboxing Federation. Journal of Sports Sciences, 2(1), 11-27.
58. Tuinstra, J., van Sonderen, F. L., Groothoff, J. W., van den Heuvel, W. J., & Post, D. (2000). Reliability, validity and structure of the Adolescent Decision Making Questionnaire among adolescents in The Netherlands. Personality and individual differences, 28(2), 273-285.
59. Tutar, Ö. F. (2022). Spor bilimleri alanında görev yapan akademisyenlerin dijitalleşme düzeylerinin akademik performansa etkisi (Doktora Tezi). (Fırat Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı)
60. Usán Supervía, P., & Quílez Robres, A. (2021). Emotional regulation and academic performance in the academic context: The mediating role of self-efficacy in secondary education students. International journal of environmental research and public health, 18(11), 5715.
61. Üner, N., Oktav, M., Demir, H., & Alpugan, O. (1995). İşletme Ekonomisi ve Yönetimi. Beta Basım, İstanbul.
62. Vural, M. (2013). Spor Genel Müdürlüğü Merkez ve Taşra Teşkilatında Görev Yapan Spor Yöneticilerinin Düşünme ve Karar Verme Stillerinin İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. Selçuk Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Konya.
63. Wendling, E., & Sagas, M. (2020). An application of the social cognitive career theory model of career self-management to college athletes’ career planning for life after sport. Frontiers in psychology, 11, 9.
64. Wirtz, B. W. (2019). Digital business models (pp. 137-152). Cham: Springer International Publishing.
65. Yankın, F. B. (2019). Dijital dönüşüm sürecinde çalışma yaşamı. Trakya Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi E-Dergi, 7(2), 1-38.
66. Yıldız, H. (2016). Spor Yöneticilerinin Etik Davranışları. Yüksek Lisans Tezi. Selçuk Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Konya.
67. Yörükoğulları, E. (2013). Tarih öncesi çağlarda bilim ve teknoloji, Bilim ve Teknoloji Tarihi içinde (02-27. ss.). Eskişehir; Anadolu Üniversitesi Yayını: 2749.