Potential for Using Artificial Intelligence in Political Communication: Opportunities and Threats

Öz

In an era of accelerating digitalization, political communication practices are undergoing a profound transformation under the influence of artificial intelligence (AI) technologies. This study aims to analyze the role of AI in political communication processes based on the perspectives of experts and practitioners. Specifically, it evaluates the potential of AI applications in areas such as campaign strategy development, voter behavior prediction, micro-targeting, content generation, and data analysis. The research was conducted using quantitative methods, and data were collected through a survey administered to a sample group of 23 participants. Findings indicate that AI-powered tools provide cost-effective communication opportunities for small political parties; however, in local campaigns, the impact remains limited due to infrastructure deficiencies and socio-economic constraints. Participants also highlighted the functional benefits of AI in creative processes and data analysis, while drawing attention to limitations in human interaction, sustainability issues, and ethical concerns. The main limitation of the study lies in its relatively small and subjective sample. In conclusion, the standardization of AI in political communication must be considered not only as a technological process but also through ethical, legal, and cultural lenses. In this regard, the study presents an original contribution to the literature on AI-driven political communication practices within the Turkish context.

Anahtar Kelimeler

• political communication
• artificial intelligence
• election campaigns
• micro targeting
• disinformation

Siyasal İletişimde Yapay Zekânın Kullanılma Potansiyeli: Fırsatlar ve Tehditler

Öz

Dijitalleşmenin hız kazandığı çağımızda, siyasal iletişim pratikleri yapay zekâ teknolojilerinin etkisiyle köklü bir dönüşüm yaşamaktadır. Bu çalışma, yapay zekânın siyasal iletişim süreçlerindeki rolünü, uzman ve uygulayıcı görüşlerine dayalı olarak analiz etmeyi amaçlamaktadır. Çalışma, yapay zekâ uygulamalarının özellikle siyasal kampanyalarda strateji belirleme, seçmen davranışı tahmini, mikro hedefleme, içerik üretimi ve veri analizi gibi alanlardaki kullanım potansiyelini değerlendirmektedir. Araştırma, nicel yöntemle yürütülmüş olup, 23 katılımcıdan oluşan bir örneklem grubuna uygulanan anket tekniği ile veriler toplanmıştır. Katılımcı görüşlerinden elde edilen bulgular, yapay zekâ destekli araçların küçük siyasi partilere düşük maliyetli ve etkili iletişim fırsatları sunduğunu; buna karşılık yerel kampanyalarda altyapı eksiklikleri ve sosyo-ekonomik sınırlılıklar nedeniyle etkisinin kısıtlı kalabildiğini ortaya koymaktadır. Ayrıca yapay zekânın yaratıcı süreçleri desteklediği, veri analizinde verimli olduğu; ancak insan ilişkilerinde yetersizlik, sürdürülebilirlik sorunları ve etik kaygılar gibi riskler taşıdığı da vurgulanmıştır. Çalışmanın sınırlılığı, yalnızca belirli bir örneklem grubuna dayanması ve öznel beyanlarla sınırlı olmasıdır. Sonuç olarak, yapay zekânın siyasal iletişimdeki standartlaşma süreci, yalnızca teknolojik değil, aynı zamanda etik, hukuki ve kültürel faktörlerle birlikte düşünülmelidir. Bu yönüyle araştırma, Türkiye bağlamında yapay zekâ temelli siyasal iletişim uygulamalarına yönelik literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• siyasal iletişim
• yapay zeka
• seçim kampanyaları
• mikro hedefelme
• dezenformasyon

Kaynakça

1. Aneesh, A. (2009). Global Labor: Algocratic Modes of Organization. Sociological Theory, 27(4), 347-370. https://doi.org/https://doi.org/10.1111/j.1467-9558.2009.01352.x
2. Aziz, A. (2003). Siyasal iletişim. Nobel Akademik Yayıncılık.
3. Ceyhan, A. İ. (2018). Siyasal iletişimde kamu diplomasisi. Akademisyen Kitabevi.
4. Danaher, J. (2016). The threat of algocracy: Reality, resistance and accommodation. Philosophy & technology, 29(3), 245-268.
5. Galston, W. A. (2017). Can democracy survive the internet? Journal of Democracy, 28(2), 21–33.
6. Green, C. D. (2005). Was Babbage’s analytical engine intended to be a mechanical model of the mind? History of Psychology, 8(1), 35–45. https://doi.org/10.1037/1093-4510.8.1.35
7. Katz, Y. (2017,). Manufacturing an Artificial Intelligence Revolution. Social Sciences Research Net. Retrived from:papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=3078224
8. Katzenbach, C., & Ulbricht, L. (2019). Algorithmic governance. Internet Policy Review, 8(4). https://doi.org/10.14763/2019.4.1424

9. McNair, B. (2017). An introduction to political communication (6th ed.). Routledge.
10. Patten, S. (2015). Data-driven microtargeting in the 2015 general election. Canadian Election Analysis, 14(5).
11. Patton, M. Q. (2002). Qualitative research and evaluation methods (3rd ed.). Sage Publications.
12. Russell, S. J., & Norvig, P. (2016). Artificial intelligence: A modern approach (3rd ed.). Pearson Education Limited.
13. Say, C. (2022). 50 soruda yapay zekâ (Bilim ve Gelecek Kitaplığı-17). 7 Renk Basım Yayım ve Filmcilik Ltd. Şti.
14. Sayın, O., & Ceyhan, A. İ. (2025). Siyasal İletişimde Yapay Zekâ ve Veri Odaklı Dönüşüm. Journal of Management Theory and Practices Research, 6(1), 29-49.
15. Sayın, O. (2024). Dijital pazarlamada yeni trend CGI animasyon teknolojisi: Avantaj ve dezavantajları. İstanbul Kent Üniversitesi İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi, 4(2), 21–46.
16. Trent, J. S., & Friedenberg, R. V. (2008). Political campaign communication: Principles and practices (7th ed.). Rowman & Littlefield