BİREYLERİ REKREASYONEL AMAÇLI EGZERSİZE MOTİVE EDEN FAKTÖRLERİN İNCELENMESİ

Öz

Çalışmanın amacı bireyleri rekreasyonel amaçlı egzersize motive eden faktörlerin incelenmesidir. Örneklem grubu uygun örnekleme yöntemi kullanılarak Konya da faaliyet gösteren fitness merkezi üyelerinden gönüllüük esasına dayalı olarak belirlenmiştir. Çalışmada 214 kadın ve 294 erkek katılımcı yer almaktadır. Araştırmada; Rogers ve Morris (2003) tarafından geliştirilen, Gürbüz ve ark. (2006) tarafından Türkçe geçerliliği ve güvenirliliği yapılan Rekreasyonel Egzersiz Güdüleme Ölçeği (Recreational Exercise Motivation Measure, REMM) kullanılmıştır. Verilerin analizinde katılımcıların kişisel bilgilerinin dağılımlarını belirlemek için yüzde ve frekans tanımlayıcı istatistik yöntemleri, verilerin normal dağılım gösterip göstermediğini belirlemek için verilerin çarpıklık ve basıklık değerleri kontrol edilmiştir. Ayrıca t-testi ve anova testi analizi yöntemleri kullanılmıştır (α = 0.05). Bulgulara göre katılımcıların cinsiyet, yaş ve eğitim durumlarına gore bazı alt boyutlarda anlamlı farklılıklar olduğu tespit edilmiştir. Çalışmanın sınırlılıkları ve gelecek çalışmalara yönelik değerlendirmeler bu anlamda tartışılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Rekreasyon,Egzersiz

Kaynakça

1. Afthinos Y., Theodorakis N.D., Nassis P. (2005). Customers’ expectations of service in Greek fitness centers: Gender, age, type of sport center, and motivation differences. Managing Service Quality: An International Journal, 15(3), 245-258.
2. Akça N.Ş. (2012). Özel spor merkezlerine üye olan bireylerin spora yönelme nedenleri ve beklentilerinin gerçekleşme düzeyleri. Doktora tezi, Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
3. Büyüköztürk Ş., Çakmak E.K., Akgün Ö.E., Karadeniz Ş., Demirel F. (2010). Bilimsel araştırma yöntemleri (6. baskı). Ankara: Pegem Akademi.
4. Cordes K.A. (2012). Applications in recreation and leisure. McGraw-Hill Book Company Europe.
5. Çakır V. O., Şahin S., Serdar E., Parlakkılıç Ş. (2016). Kamu çalışanlarının serbest zaman engelleri ile yaşam tatmini düzeylerinin incelenmesi. Journal of Tourism Theory and Research, 2(2), 135-141.
6. Demirel M., Harmandar D. (2009). Üniversite öğrencilerinin rekreasyonel etkinliklere katılımlarında engel oluşturabilecek faktörlerin belirlenmesi. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 6(1), 838-846.
7. Doğaner, S., Balcı, V. (2017). Ankara üniversitesi öğrencilerinin serbest zamanlarında egzersize katılma sıklıkları ve nedenleri. SPORMETRE Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 15(3), 119-128.
8. Efi T., Anastasia T. (2013). Does satisfaction affect a member's psychological commitment to a fitness center?. Journal of Physical Education and Sport, 13(4), 522.

9. Güdül N. (2008). Fitness Salonlarına Giden Bireylerin Beklentileri. Yüksek Lisans Tezi, Afyon Kocatepe Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü. Afyon.
10. Güngörmüş H.A. (2007). Özel sağlık-spor merkezlerinden hizmet alan bireyleri rekreasyonel egzersize güdüleyen faktörler. Gazi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi. Ankara.
11. Güngörmüş H.A., Yenel F., Gürbüz B. (2014). Examination of Recreational Motives of Individuals: Demographic Differences. International Journal of Human Science, 11(1), 373-386.
12. Gürbüz, B., Henderson, K. (2014). Leisure Activity Preferences and Constraints to Leisure: Perspectives from Turkey”, World Leisure Journal, 56(4), 300-316.
13. Gürbüz B., Aşçı F.H., Çelebi M. (2006). “The Reliability and Validity of the Turkish Version of the "Recreational Exercise Motivation Measure", 9th International Sport Sciences Congress, 1044, 3-5 November, Muğla, Turkey.
14. Jensen C., Naylor J. (1999). Recreation and Careers. USA: NTC Contemporary Publishing Company.
15. Jondeau E., Rockinger M. (2003). Conditional volatility, skewness, and kurtosis: existence, persistence, and comovements. Journal of Economic Dynamics & Control, 27, 1699 – 1737.
16. Kara F. M., Gürbüz B., Kılıç S. K., Öncü E. (2017). Beden Eğitimi Öğretmeni Adaylarının Serbest Zaman Sıkılma Algısı, Yaşam Doyumu ve Sosyal Bağlılık Düzeylerinin İncelenmesi. Journal of Computer and Education Research, 6(12), 342-357.
17. Kozak M.A., Azaltun M., Güler S., Çoşkun İ.O., Denizer D., Acar D. (2012). Otel işletmelerinde destek hizmetleri. T.C. Anadolu Üniversitesi Yayını, Eskişehir.
18. Kumartaşlı M., Atabaş E. (2014). Spor Merkezi Fitness Salonunu Kullanan Bireylerin Beklentilerinin Değerlendirilmesi. International Journal of Science Culture and Sport, 2(Special Issue 1), 898-904.
19. Lapa T.Y., Ağyar E., Bahadır Z. (2012). Yaşam tatmini, serbest zaman motivasyonu, serbest zaman katılımı: beden eğitimi ve spor öğretmenleri üzerine bir inceleme (Kayseri ili örneği). Spormetre Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 10(2), 53-59.
20. Rhodes R.E., Dean R.N. (2009). Understanding physical inactivity: Prediction of four sedentary leisure behaviors. Leisure Sciences, 31(2): 124-135.
21. Rogers H., Morris T. (2003). An overview of the development and validation of the Recreational Exercise Motivation Measure (REMM), XI th European Congress of Sport Psychology Proceedings Book, Copenhagen, Denmark.
22. Sağıroğlu İ., Ayar H. (2017). Fitness ve crossfit merkezlerine rekreatif egzersiz amaçlı katılımda etkili olan motivasyon faktörlerinin incelenmesi. Uluslararası Anadolu Spor Bilimleri Dergisi, 3, 1-13.
23. Sarol H., Çimen Z. (2017). Why people participate leisure time physical activity: a Turkish perspective. Pamukkale Journal of Sport Sciences, 8(1), 63-72.
24. Soyer F., Yıldız N., O Harmandar., Demirel D., Serdar E., Demirel M., Ayhan C., Demirhan O. (2017). Üniversite öğrencilerinin rekreatif etkinliklere katılımlarına engel teşkil eden faktörler ile katılımcıların yaşam doyumları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Journal of Human Sciences, 14(2), 2035-2046. doi:10.14687/jhs.v14i2.4647.
25. Şahin C.K, Akten S., Erol U.E. (2009). Eğirdir meslek yüksekokulu öğrencilerinin rekreasyon faaliyetlerine katılımlarının belirlenmesi üzerine bir çalışma. Artvin Çoruh Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 10 (1), 62-71.