TEKNİK EĞİTİM FAKÜLTESİ ÖĞRETMEN ADAYLARININ ÖĞRETMENLİK BECERİLERİ
Öz
Bu çalışmada amaç; Düzce Teknik Eğitim Fakültesi son sınıf öğrencilerinin öğretmenlik becerilerini uygulama düzeylerini belirlemektir. Bu öğrenciler sekizinci son dönemde öğretmenlik uygulamasıdersinde öğretmenlik becerilerini okullara uygulamaya gitmektedirler. Bu nedenle, yedinci dönemde öğrencilerin bu beceriler açısından ulaştıklarıdüzeyin belirlenmesi amaçlandı. Araştırmada, survey yöntemi kullanıldı. Araştırma, Düzce Teknik Eğitim Fakültesi Elektrik, Yapıve Mobilya-Dekorasyon Öğretmenliği Bölümleri son sınıf öğrencileri üzerinde yapıldı. Bu bölümlerde son sınıftaki bütün öğrenciler araştırmaya dahil edilmişolduğundan ayrıca örnekleme gidilmemiştir. Öğretmenlik uygulamasıdersinde kullanılan öğretmenlik becerileri ölçeği esas alınarak öğrencilerle birlikte toplam 39 beceri belirlendi. Bunlar: konu alan hakimiyeti, planlama, öğretim süreci, sınıf yönetimi, iletişim ve değerlendirme alt başlıklarından oluşmaktadır. Her alt başlıktan toplam beceri sayısıoranına uygun olarak alınan davranışlarla, öğrencilerin de katkılarıyla üç ayrıölçek oluşturuldu. Her ölçekte 15 beceri yer aldı. Her bir öğrenci bu ölçeklerden birine uygun olarak istedikleri konudan bir ders sunumu hazırlayarak sınıf ortamında sundular. Verileri toplamak için öğretmenlik becerilerinden oluşturulan gözlem formlarıkullanıldı. Öğrenci sunumları, araştırmacıtarafından gözlenerek gözlem formlarıdolduruldu. Toplanan veriler SPSS programıkullanılarak analiz edildi. Araştırmacılar tarafından yapılan gözlemlerin analizi sonucunda öğretmen adaylarının öğretmenlik becerilerini uygulama düzeyleri ortaya konuldu.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Akyüz, Y. (2003). “Eğitim Tarihimizde Günümüze Kadar Öğretmen Yetiştirilmesi Ve Sağlanması İlkeleri, Uygulamaları”. Eğitimde Yansımalar: VII Çağdaş Eğitim Sistemlerinde Öğretmen Yetiştirme Ulusal Sempozyumu Kitabı, Cumhuriyet Üniversitesi, Sivas, 48-66.
- Bircan, İ. (2003). “Eğitimde Yeni Yönelimler Gelişmiş Ülkelerde Sınıf Öğretmeni Yetiştirme Uygulamaları”. Eğitimde Yansımalar: VII. Çağdaş Eğitim Sistemlerinde Öğretmen Yetiştirme Ulusal Sempozyumu Kitabı, Cumhuriyet Üniversitesi, Sivas 44-47.
- Bozan, M. (2004). Yönetici ve Denetici Yetiştirmede Hizmet İçi Eğitimin Yeri: Bir Örnek Olay Çalışması. Çağdaş Eğitim Dergisi, 314(29), 39-48.
- Demirel, Ö. (1999). Planlamadan Değerlendirmeye Öğretme Sanatı. Ankara: Pegema Yayıncılık.
- Demirtaş, A. (2003). “Gelişmiş Ülkelerde Alan Öğretmeni Yetiştirme Uygulamaları”. Eğitimde Yansımalar: VII Çağdaş Eğitim Sistemlerinde Öğretmen Yetiştirme Ulusal Sempozyumu Kitabı. Mayıs Cumhuriyet Üniversitesi, Sivas 90-97.
- Erden, M. (1998). Öğretmenlik Mesleğine Giriş. İstanbul: Alkım Yayınevi.
- Güven, İ. (2004). Etkili Bir Öğretim İçin Öğretmenden Beklenenler. Milli Eğitim Üç Aylık Eğitim ve Sosyal Bilimler Dergisi, 164(32), 127-141.
- Gökçe, E. (2003). “Gelişmiş Ülkelerde Sınıf Öğretmeni Yetiştirme Uygulamaları”. Eğitimde Yansımalar: VII Çağdaş Eğitim Sistemlerinde Öğretmen Yetiştirme Ulusal Sempozyumu Kitabı. Cumhuriyet Üniversitesi, Sivas 68-80.
- Kavcar C. (2003). “Alan Öğretmeni Yetiştirme”. Eğitimde Yansımalar: VII Çağdaş Eğitim Sistemlerinde Öğretmen Yetiştirme Ulusal Sempozyumu Kitabı. Cumhuriyet Üniversitesi, Sivas 81-89.
- Lavn, M. (1991). Social Construction Of Quality İn Teaching. Teacher Supply And Teacher Quality: Issuees For The 1990 S. Clevedon: Multilingual Matters.