Batı Orta Çağ Düşüncesinde Din ve Bilim İlişkisi

Batı Orta Çağ düşüncesinde din ve bilim ilişkisinin nasıl olduğu hususu, günümüze kadar gelen tartışma konularından birisidir. Rönesans hümanistleri ile başlayan ve Aydınlanma düşünürleri ile zirveye ulaşan anlayışa göre, Hristiyan dini ile bilim çatışma halindedir. Bunun en bariz örneği de Batı Orta Çağ sürecinde Hristiyan dininin (Katolik Kilisesinin) bilimsel araştırma ve gelişmeyi engellediği savıdır. Voltaire (1694–1778) ve J.J. Rousseau (1712–1778) gibi Aydınlanma filozofları, açıkça Katolik Kilisesinin, Batı Orta Çağ sürecindeki bilimsel araştırma ve gelişmeyi engellediğini belirtmişlerdir. Bu görüşler, süreç içerisinde bazı düşünürlerin de katkılarıyla pekiştirilerek, 20. yüzyılın başlarına kadar egemenliğini sürdürür. Bu süreçten sonra, P. Duhem ve E. Grant gibi bilim tarihçilerinin yapmış oldukları çalışmalar, Batı Orta Çağ düşüncesinde dinin, bilimsel çalışmaları engelleyecek düzeyde doğrudan bir baskısının olmadığını ortaya koyar. Bunun en açık göstergesi de bu süreçte dikkate değer bilimsel çalışmaların yapıldığı ve bunların da modern bilimin oluşumunda etkili ve belirleyici olduğu savıdır. Bütün bu bilgiler çerçevesinde Batı Orta Çağ düşüncesinde din ve bilim ilişkisinin tam olarak nasıl olduğunun tartışmalı ve belirsiz olduğu açıktır. Bu nedenle çalışmamızın temel amacı, Batı Orta Çağ düşüncesinde din ve bilim ilişkisinin nasıl olduğunu açıkça ortaya koymak ve bunun modern bilimin oluşumuna nasıl ve ne derecede bir etkisinin olduğunu incelemek olmuştur. Neticede Batı Orta Çağ düşüncesinin bütününde bir din ve bilim çatışmasının olmadığı, aksine bunun 13. yüzyılda olduğu ve bunun da özel anlamda Katolik Kilisesi ile Aristotelesçi doğa felsefesi arasında olduğu ve ardından yapılan bilimsel çalışmaların da bu çatışmayı aşmak adına yapılan faaliyetler bütünü olduğu görülmüştür.