SAHNE VE SEYİRCİ ETKİLEŞİMİNİN TARİHSEL GELİŞİMİNDE GÖSTERGE BİLİMSEL AÇIDAN BİR ANALİZ

Bu çalışmada sahne ve seyirci etkileşiminin gelişimi, tiyatronun tarihi ile birlikte ele alınmış, Antik Yunan’dan günümüze kadar geçirdiği evrelere değinilmiş, göstergebilim çerçevesinde yaklaşımlarla bağdaştırılarak, mekansal boyutu ile, çok yönlü olarak incelenmiştir. Çalışmanın yöntemi, tiyatronun oluşumu ve gelişiminin incelenmesine bağlıolarak, sahne ve seyirci olgusuna değinilmesiyle, göstergebilimin kuramlarıçerçevesinde analiz edilmesi şeklinde olmuştur. Bu yöntem paralelinde elde edilen genel bulgular ise, sahnenin genel anlamda tiyatronun bir anlatım dili ve göstergesi olmasının sonucu olarak dönemlerle eşgüdüm içinde nasıl şekillendiğini ve geliştiğini yansıtmaktadır.

In this work, the relation of the scene and auditorium space, concerning with the development of theatre, and the steps that had been passed from the Ancient Greek up to date is being mentioned, concerning its spatial dimension, relating with ‘Semiotics’ by many sided approachs. The method of this work is developed by mentioning the periods of the first appearing and the developing of theatre by the relation of the stage and the audience and analyzing these among the semiotics discipline. The general conclusions that are found by this method in this work are in general that, as the result of the stage is an expressive language and a meaning of theatre then it is developed and shaped by the integration of periods. And this processes are parallel with the semiotics discipline findings