SÖYLENTİ ve DEDİKODU YÖNETİMİ
Öz
Dünyanın en eski medyasıolarak isimlendirilen söylenti ve dedikodu iletişim sürecinin informal boyutudur. Gündelik yaşamımızda uzak kalamadığımız, bazan yakındığımız bazan kızdığımız ama bir şekilde dahil olduğumuz sosyal ortamlardır. Aslında söylenti ve dedikodu bir iletişim tarzıve başlıbaşına bir medyadır. Hemen hepimiz, bizi kuşatan dünyada, çeşitli ve değişik görüşler, imajlar, fikirler ve inançlarla yaşarız. Bunların pek çoğunu ise ortalarda dolaşan söylentilerin ya da dedikoduların kulaktan kulağa aktarılmasıile elde ederiz. Belki de bu elde etme sürecinin bilincinde bile olmayız. Belki de yaşadıklarımızı, gördüklerimizi ya da bildiklerimizi paylaşarak iletişim kurmanın, bilgilerimizi tamamlamanın rahatlığınıyaşarız. Öyle ki, bütün bu süreç kişilerarasıiletişimin doğal bir sonucu olarak kabul edilmektedir. Zaman zaman iletişimi başlatan zaman zaman da acıbir şekilde iletişimi sonlandıran söylenti ve dedikoduların dahil olduğu informal iletişim kanalları, formal iletişim kanallarıyla birlikte kontrollü bir şekilde kullanılmalıdır. Bu çalışmada, özellikle belirsizlik ortamlarında ortaya çıkan ve kurumsal iletişim sürecinin bir parçasıolan informal iletişimin söylenti ve dedikodu boyutu ele alınarak, söylenti ve dedikodu yönetimi çerçevesinde, ortaya çıkışları, yayılışları, nasıl önlenecekleri ya da yok edileceklerine yönelik öneriler sunulmaktadır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Banks,K. F., (1996), Crisis Communication: A Casebook Approach, Lawrence Erlbaum Associates, New Jersey:U.S.A
- Difonzo, N. & Bordia P., (1998), “A Tale of Corporations: Managing Uncertainty During Organizational Change”, Human Resource Management, Vol:37, No:3/4.
- Difonzo, N. & Bordia P., (2000), “How Top PR Professionals Handle Hearsay: Corporate Rumors, Their Effects and Strategies to Manage Them” Public Relations Review, 26/2.
- Difonzo, N. & Bordia P., (2002), “Corporate Rumor Activity, Belief and Accuracy”, Public Relations Review, 28/1.
- Dubrin, A.J., (2000), Applying Psychology, Individual Organizational Effectiveness, Prentice Hall, Inc., New Jersey.
- Erdoğan, İ., (2005) İletişimi Anlamak, Erk Yayınları, Ankara.
- Erengül, B., (1997), Kültür Sihirbazları, Evrim Yayınevi, İstanbul.
- Fiske, J., (1996), İletişim Çalışmalarına Giriş, Çev: Süleyman İrvan, Bilim ve Sanat Yayınları, Ankara.
- Gürüz, D. & Özdemir Yaylacı G., (2004), İletişimci Gözüyle İnsan Kaynakları Yönetimi, Media Cat Kitapları, İstanbul.
- Jandt, F.E., (2002), Yönetim Sorunlarına Etkili Çözümler, Çev: Levent Akın, Vedat G. Diker, Hayat Yayınları, İstanbul.