Sanayileşme hareketleri toplumsal ve ekonomik yaşantı içinde kuralları, standartları daha doğrusu ortak akıl ve anlayışı geliştirmiştir. Gerek geçmişte ve gerekse günümüzde Türkiye’nin sıçrama yapamamasının temel nedenlerini bu ortak anlayışta aramak her zaman yerinde olacaktır. Böyle bir amacı gerçekleştirmek için; Osmanlı Devleti, 1913 yılında “Teşvik-i Sanayi Kanun-ı Muvakkatı” adı altında bir yasa çıkarmıştır. 1913 yılında çıkarılan “Teşvik-i Sanayi Muvakkatı”; Türkiye Cumhuriyeti döneminde 28 Mayıs 1927’de çıkarılan yasanın temelini teşkil etmiştir. Görünüşte sanayileşmeyi gerçekleştirmek için pek çok olumlu yanı bulunan bu yasa, istenilen sanayi atılımını istenilen seviyede sağlayamamıştır. Çünkü altyapı eksikliği, sermaye birikiminin olmaması, girişimci ve teknik eleman yetersizliği, iş gücü eksikliği, özellikle savaşın yaralarını saracak yeterli zamanın geçmemiş olması önemli etkenlerdendir. Ayrıca; nüfus azlığı, okuryazar oranının düşüklüğü gibi nedenlerin yanı sıra, özellikle kapitülasyonlar kaldırılmış olmasına rağmen Lozan Antlaşması’yla birlikte imzalanan ticaret sözleşmesi en önemli etkenler olmuştur
sanayiyi teşvik kanunları Türkiye ekonomisi 20.yy’da Osmanlı ekonomisi milli iktisat politikası toplumsal değişim
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Yazarlar | |
| Yayımlanma Tarihi | 1 Nisan 2012 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2012 Cilt: 2012 Sayı: 27 |
Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi