KÜLTÜRLERARASI İLETİŞİM AÇISINDAN GÜNDELİK İLETİŞİM DAVRANIŞLARI
Öz
Her toplumun, gündelik yaşamın çeşitli alanlarında belirli durumlar için kullandığıkendine özgü dilsel davranışmodelleri vardır. Selamlaşma, vedalaşma, hitap şekilleri ve nezaket kurallarıda sosyal yaşamın en önemli iletişim rutinleri arasındadır. İletişimin başlatılmasıve sonlandırılmasıbu rutinlerle gerçekleşir. Toplumsal bir norm olan bu tür dilsel davranışkalıplarıtoplumdan topluma, kültürden kültüre önemli farklılıklar gösterebilmekte, bu nedenle kültürlerarasıiletişimde yanlışanlamalar, yanlışyorumlar ortaya çıkabilmektedir. Örneğin, Türkiye’de yabancıbirisine hitap ederken bay veya bayan oluşuna göre “amca/teyze” ya da “birader/bacım” gibi ifadeler sıklıkla kullanılırken, Almanya’da böyle bir şey söz konusu değildir. Bir Alman’a bu sözcüklerle hitap edildiği zaman, ilgili kişi; “ben senin/sizin nereden amcan/ız, teyzen/iz oluyorum” vs. diyerek tepki gösterecektir ve bunu söyleyeni normal birisi olarak değerlendirmeyecektir. Henüz iletişimin başında bu tür olumsuzlukların yaşanmamasıve arzu edilmeyen ön yargıların oluşmamasıiçin yabancıdil öğrenenlerin, dilini öğrendikleri toplumun kültürel davranışmodellerini de öğrenmeleri gerekir.
Anahtar Kelimeler
Dilsel davranışbiçimleri,selamlaşma,vedalaşma ve hitap şekilleri,kültürlerarasıiletişim,yanlışanlama
Kaynakça
- Cüceloğlu, D. (2000). Yeniden İnsan İnsana, İstanbul: Remzi Kitabevi.
- Hinnenkamp, V. (1989). Interaktionale Soziolinguistik und interkulturelle Kommunikation. Gesprächsmanagement zwischen Deutschen und Türken, Tübingen: Niemeyer.
- İlkhan, İ. (1987). “Kontrastive Überlegung zu einigen unterschiedlichen Kommunikationsmustern im Deutschen und Türkischen”, Deutsch als Fremdsprache Situationen eines Faches, Derl. L. Götze, Bonn vdiğ., s. 183-191.
- Kartarı, A. (2001). Farklılıklarla Yaşamak Kültürlerarası İletişim, Ankara: Ürün Yayınları.
- Kuglin, J. (1981). “Türkisch-deutsche Interferenzen im Bereich der Pragmatik”, Konfrontative Semantik, Derl. B.D. Müller, Weil der Stadt, s.52-59.
- Lüger, H. H. (1990). “Kommunikationsroutinen Anregungen für den DaF- Unterricht”, Interkulturelle Kommunikation Kongreßbeiträge zur 20. Jahrestagung der Gesellschaft für Angewandte Linguistik GAL e.V. Forum angewandte Linguistik, Derl. B. Spillner, Frankfurt am Main vdiğ., s. 183-185.
- Mann, T. ( 1960). Buddenbrooks, Frankfurt am Main.
- Oksaar, E. (1988). Kulturemtheorie, Ein Beitrag zur Sprachverwendungsforschung Berichte aus den Sitzungen der Joachim Jungius-Gesellschaft der Wissenschaften, Göttingen: Vandenhoeck& Ruprecht.
- Selçuk, A. (1990). Interkulturelle Kommunikation bei den Germanistik-Studenten in der Türkei im Bereich der Semantik und Pragmatik, (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Konya: S.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü.
- Selçuk, A. (2003). “Überlegungen zu einigen typischen tierbezogenen Sprichwörtern und Redewendungen im Deutschen und Türkischen: Eine kontrastive Analyse in interkultureller Sicht”, Neue Tendenzen und Zukunftperspektiven der deutschen Sprache und der Germanistik in der Türkei, Tagungsbeiträge des VIII. Türkischen Germanistikkongresses- 22.-23. Mai 2002, Band II, Derl. M. Çakır / İ. Öztürk / C. Yıldız, Aachen, s. 21-32.