Araştırma Makalesi
BibTex RIS Kaynak Göster

Examining the Relationship Between Professional Burnout Levels, Emotional Intelligence, and Resilience Among Psychological Counselors/Guidance Teachers

Yıl 2026, Sayı: Advanced Online Publication , 23 - 56 , 23.03.2026

Sırma Tuğba Yurtsever , Hicran Çetin-gündüz

https://doi.org/10.37217/tebd.1627381
https://izlik.org/JA24RA67JF

Öz

This research aimed to investigate the relationship among the levels of professional burnout, emotional intelligence, and resilience of psychological counselors/guidance teachers. While conducting this quantitative research correlational survey model was adopted. The study group consisted of 357 psychological counselors/guidance teachers working in public schools affiliated with Ankara Provincial Directorate of National Education during the spring semester of 2022-2023. Within the scope of the research, the data were obtained through the “Psychological Counselor Burnout Inventory,” “Rotterdam Emotional Intelligence Scale,” and “Resilience Scale-Short Form.” The collected data were analyzed in the SPSS software via the multiple linear regression analysis, independent samples t-test, and Kruskal Wallis h test. The multiple regression analysis revealed that the level of burnout was significantly predicted by emotional intelligence and resilience. In addition, it was concluded that burnout levels of the study group significantly differed by gender, years of experience in the profession, school level worked at, and school kind worked at, whereas burnout levels did not significantly differ by marital status, undergraduate program, educational status, and having difficult life experiences.

Anahtar Kelimeler

Professional burnout Emotional intelligence Resilience Psychological counselors/guidance teachers

Kaynakça

  • Akgül, B. (2017). Rehber öğretmenlerin algıladıkları yıldırma (mobbing) davranışları ile tükenmişlik düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi (Mersin ili örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Akgün, A. (2022). Psikolojik danışmanların mesleki tükenmişlik düzeyleri ve psikolojik sağlamlık düzeyleri arasındaki ilişkinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi: Karma desen çalışması. (Yüksek Lisans Tezi). https://tez.yok.gov.tr/ sayfasından erişilmiştir.
  • Akten, S. (2007). Rehber öğretmenlerin mesleki tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Aliyev, R. & Tunc, E. (2015). Self-efficacy in counseling: The role of organizational psychological capital, job satisfaction, and burnout. Procedia—Social and Behavioral Sciences, 190, 97-105. http://doi:10.1016/j.sbspro.2015.04.922
  • Allwood, C. M., Geisler, M., & Buratti, S. (2022). The relationship between personality, work, and personal factors to burnout among clinical psychologists: Exploring gender differences in Sweden. Counselling Psychology Quarterly, 35(2), 324-343. http://doi:10.1080/09515070.2020.1768050
  • Altun, T. & Camadan, F. (2016). Examination of counseling teachers’ perceptions on school counselor (psychological counselor) concept through metaphor anaylysis. Kastamonu Eğitim Dergisi, 21(3), 883-918. https://dergipark.org.tr/en/pub/kefdergi/issue/22605/241570 sayfasından erişilmiştir.
  • ASCA. (2022). Ethical Standards for School Counselors. https://www.schoolcounselor.org/About-School-Counseling/Ethical-Responsibilities/ASCA-Ethical-Standards-for-School-Counselors-(1) sayfasından erişilmiştir.
  • Arıcıoğlu, A. & Tagay, Ö. (2008). Okullarda ruh sağlığı hizmetleri. Kuramsal Eğitimbilim, 1(2), 76-83. https://keg.aku.edu.tr/arsiv/c1s2/c1s2m7.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • Avcı, M. A. & Gültekin-Hatunoğlu, A. (2019). Türk eğitim sistemi içinde psikolojik danışmanlık ve rehberlik hizmetlerinde yaşanan problemler ve rehberlik hizmetlerinin eğitim sistemi içindeki yeri ve önemi. The Journal of Social Sciences(41), 392-402. https://sobider.com/?mod=tammetin&makaleadi=&makaleurl=038c0936-d54b-40f6-a97d-0c64ab9b8881.pdf&key=36872 sayfasından erişilmiştir.
  • Başören, M. (2005). Çeşitli değişkenlere göre rehber öğretmenlerinin tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi (Zonguldak ili örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Bayar, A. & Çalışkan, G. (2022). Mesleğin ilk yıllarında psikolojik danışmanların yaşadığı sorunlar. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 11(3), 158-178.
  • Bayat, İ. & Baykal, B. (2021). Toplumsal cinsiyet ayrımcılığının yarattığı engeller: Çalışma yaşamında varolmaya çalışan kadın. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 23(3), 745-762. http://doi:10.26745/ahbvuibfd.990887
  • Belgi, S. (2016). Lisede çalışan rehber öğretmenlerin mesleki öz yeterlik algıları ve mesleki tükenmişliklerinin incelenmesi (İstanbul ili Bahçelievler ilçesi örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Bengisoy, A. & Özdemir, M. B. (2019). Psikolojik danışman/rehber öğretmenlerin bakış açısıyla psikolojik danışma ve rehberlik alanının sorunları. Kıbrıs Türk Psikiyatri ve Psikoloji Dergisi, 1(3), 189-193. http://doi:10.35365/ctjpp.19.1.24
  • Berjot, S., Altintas, E., Grebot, E. & Lesage, F. X. (2017). Burnout risk profiles among French psychologists. Burnout Research, 7, 10-20. http://doi:10.1016/j.burn.2017.10.001
  • Büyüköztürk, Ş. (2023). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı (30. b.). Pegem.
  • Büyüköztürk, Ş., Kılıç-Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., & Demirel, F. (2022). Eğitimde bilimsel araştırma yöntemleri (32. b.). Pegem Akademi. http://doi:10.14527/9789944919289
  • Can, E. & Nikolayidis, U. (2023). Kriz durumlarında okul rehberlik hizmetleri: covid-19 pandemisinin yansımaları. Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Dergisi(57), 1581-1606. http://doi:10.53444/deubefd.3498037
  • Carrola, P. & Karcher, M. (2016). Correctional counselor burnout: Examining burnout rates using the Counselor Burnout Inventory. Journal of Offender Rehabilitation, 55, 1-18. http://doi:10.1080/10509674.2016.1149134
  • Cevahir, E. (2020). SPSS ile nicel veri analizi rehberi. Kibele.
  • Cherniss, C. (1980). Professional burnout in human service organizations. Praeger.
  • Çelik, M. (2017). Rehber öğretmenlerin tükenmişlik düzeylerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi (Diyarbakır ili örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Çulha, Y. (2017). Okul psikolojik danışmanlarının müdürlerinin liderlik stillerini algıları ile kendi iş doyumu ve tükenmişlik düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • DeCoster, J. & Claypool, H. (2004). Data analysis in SPSS. http://www.stat-help.com/notes.html sayfasından erişilmiştir.
  • Demirtaş, H. (2020). Rehber öğretmenlerde tükenmişlik düzeyinin demografik değişkenler açısından incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Doğan, B. B. (2020). Okul psikolojik danışmanlarının (rehber öğretmenlerinin) psikolojik sağlamlık, öz yeterlik ve iş doyumu arasındaki ilişkinin incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Dönmez, K. & Sarı, T. (2021). Okul psikolojik danışmanlarında öz şefkat ile tükenmişlik arasındaki ilişkide umudun aracı rolünün incelenmesi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi(59), 60-84. https://dergipark.org.tr/en/pub/maeuefd/issue/64363/900347 sayfasından erişilmiştir.
  • Eccles, J. S., Midgley, C., Wigfield, A., Buchanan, C. M., Reuman, D., Flanagan, C., & Iver, D. M. (1993). Development during adolescence: The impact of stage-environment fit on young adolescents’ experiences in schools and in families. American Psychologist, 48(2), 90–101. https://doi.org/10.1037/0003-066X.48.2.90
  • Edelwich, J. & Brodsky, A. (1980). Burn-out: Stages of disillusionment in the helping professions. Human Sciences. http://archive.org/details/burnoutstagesofd00edel sayfasından erişilmiştir.
  • Emery, S., Wade, T. D., & McLean, S. (2009). Associations among therapist beliefs, personal resources and burnout in clinical psychologists. Behaviour Change, 26(2), 83-96. http://doi:10.1375/bech.26.2.83
  • Erdur-Baker, Ö. & Çetinkaya, E. (2007). Etik: Davranışta kırılma noktası. Gelişen Psikolojik Danışma ve Rehberlik, Meslekleşme Sürecinde İlerlemeler, 1, 163-182.
  • Erikli, S. (2020). Çalışma yaşamında toplumsal cinsiyet ayrımcılığının görünümü. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2(1), 39-60. https://dergipark.org.tr/tr/pub/husbdergi/issue/52731/673563 sayfasından erişilmiştir.
  • Farber, B. A. (1990). Burnout in psychotherapists: Incidence, types, and trends. Psychotherapy in Private Practice, 8(1) 35-44. https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1300/J294v08n01_07 sayfasından erişilmiştir.
  • Field, A. (2012). Discovering statistics using SPSS (3. b.). Sage.
  • Freudenberger, H. J. (1974). Staff burn-out. Journal of Social Issues, 30(1), 159-165. http://doi:10.1111/j.1540-4560.1974.tb00706.x
  • Garmezy, N. (1993). Children in poverty: Resilience despite risk. Psychiatry, 56(1), 127-136. http://doi:10.1080/00332747.1993.11024627
  • George, D. & Mallery, P. (2010). SPSS for windows step by step: A simple guide and reference, 17.0 update (10. b.). Pearson.
  • Golparvar, M. & Parsakia, K. (2023). Building resilience: Psychological approaches to prevent burnout in health professionals. KMAN Counseling and Psychology Nexus, 1(1), 159-166. https://doi:10.61838/kman.psychnexus.1.1.18 Gutierrez, D. & Mullen, P. R. (2016). Emotional intelligence and the counselor: Examining the relationship of trait emotional intelligence to counselor burnout. Journal of Mental Health Counseling, 38(3), 187-200. http://doi:10.17744/mehc.38.3.01
  • Güler, D. & Türküm, A. S. (2019). Adapting the Counselor Burnout Inventory to Turkish: Validity and reliability studies. Counselling Psychology Quarterly, 32(2), 246-259. http://doi:10.1080/09515070.2018.1470492
  • Güven, M. (2009). Millî Eğitim Bakanlığı müfettişlerinin okul rehberlik hizmetleri ve denetimiyle ilgili görüşleri. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 2(9), 171-179. http://www.sosyalarastirmalar.net/cilt2/sayi9pdf/guven_mehmet.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • Hricová, M. & Lovašová, S. (2019). Stress, secondary trauma and burnout—risk characteristics in helping professions. Journal of Interdisciplinary Research, 8(2), 161-165.
  • Işık, Ş. (2016). Türkiye’de kendini toparlama gücü konusunda yapılmış araştırmaların incelenmesi. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 6(45), 65-76. https://dergipark.org.tr/en/pub/tpdrd/issue/42745/515929 sayfasından erişilmiştir.
  • Işık, Ş., Özünlü, M. B. & Üzbe-Atalay, N. (2019). Kendini Toparlama Gücü Ölçeği-Kısa Formu (KTGÖ-KF): Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Journal of Turkish Studies, 14(1), 103-119. http://doi:10.7827/TurkishStudies.14826
  • Işıkhan, V. (2016). Çalışanlarda tükenmişlik sendromu. M. Gülhan & Ü. Yılmaz (Ed.), Akciğer kanserinde destek tedavisi içinde (s. 366-391). TUSAD Eğitim Kitapları Serisi.
  • İçen, Ş. (2021). Okul psikolojik danışmanları ve rehber öğretmenlerinin mesleki tükenmişlik düzeyleriyle evlilik doyumları arasındaki ilişkinin çeşitli değişkenler aracılığıyla incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • İkiz, F. E. (2010). Psikolojik danışmanların tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi. Ahi Evran Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(2), 25-43. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kefad/issue/59503/855347 sayfasından erişilmiştir.
  • Karal, E. & Atak, H. (2022). Ruh sağlığı çalışanları olarak okul psikolojik danışmanlarının tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi: Şırnak ili örneği. Eğitimde Yeni Yaklaşımlar Dergisi, 5(1), 51-67.
  • Karasar, N. (2020). Bilimsel araştırma yöntemleri (36. b.). Nobel.
  • Karataş, Z. & Baltacı, H. (2013). Ortaöğretim kurumlarında yürütülen psikolojik danışma ve rehberlik hizmetlerine yönelik okul müdürü, sınıf rehber öğretmeni, öğrenci ve okul rehber öğretmeninin psikolojik danışman görüşlerinin incelenmesi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 14(2), 427-460. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kefad/issue/59471/854621 sayfasından erişilmiştir.
  • Kaya, T. (2009). Rehber öğretmenlerin tükenmişlik düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi (İstanbul ili örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Kim, N. & Lambie, G. W. (2018). Burnout and implications for professional school counselors. Professional Counselor, 8(3), 277-294. https://eric.ed.gov/?id=EJ1198902 sayfasından erişilmiştir.
  • Kumcağız, H., Demir, Y. & Karadaş, C. (2017). Okul psikolojik danışmanlarında mesleki tükenmişliğin yordayıcısı olarak özel eğitime ilişkin öz-yeterlik algısı. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(3), 312-324. http://doi:10.17679/inuefd.341495
  • Köktürk, S. & Bağcı, Z. (2023). Örgütsel tükenmişlik. İksad. http://doi:10.5281/ZENODO.10412861
  • Küçükkoç, G. (2021). Çalışan kadınlarda iş-aile çatışması ve tükenmişlik üzerine bir araştırma. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Lawson, G., Venart, E., Hazler, R. J., & Kottler, J. A. (2007). Toward a culture of counselor wellness. Journal of Humanistic Counseling, Education & Development, 46(1), 5-19. http://doi:10.1002/j.2161-1939.2007.tb00022.x
  • Lee, S. M., Baker, C. R., Cho, S. H., Heckathorn, D. E., Holland, M. W., Newgent, R. A., …, & Yu, K. (2007). Development and initial psychometrics of the Counselor Burnout Inventory. Measurement and Evaluation in Counseling and Development, 40(3), 142-154. htpps://doi:10.1080/07481756.2007.11909811
  • Lent, J. & Schwartz, R. C. (2012). The impact of work setting, demographic characteristics, and personality factors related to burnout among professional counselors. Journal of Mental Health Counseling, 34(4), 355-372. http://doi:10.17744/mehc.34.4.e3k8u2k552515166
  • Luthar, S. S., Cicchetti, D., & Becker, B. (2000). The construct of resilience: A critical evaluation and guidelines for future work. Child Development, 71(3), 543-562. http://doi:10.1111/1467-8624.00164
  • Maslach, C. (2003). Job burnout: New directions in research and intervention. Current Directions in Psychological Science, 12(5), 189-192. http://doi:10.1111/1467-8721.01258
  • Maslach, C. & Goldberg, J. (1998). Prevention of burnout: New perspectives. Applied and Preventive Psychology, 7(1), 63-74. http://doi:10.1016/S0962-1849(98)80022-X
  • Maslach, C. & Jackson, S. E. (1981). The measurement of experienced burnout. Journal of Organizational Behavior, 2(2), 99-113. http://doi:10.1002/job.4030020205
  • Maslach, C., Schaufeli, W. B., & Leiter, M. P. (2001). Job burnout. Annual Review of Psychology, 52(1), 397-422. http://doi:10.1146/annurev.psych.52.1.397
  • Masten, A. S., Best, K. M., & Garmezy, N. (1990). Resilience and development: Contributions from the study of children who overcome adversity. Development and Psychopathology, 2(4), 425-444. http://doi:10.1017/S0954579400005812
  • MEB. (2020a). Millî Eğitim Bakanlığı Rehberlik ve Psikolojik Danışma Hizmetleri Etik Yönergesi. https://orgm.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2020_08/31230349_RPDH_Etik_Yonergesi_.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • MEB. (2020b). Rehberlik ve Psikolojik Danışma Hizmetleri Yönetmeliği. https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2020/08/20200814-2.htm sayfasından erişilmiştir.
  • MEB. (2023a). Millî Eğitim Bakanlığı Deprem Bölgesinde Yaraları Sarmak için Var Gücüyle Çalışıyor. https://orgm.meb.gov.tr/www/mill-egitim-bakanligi-deprem-bolgesinde-yaralari-sarmak-icin-var-gucuyle-calisiyor/icerik/2268 sayfasından erişilmiştir.
  • MEB. (2023b). MEB, Afet Bölgesindeki 1 Milyon 226 Bin Öğrenci ve Veliye Psikososyal Destek Hizmeti Sundu. https://www.meb.gov.tr/meb-afet-bolgesindeki-1-milyon-226-bin-ogrenci-ve-veliye-psikososyal-destek-hizmeti-sundu/haber/29510/tr sayfasından erişilmiştir.
  • Morris, C. A. W. (2006). Crisis in the schools: Crisis, crisis intervention training, and school counselor burnout. (Yüksek Lisans Tezi). https://libres.uncg.edu/ir/uncg/f/umi-uncg-1190.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • Morse, G., Salyers, M. P., Rollins, A. L., Monroe-DeVita, M., & Pfahler, C. (2012). Burnout in mental health services: A review of the problem and its remediation. Administration and Policy in Mental Health and Mental Health Services Research, 39(5), 341-352. http://doi:10.1007/s10488-011-0352-1
  • Morsünbül, M. & Cok, F. (2011). Attachment and related variables. Current Approaches in Psychiatry, 3(3), 553-570. http://doi:10.5455/cap.20110324
  • Nazlı, S. (2007). Okul yöneticilerinin rehberlik ve psikolojik danışma hizmetini algılamaları. Eurasian Journal of Educational Research(26), 155-166. http://search/yayin/detay/69497 sayfasından erişilmiştir.
  • Oğuzberk, M. & Aydın, A. (2008). Ruh sağlığı çalışanlarında tükenmişlik. Klinik Psikiyatri, 11(4), 167-179.
  • Oladipo, S. E. & Idemudia, E. S. (2015). Reliability and validity testing of Wagnild and Young’s Resilience Scale in a sample of Nigerian youth. Journal of Psychology, 6(1), 57-65. http://doi:10.1080/09764224.2015.11885524
  • Oser, C. B., Biebel, E. P., Pullen, E., & Harp, K. L. H. (2013). Causes, consequences, and prevention of burnout among substance abuse treatment counselors: A rural versus urban comparison. Journal of Psychoactive Drugs, 45(1), 17-27. https://doi:10.1080/02791072.2013.763558
  • Ölmez, A. (2022). Farklı okul türlerine göre öğretmen ve okul yöneticilerinin tükenmişlik düzeylerinin belirlenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Özsoy, G. & Aykaç, N. (2022). Problems and solution suggestions in secondary education psychological counseling and guidance services: A meta-synthesis study. Social Science Development Journal, 7(30), 188-202. http://doi:10.31567/ssd.584
  • Öztabak, M. Ü. (2018). Rehber öğretmenlerin mesleki tükenmişlik düzeylerinin bazı demografik değişkenlere ve faktörlere göre incelenmesi. FSM İlmi Araştırmalar İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi(12), 171-222. http://doi:10.16947/fsmia.502230
  • Pekaar, K. A., Bakker, A. B., Van Der Linden, D., & Born, M. P. (2018). Self- and other-focused emotional intelligence: Development and validation of the Rotterdam Emotional Intelligence Scale (REIS). Personality and Individual Differences, 120, 222-233. http://doi:10.1016/j.paid.2017.08.045
  • Perlman, B. & Hartman, E. A. (1982). Burnout: Summary and future research. Human Relations, 35(4), 283-305. htpp://doi:10.1177/001872678203500402
  • Pines, A. & Aronson, E. (1983). Combatting burnout. Children and Youth Services Review, 5(3), 263-275. http://doi:10.1016/0190-7409(83)90031-2
  • Rak, C. F. & Patterson, L. E. (1996). Promoting resilience in at‐risk children. Journal of Counseling & Development, 74(4), 368-373. http://doi:10.1002/j.1556-6676.1996.tb01881.x
  • Rasmussen, V., Turnell, A., Butow, P., Juraskova, I., Kirsten, L., Wiener, L., …, & IPOS Research Committee. (2016). Burnout among psychosocial oncologists: An application and extension of the effort–reward imbalance model. Psycho-Oncology, 25(2), 194-202. http://doi:10.1002/pon.3902
  • Ross, R. R., Altmaier, E. M., & Russell, D. W. (1989). Job stress, social support, and burnout among counseling center staff. Journal of Counseling Psychology, 36(4), 464-470. http://doi:10.1037/0022-0167.36.4.464
  • Rupert, P. A. & Kent, J. S. (2007). Gender and work setting differences in career-sustaining behaviors and burnout among professional psychologists. Professional Psychology: Research and Practice, 38(1), 88-96. https://doi:10.1037/0735-7028.38.1.88
  • Salovey, P. & Mayer, J. D. (1990). Emotional Intelligence. Imagination, Cognition and Personality, 9(3), 185-211. https://doi:10.2190/DUGG-P24E-52WK-6CDG
  • Santrock, J. W. (2014). Ergenlik (D. M. Siyez, Çev., 14. b.). Nobel.
  • Sayıldı, H. & Büyükyılmaz, O. (2020). İş-aile çatışması, aile-iş çatışması ve iş stresi arasındaki ilişki: Üniversite personeli üzerine bir araştırma. Economics Business and Organization Research, 2(1), 52-69. https://dergipark.org.tr/en/pub/ebor/issue/54897/707538 sayfasından erişilmiştir.
  • Schaufeli, W. B., Leiter, M. P., & Maslach, C. (2009). Burnout: 35 years of research and practice. Career Development International, 14(3), 204-220. http://doi:10.1108/13620430910966406
  • Shahid, R., Stirling, J., & Adams, W. (2018). Promoting wellness and stress management in residents through emotional intelligence training. Advances in Medical Education and Practice, 9, 681-686. http://doi:10.2147/AMEP.S175299
  • Smout, M. F., Simpson, S. G., Stacey, F. & Reid, C. (2022). The influence of maladaptive coping modes, resilience, and job demands on emotional exhaustion in psychologists. Clinical Psychology & Psychotherapy, 29(1), 260-273. http://doi:10.1002/cpp.2631
  • Stebnicki, M. A. (2007). Empathy fatigue: Healing the mind, body, and spirit of professional counselors. American Journal of Psychiatric Rehabilitation, 10(4), 317-338. https://doi:10.1080/15487760701680570
  • Stewart, M., Reid, G., & Mangham, C. (1997). Fostering children’s resilience. Journal of Pediatric Nursing, 12(1), 21-31. http://doi:10.1016/S0882-5963(97)80018-8
  • Sylvester-Nwosu, P., Martin, M., & Martin, D. (2024). The struggle between self-care and burnout among school counselors. Journal of Counselor Practice, 15(1), 91-122.
  • Szilagyi, A. (2021). Stress and burnout for helping professionals. Counselors navigating the Covid pandemic. Journal of Educational Sciences & Psychology, 11(73), 128-134. http://doi:10.51865/JESP.2021.2.14
  • Şahin-Sak, İ. T., Nas, E. & Sak, R. (2017). Okul öncesi eğitim kurumlarında ve ilkokul kademesinde görev yapan rehber öğretmenlerin mesleki tükenmişliklerinin karşılaştırılması. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 14(1), 404-433. http://doi:10.23891/efdyyu.2017.16
  • Tanrıöğen, A. & Türker, Y. (2019). Rotterdam Duygusal Zekâ Ölçeği’nin Türkçeye uyarlanması. Pamukkale University Journal of Education, 47, 348-369. http://doi:10.9779/pauefd.514377
  • Teran, S. P. (2015). Emotional intelligence and resilience: An exploration of burnout in mental health professionals. (Yüksek Lisans Tezi). https://www.proquest.com/docview/1751029058?pq-origsite=gscholar&fromopenview=true&sourcetype=Dissertations%20&%20Theses sayfasından erişilmiştir.
  • Terzi̇, Ş. (2006). Kendini Toparlama Gücü Ölçeği’nin uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışmaları. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 3(26), 77-86.
  • Thompson, I., Amatea, E., & Thompson, E. (2014). Personal and contextual predictors of mental health counselors’ compassion fatigue and burnout. Journal of Mental Health Counseling, 36(1), 58-77. http://doi:10.17744/mehc.36.1.p61m73373m4617r3
  • Türk PDR-Der. (2011). Psikolojik danışma ve rehberlik alanında çalışanlar için etik kurallar (8. b.). Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Derneği.
  • Umay, G. (2015). Psikolojik danışman ve rehberlik öğretmenlerinin iş doyumu ve tükenmişlik düzeylerinin ilişkisi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Wachter, C. A., Clemens, E. V., & Lewis, T. F. (2008). Exploring school counselor burnout and school counselor ınvolvement of parents and administrators through an Adlerian theoretical framework. Journal of Individual Psychology, 64(4), 432-449. https://core.ac.uk/download/pdf/345080761.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • Wagnild, G. M. & Young, H. M. (1993). Development and psychometric. Journal of Nursing Measurement, 1(2), 165-178.
  • Wardle, E. A. & Mayorga, M. G. (2016). Burnout among the counseling profession: A survey of future professional counselors. I-manager’s Journal on Educational Psychology, 10(1), 9-15. http://doi:10.26634/jpsy.10.1.7068
  • Wentzel, K. R. (1998). Social relationships and motivation in middle school: The role of parents, teachers, and peers. Journal of Educational Psychology, 90(2), 202-209.
  • WHO. (2010). Mental Health. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/mental-health-strengthening-our-response sayfasından erişilmiştir.
  • Wright, M. O. & Masten, A. S. (2005). Resilience processes in development. S. Goldstein & R. B. Brooks (Ed.), Handbook of resilience in children içinde (s. 17-37). Springer US. http://doi:10.1007/0-306-48572-9_2
  • Yavuz, R. & Polat, Ü. (2024). Psikolojik danışmanların okullarda karşılaşılan sorunlara ilişkin görüşleri (Manisa il örneği). Uluslararası Türk Kültür Coğrafyasında Sosyal Bilimler Dergisi, 8(2), 212-238. https://dergipark.org.tr/tr/pub/turksosbilder/issue/82228/1415430 sayfasından erişilmiştir.
  • Yıldız, E. (2012). Mesleki tükenmişlik ve rehber öğretmenler üzerine bir araştırma. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 1(33), 37-61. https://dergipark.org.tr/en/pub/erusosbilder/issue/23767/253351 sayfasından erişilmiştir.
  • Young, M. E. (2019). Yansıtma becerileri: Duyguları yansıtma. F. Bacanlı & G. Yüksel (Ed.), Yardım sanatını öğrenme: Temel yardım becerileri ve teknikleri (A. Güngör, A. B. Sökmez, A. Büyükgöze Kavas, D. M. Siyez, F. Bacanlı, …, & Z. Traş, Çev.) içinde (s. 105-125). Pegem Akademi.
  • Yüksel-Şahin, F. (2008). Ortaöğretimdeki öğrenci görüşlerine göre Psikolojik Danışma ve Rehberlik (PDR) hizmetlerinin değerlendirilmesi. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 5(2), 1-26.

Psikolojik Danışman/Rehber Öğretmenlerin Mesleki Tükenmişlik Düzeyleri ile Duygusal Zekâ ve Kendini Toparlama Gücü Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Yıl 2026, Sayı: Advanced Online Publication , 23 - 56 , 23.03.2026

Sırma Tuğba Yurtsever , Hicran Çetin-gündüz

https://doi.org/10.37217/tebd.1627381
https://izlik.org/JA24RA67JF

Öz

Bu araştırmada temel olarak psikolojik danışman/rehber öğretmenlerin mesleki tükenmişlik düzeyleri ile duygusal zekâ ve kendini toparlama gücü arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma, ilişkisel tarama modelinin temel alındığı nicel bir çalışmadır. Araştırmanın çalışma grubu, 2022-2023 bahar yarıyılında Ankara İl Millî Eğitim Müdürlüğüne bağlı devlet okullarında görev yapmakta olan 357 psikolojik danışman/rehber öğretmenden oluşmaktadır. Araştırma kapsamında toplanan veriler, “Psikolojik Danışman Tükenmişlik Envanteri”, “Rotterdam Duygusal Zekâ Ölçeği” ve “Kendini Toparlama Gücü Ölçeği-Kısa Formu” aracılığıyla elde edilmiştir. Elde edilen veriler SPSS paket programında, çoklu doğrusal regresyon analizi, ilişkisiz örneklem t-testi ve Kruskal-Wallis h-testi kullanılarak analiz edilmiştir. Yapılan çoklu regresyon analizi, mesleki tükenmişlik düzeyinin duygusal zekâ ve kendini toparlama gücü tarafından anlamlı şekilde yordandığını ortaya koymaktadır. Bunun yanında, mesleki tükenmişlik düzeyinin cinsiyet, kıdem yılı, çalışılan kademe ve çalışılan kurum türü değişkenlerine göre anlamlı olarak farklılaştığı; öte yandan medeni durum, mezun olunan lisans programı, eğitim düzeyi ve zorlu yaşam olayı deneyimleme durumu değişkenlerine göre anlamlı olarak farklılaşma göstermediği sonucuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

Mesleki tükenmişlik Duygusal zekâ Kendini toparlama gücü Psikolojik danışman/rehber öğretmen

Kaynakça

  • Akgül, B. (2017). Rehber öğretmenlerin algıladıkları yıldırma (mobbing) davranışları ile tükenmişlik düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi (Mersin ili örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Akgün, A. (2022). Psikolojik danışmanların mesleki tükenmişlik düzeyleri ve psikolojik sağlamlık düzeyleri arasındaki ilişkinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi: Karma desen çalışması. (Yüksek Lisans Tezi). https://tez.yok.gov.tr/ sayfasından erişilmiştir.
  • Akten, S. (2007). Rehber öğretmenlerin mesleki tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Aliyev, R. & Tunc, E. (2015). Self-efficacy in counseling: The role of organizational psychological capital, job satisfaction, and burnout. Procedia—Social and Behavioral Sciences, 190, 97-105. http://doi:10.1016/j.sbspro.2015.04.922
  • Allwood, C. M., Geisler, M., & Buratti, S. (2022). The relationship between personality, work, and personal factors to burnout among clinical psychologists: Exploring gender differences in Sweden. Counselling Psychology Quarterly, 35(2), 324-343. http://doi:10.1080/09515070.2020.1768050
  • Altun, T. & Camadan, F. (2016). Examination of counseling teachers’ perceptions on school counselor (psychological counselor) concept through metaphor anaylysis. Kastamonu Eğitim Dergisi, 21(3), 883-918. https://dergipark.org.tr/en/pub/kefdergi/issue/22605/241570 sayfasından erişilmiştir.
  • ASCA. (2022). Ethical Standards for School Counselors. https://www.schoolcounselor.org/About-School-Counseling/Ethical-Responsibilities/ASCA-Ethical-Standards-for-School-Counselors-(1) sayfasından erişilmiştir.
  • Arıcıoğlu, A. & Tagay, Ö. (2008). Okullarda ruh sağlığı hizmetleri. Kuramsal Eğitimbilim, 1(2), 76-83. https://keg.aku.edu.tr/arsiv/c1s2/c1s2m7.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • Avcı, M. A. & Gültekin-Hatunoğlu, A. (2019). Türk eğitim sistemi içinde psikolojik danışmanlık ve rehberlik hizmetlerinde yaşanan problemler ve rehberlik hizmetlerinin eğitim sistemi içindeki yeri ve önemi. The Journal of Social Sciences(41), 392-402. https://sobider.com/?mod=tammetin&makaleadi=&makaleurl=038c0936-d54b-40f6-a97d-0c64ab9b8881.pdf&key=36872 sayfasından erişilmiştir.
  • Başören, M. (2005). Çeşitli değişkenlere göre rehber öğretmenlerinin tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi (Zonguldak ili örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Bayar, A. & Çalışkan, G. (2022). Mesleğin ilk yıllarında psikolojik danışmanların yaşadığı sorunlar. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 11(3), 158-178.
  • Bayat, İ. & Baykal, B. (2021). Toplumsal cinsiyet ayrımcılığının yarattığı engeller: Çalışma yaşamında varolmaya çalışan kadın. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 23(3), 745-762. http://doi:10.26745/ahbvuibfd.990887
  • Belgi, S. (2016). Lisede çalışan rehber öğretmenlerin mesleki öz yeterlik algıları ve mesleki tükenmişliklerinin incelenmesi (İstanbul ili Bahçelievler ilçesi örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Bengisoy, A. & Özdemir, M. B. (2019). Psikolojik danışman/rehber öğretmenlerin bakış açısıyla psikolojik danışma ve rehberlik alanının sorunları. Kıbrıs Türk Psikiyatri ve Psikoloji Dergisi, 1(3), 189-193. http://doi:10.35365/ctjpp.19.1.24
  • Berjot, S., Altintas, E., Grebot, E. & Lesage, F. X. (2017). Burnout risk profiles among French psychologists. Burnout Research, 7, 10-20. http://doi:10.1016/j.burn.2017.10.001
  • Büyüköztürk, Ş. (2023). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı (30. b.). Pegem.
  • Büyüköztürk, Ş., Kılıç-Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., & Demirel, F. (2022). Eğitimde bilimsel araştırma yöntemleri (32. b.). Pegem Akademi. http://doi:10.14527/9789944919289
  • Can, E. & Nikolayidis, U. (2023). Kriz durumlarında okul rehberlik hizmetleri: covid-19 pandemisinin yansımaları. Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Dergisi(57), 1581-1606. http://doi:10.53444/deubefd.3498037
  • Carrola, P. & Karcher, M. (2016). Correctional counselor burnout: Examining burnout rates using the Counselor Burnout Inventory. Journal of Offender Rehabilitation, 55, 1-18. http://doi:10.1080/10509674.2016.1149134
  • Cevahir, E. (2020). SPSS ile nicel veri analizi rehberi. Kibele.
  • Cherniss, C. (1980). Professional burnout in human service organizations. Praeger.
  • Çelik, M. (2017). Rehber öğretmenlerin tükenmişlik düzeylerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi (Diyarbakır ili örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Çulha, Y. (2017). Okul psikolojik danışmanlarının müdürlerinin liderlik stillerini algıları ile kendi iş doyumu ve tükenmişlik düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • DeCoster, J. & Claypool, H. (2004). Data analysis in SPSS. http://www.stat-help.com/notes.html sayfasından erişilmiştir.
  • Demirtaş, H. (2020). Rehber öğretmenlerde tükenmişlik düzeyinin demografik değişkenler açısından incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Doğan, B. B. (2020). Okul psikolojik danışmanlarının (rehber öğretmenlerinin) psikolojik sağlamlık, öz yeterlik ve iş doyumu arasındaki ilişkinin incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Dönmez, K. & Sarı, T. (2021). Okul psikolojik danışmanlarında öz şefkat ile tükenmişlik arasındaki ilişkide umudun aracı rolünün incelenmesi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi(59), 60-84. https://dergipark.org.tr/en/pub/maeuefd/issue/64363/900347 sayfasından erişilmiştir.
  • Eccles, J. S., Midgley, C., Wigfield, A., Buchanan, C. M., Reuman, D., Flanagan, C., & Iver, D. M. (1993). Development during adolescence: The impact of stage-environment fit on young adolescents’ experiences in schools and in families. American Psychologist, 48(2), 90–101. https://doi.org/10.1037/0003-066X.48.2.90
  • Edelwich, J. & Brodsky, A. (1980). Burn-out: Stages of disillusionment in the helping professions. Human Sciences. http://archive.org/details/burnoutstagesofd00edel sayfasından erişilmiştir.
  • Emery, S., Wade, T. D., & McLean, S. (2009). Associations among therapist beliefs, personal resources and burnout in clinical psychologists. Behaviour Change, 26(2), 83-96. http://doi:10.1375/bech.26.2.83
  • Erdur-Baker, Ö. & Çetinkaya, E. (2007). Etik: Davranışta kırılma noktası. Gelişen Psikolojik Danışma ve Rehberlik, Meslekleşme Sürecinde İlerlemeler, 1, 163-182.
  • Erikli, S. (2020). Çalışma yaşamında toplumsal cinsiyet ayrımcılığının görünümü. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2(1), 39-60. https://dergipark.org.tr/tr/pub/husbdergi/issue/52731/673563 sayfasından erişilmiştir.
  • Farber, B. A. (1990). Burnout in psychotherapists: Incidence, types, and trends. Psychotherapy in Private Practice, 8(1) 35-44. https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1300/J294v08n01_07 sayfasından erişilmiştir.
  • Field, A. (2012). Discovering statistics using SPSS (3. b.). Sage.
  • Freudenberger, H. J. (1974). Staff burn-out. Journal of Social Issues, 30(1), 159-165. http://doi:10.1111/j.1540-4560.1974.tb00706.x
  • Garmezy, N. (1993). Children in poverty: Resilience despite risk. Psychiatry, 56(1), 127-136. http://doi:10.1080/00332747.1993.11024627
  • George, D. & Mallery, P. (2010). SPSS for windows step by step: A simple guide and reference, 17.0 update (10. b.). Pearson.
  • Golparvar, M. & Parsakia, K. (2023). Building resilience: Psychological approaches to prevent burnout in health professionals. KMAN Counseling and Psychology Nexus, 1(1), 159-166. https://doi:10.61838/kman.psychnexus.1.1.18 Gutierrez, D. & Mullen, P. R. (2016). Emotional intelligence and the counselor: Examining the relationship of trait emotional intelligence to counselor burnout. Journal of Mental Health Counseling, 38(3), 187-200. http://doi:10.17744/mehc.38.3.01
  • Güler, D. & Türküm, A. S. (2019). Adapting the Counselor Burnout Inventory to Turkish: Validity and reliability studies. Counselling Psychology Quarterly, 32(2), 246-259. http://doi:10.1080/09515070.2018.1470492
  • Güven, M. (2009). Millî Eğitim Bakanlığı müfettişlerinin okul rehberlik hizmetleri ve denetimiyle ilgili görüşleri. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 2(9), 171-179. http://www.sosyalarastirmalar.net/cilt2/sayi9pdf/guven_mehmet.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • Hricová, M. & Lovašová, S. (2019). Stress, secondary trauma and burnout—risk characteristics in helping professions. Journal of Interdisciplinary Research, 8(2), 161-165.
  • Işık, Ş. (2016). Türkiye’de kendini toparlama gücü konusunda yapılmış araştırmaların incelenmesi. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 6(45), 65-76. https://dergipark.org.tr/en/pub/tpdrd/issue/42745/515929 sayfasından erişilmiştir.
  • Işık, Ş., Özünlü, M. B. & Üzbe-Atalay, N. (2019). Kendini Toparlama Gücü Ölçeği-Kısa Formu (KTGÖ-KF): Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Journal of Turkish Studies, 14(1), 103-119. http://doi:10.7827/TurkishStudies.14826
  • Işıkhan, V. (2016). Çalışanlarda tükenmişlik sendromu. M. Gülhan & Ü. Yılmaz (Ed.), Akciğer kanserinde destek tedavisi içinde (s. 366-391). TUSAD Eğitim Kitapları Serisi.
  • İçen, Ş. (2021). Okul psikolojik danışmanları ve rehber öğretmenlerinin mesleki tükenmişlik düzeyleriyle evlilik doyumları arasındaki ilişkinin çeşitli değişkenler aracılığıyla incelenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • İkiz, F. E. (2010). Psikolojik danışmanların tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi. Ahi Evran Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(2), 25-43. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kefad/issue/59503/855347 sayfasından erişilmiştir.
  • Karal, E. & Atak, H. (2022). Ruh sağlığı çalışanları olarak okul psikolojik danışmanlarının tükenmişlik düzeylerinin incelenmesi: Şırnak ili örneği. Eğitimde Yeni Yaklaşımlar Dergisi, 5(1), 51-67.
  • Karasar, N. (2020). Bilimsel araştırma yöntemleri (36. b.). Nobel.
  • Karataş, Z. & Baltacı, H. (2013). Ortaöğretim kurumlarında yürütülen psikolojik danışma ve rehberlik hizmetlerine yönelik okul müdürü, sınıf rehber öğretmeni, öğrenci ve okul rehber öğretmeninin psikolojik danışman görüşlerinin incelenmesi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 14(2), 427-460. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kefad/issue/59471/854621 sayfasından erişilmiştir.
  • Kaya, T. (2009). Rehber öğretmenlerin tükenmişlik düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi (İstanbul ili örneği). (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Kim, N. & Lambie, G. W. (2018). Burnout and implications for professional school counselors. Professional Counselor, 8(3), 277-294. https://eric.ed.gov/?id=EJ1198902 sayfasından erişilmiştir.
  • Kumcağız, H., Demir, Y. & Karadaş, C. (2017). Okul psikolojik danışmanlarında mesleki tükenmişliğin yordayıcısı olarak özel eğitime ilişkin öz-yeterlik algısı. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(3), 312-324. http://doi:10.17679/inuefd.341495
  • Köktürk, S. & Bağcı, Z. (2023). Örgütsel tükenmişlik. İksad. http://doi:10.5281/ZENODO.10412861
  • Küçükkoç, G. (2021). Çalışan kadınlarda iş-aile çatışması ve tükenmişlik üzerine bir araştırma. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Lawson, G., Venart, E., Hazler, R. J., & Kottler, J. A. (2007). Toward a culture of counselor wellness. Journal of Humanistic Counseling, Education & Development, 46(1), 5-19. http://doi:10.1002/j.2161-1939.2007.tb00022.x
  • Lee, S. M., Baker, C. R., Cho, S. H., Heckathorn, D. E., Holland, M. W., Newgent, R. A., …, & Yu, K. (2007). Development and initial psychometrics of the Counselor Burnout Inventory. Measurement and Evaluation in Counseling and Development, 40(3), 142-154. htpps://doi:10.1080/07481756.2007.11909811
  • Lent, J. & Schwartz, R. C. (2012). The impact of work setting, demographic characteristics, and personality factors related to burnout among professional counselors. Journal of Mental Health Counseling, 34(4), 355-372. http://doi:10.17744/mehc.34.4.e3k8u2k552515166
  • Luthar, S. S., Cicchetti, D., & Becker, B. (2000). The construct of resilience: A critical evaluation and guidelines for future work. Child Development, 71(3), 543-562. http://doi:10.1111/1467-8624.00164
  • Maslach, C. (2003). Job burnout: New directions in research and intervention. Current Directions in Psychological Science, 12(5), 189-192. http://doi:10.1111/1467-8721.01258
  • Maslach, C. & Goldberg, J. (1998). Prevention of burnout: New perspectives. Applied and Preventive Psychology, 7(1), 63-74. http://doi:10.1016/S0962-1849(98)80022-X
  • Maslach, C. & Jackson, S. E. (1981). The measurement of experienced burnout. Journal of Organizational Behavior, 2(2), 99-113. http://doi:10.1002/job.4030020205
  • Maslach, C., Schaufeli, W. B., & Leiter, M. P. (2001). Job burnout. Annual Review of Psychology, 52(1), 397-422. http://doi:10.1146/annurev.psych.52.1.397
  • Masten, A. S., Best, K. M., & Garmezy, N. (1990). Resilience and development: Contributions from the study of children who overcome adversity. Development and Psychopathology, 2(4), 425-444. http://doi:10.1017/S0954579400005812
  • MEB. (2020a). Millî Eğitim Bakanlığı Rehberlik ve Psikolojik Danışma Hizmetleri Etik Yönergesi. https://orgm.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2020_08/31230349_RPDH_Etik_Yonergesi_.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • MEB. (2020b). Rehberlik ve Psikolojik Danışma Hizmetleri Yönetmeliği. https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2020/08/20200814-2.htm sayfasından erişilmiştir.
  • MEB. (2023a). Millî Eğitim Bakanlığı Deprem Bölgesinde Yaraları Sarmak için Var Gücüyle Çalışıyor. https://orgm.meb.gov.tr/www/mill-egitim-bakanligi-deprem-bolgesinde-yaralari-sarmak-icin-var-gucuyle-calisiyor/icerik/2268 sayfasından erişilmiştir.
  • MEB. (2023b). MEB, Afet Bölgesindeki 1 Milyon 226 Bin Öğrenci ve Veliye Psikososyal Destek Hizmeti Sundu. https://www.meb.gov.tr/meb-afet-bolgesindeki-1-milyon-226-bin-ogrenci-ve-veliye-psikososyal-destek-hizmeti-sundu/haber/29510/tr sayfasından erişilmiştir.
  • Morris, C. A. W. (2006). Crisis in the schools: Crisis, crisis intervention training, and school counselor burnout. (Yüksek Lisans Tezi). https://libres.uncg.edu/ir/uncg/f/umi-uncg-1190.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • Morse, G., Salyers, M. P., Rollins, A. L., Monroe-DeVita, M., & Pfahler, C. (2012). Burnout in mental health services: A review of the problem and its remediation. Administration and Policy in Mental Health and Mental Health Services Research, 39(5), 341-352. http://doi:10.1007/s10488-011-0352-1
  • Morsünbül, M. & Cok, F. (2011). Attachment and related variables. Current Approaches in Psychiatry, 3(3), 553-570. http://doi:10.5455/cap.20110324
  • Nazlı, S. (2007). Okul yöneticilerinin rehberlik ve psikolojik danışma hizmetini algılamaları. Eurasian Journal of Educational Research(26), 155-166. http://search/yayin/detay/69497 sayfasından erişilmiştir.
  • Oğuzberk, M. & Aydın, A. (2008). Ruh sağlığı çalışanlarında tükenmişlik. Klinik Psikiyatri, 11(4), 167-179.
  • Oladipo, S. E. & Idemudia, E. S. (2015). Reliability and validity testing of Wagnild and Young’s Resilience Scale in a sample of Nigerian youth. Journal of Psychology, 6(1), 57-65. http://doi:10.1080/09764224.2015.11885524
  • Oser, C. B., Biebel, E. P., Pullen, E., & Harp, K. L. H. (2013). Causes, consequences, and prevention of burnout among substance abuse treatment counselors: A rural versus urban comparison. Journal of Psychoactive Drugs, 45(1), 17-27. https://doi:10.1080/02791072.2013.763558
  • Ölmez, A. (2022). Farklı okul türlerine göre öğretmen ve okul yöneticilerinin tükenmişlik düzeylerinin belirlenmesi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Özsoy, G. & Aykaç, N. (2022). Problems and solution suggestions in secondary education psychological counseling and guidance services: A meta-synthesis study. Social Science Development Journal, 7(30), 188-202. http://doi:10.31567/ssd.584
  • Öztabak, M. Ü. (2018). Rehber öğretmenlerin mesleki tükenmişlik düzeylerinin bazı demografik değişkenlere ve faktörlere göre incelenmesi. FSM İlmi Araştırmalar İnsan ve Toplum Bilimleri Dergisi(12), 171-222. http://doi:10.16947/fsmia.502230
  • Pekaar, K. A., Bakker, A. B., Van Der Linden, D., & Born, M. P. (2018). Self- and other-focused emotional intelligence: Development and validation of the Rotterdam Emotional Intelligence Scale (REIS). Personality and Individual Differences, 120, 222-233. http://doi:10.1016/j.paid.2017.08.045
  • Perlman, B. & Hartman, E. A. (1982). Burnout: Summary and future research. Human Relations, 35(4), 283-305. htpp://doi:10.1177/001872678203500402
  • Pines, A. & Aronson, E. (1983). Combatting burnout. Children and Youth Services Review, 5(3), 263-275. http://doi:10.1016/0190-7409(83)90031-2
  • Rak, C. F. & Patterson, L. E. (1996). Promoting resilience in at‐risk children. Journal of Counseling & Development, 74(4), 368-373. http://doi:10.1002/j.1556-6676.1996.tb01881.x
  • Rasmussen, V., Turnell, A., Butow, P., Juraskova, I., Kirsten, L., Wiener, L., …, & IPOS Research Committee. (2016). Burnout among psychosocial oncologists: An application and extension of the effort–reward imbalance model. Psycho-Oncology, 25(2), 194-202. http://doi:10.1002/pon.3902
  • Ross, R. R., Altmaier, E. M., & Russell, D. W. (1989). Job stress, social support, and burnout among counseling center staff. Journal of Counseling Psychology, 36(4), 464-470. http://doi:10.1037/0022-0167.36.4.464
  • Rupert, P. A. & Kent, J. S. (2007). Gender and work setting differences in career-sustaining behaviors and burnout among professional psychologists. Professional Psychology: Research and Practice, 38(1), 88-96. https://doi:10.1037/0735-7028.38.1.88
  • Salovey, P. & Mayer, J. D. (1990). Emotional Intelligence. Imagination, Cognition and Personality, 9(3), 185-211. https://doi:10.2190/DUGG-P24E-52WK-6CDG
  • Santrock, J. W. (2014). Ergenlik (D. M. Siyez, Çev., 14. b.). Nobel.
  • Sayıldı, H. & Büyükyılmaz, O. (2020). İş-aile çatışması, aile-iş çatışması ve iş stresi arasındaki ilişki: Üniversite personeli üzerine bir araştırma. Economics Business and Organization Research, 2(1), 52-69. https://dergipark.org.tr/en/pub/ebor/issue/54897/707538 sayfasından erişilmiştir.
  • Schaufeli, W. B., Leiter, M. P., & Maslach, C. (2009). Burnout: 35 years of research and practice. Career Development International, 14(3), 204-220. http://doi:10.1108/13620430910966406
  • Shahid, R., Stirling, J., & Adams, W. (2018). Promoting wellness and stress management in residents through emotional intelligence training. Advances in Medical Education and Practice, 9, 681-686. http://doi:10.2147/AMEP.S175299
  • Smout, M. F., Simpson, S. G., Stacey, F. & Reid, C. (2022). The influence of maladaptive coping modes, resilience, and job demands on emotional exhaustion in psychologists. Clinical Psychology & Psychotherapy, 29(1), 260-273. http://doi:10.1002/cpp.2631
  • Stebnicki, M. A. (2007). Empathy fatigue: Healing the mind, body, and spirit of professional counselors. American Journal of Psychiatric Rehabilitation, 10(4), 317-338. https://doi:10.1080/15487760701680570
  • Stewart, M., Reid, G., & Mangham, C. (1997). Fostering children’s resilience. Journal of Pediatric Nursing, 12(1), 21-31. http://doi:10.1016/S0882-5963(97)80018-8
  • Sylvester-Nwosu, P., Martin, M., & Martin, D. (2024). The struggle between self-care and burnout among school counselors. Journal of Counselor Practice, 15(1), 91-122.
  • Szilagyi, A. (2021). Stress and burnout for helping professionals. Counselors navigating the Covid pandemic. Journal of Educational Sciences & Psychology, 11(73), 128-134. http://doi:10.51865/JESP.2021.2.14
  • Şahin-Sak, İ. T., Nas, E. & Sak, R. (2017). Okul öncesi eğitim kurumlarında ve ilkokul kademesinde görev yapan rehber öğretmenlerin mesleki tükenmişliklerinin karşılaştırılması. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 14(1), 404-433. http://doi:10.23891/efdyyu.2017.16
  • Tanrıöğen, A. & Türker, Y. (2019). Rotterdam Duygusal Zekâ Ölçeği’nin Türkçeye uyarlanması. Pamukkale University Journal of Education, 47, 348-369. http://doi:10.9779/pauefd.514377
  • Teran, S. P. (2015). Emotional intelligence and resilience: An exploration of burnout in mental health professionals. (Yüksek Lisans Tezi). https://www.proquest.com/docview/1751029058?pq-origsite=gscholar&fromopenview=true&sourcetype=Dissertations%20&%20Theses sayfasından erişilmiştir.
  • Terzi̇, Ş. (2006). Kendini Toparlama Gücü Ölçeği’nin uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışmaları. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 3(26), 77-86.
  • Thompson, I., Amatea, E., & Thompson, E. (2014). Personal and contextual predictors of mental health counselors’ compassion fatigue and burnout. Journal of Mental Health Counseling, 36(1), 58-77. http://doi:10.17744/mehc.36.1.p61m73373m4617r3
  • Türk PDR-Der. (2011). Psikolojik danışma ve rehberlik alanında çalışanlar için etik kurallar (8. b.). Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Derneği.
  • Umay, G. (2015). Psikolojik danışman ve rehberlik öğretmenlerinin iş doyumu ve tükenmişlik düzeylerinin ilişkisi. (Yüksek Lisans Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir.
  • Wachter, C. A., Clemens, E. V., & Lewis, T. F. (2008). Exploring school counselor burnout and school counselor ınvolvement of parents and administrators through an Adlerian theoretical framework. Journal of Individual Psychology, 64(4), 432-449. https://core.ac.uk/download/pdf/345080761.pdf sayfasından erişilmiştir.
  • Wagnild, G. M. & Young, H. M. (1993). Development and psychometric. Journal of Nursing Measurement, 1(2), 165-178.
  • Wardle, E. A. & Mayorga, M. G. (2016). Burnout among the counseling profession: A survey of future professional counselors. I-manager’s Journal on Educational Psychology, 10(1), 9-15. http://doi:10.26634/jpsy.10.1.7068
  • Wentzel, K. R. (1998). Social relationships and motivation in middle school: The role of parents, teachers, and peers. Journal of Educational Psychology, 90(2), 202-209.
  • WHO. (2010). Mental Health. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/mental-health-strengthening-our-response sayfasından erişilmiştir.
  • Wright, M. O. & Masten, A. S. (2005). Resilience processes in development. S. Goldstein & R. B. Brooks (Ed.), Handbook of resilience in children içinde (s. 17-37). Springer US. http://doi:10.1007/0-306-48572-9_2
  • Yavuz, R. & Polat, Ü. (2024). Psikolojik danışmanların okullarda karşılaşılan sorunlara ilişkin görüşleri (Manisa il örneği). Uluslararası Türk Kültür Coğrafyasında Sosyal Bilimler Dergisi, 8(2), 212-238. https://dergipark.org.tr/tr/pub/turksosbilder/issue/82228/1415430 sayfasından erişilmiştir.
  • Yıldız, E. (2012). Mesleki tükenmişlik ve rehber öğretmenler üzerine bir araştırma. Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 1(33), 37-61. https://dergipark.org.tr/en/pub/erusosbilder/issue/23767/253351 sayfasından erişilmiştir.
  • Young, M. E. (2019). Yansıtma becerileri: Duyguları yansıtma. F. Bacanlı & G. Yüksel (Ed.), Yardım sanatını öğrenme: Temel yardım becerileri ve teknikleri (A. Güngör, A. B. Sökmez, A. Büyükgöze Kavas, D. M. Siyez, F. Bacanlı, …, & Z. Traş, Çev.) içinde (s. 105-125). Pegem Akademi.
  • Yüksel-Şahin, F. (2008). Ortaöğretimdeki öğrenci görüşlerine göre Psikolojik Danışma ve Rehberlik (PDR) hizmetlerinin değerlendirilmesi. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 5(2), 1-26.
Toplam 111 adet kaynakça vardır.

Ayrıntılar

Birincil Dil Türkçe
Konular Okul Psikolojik Danışmanlığı, Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık (Diğer)
Bölüm Araştırma Makalesi
Yazarlar

Sırma Tuğba Yurtsever 0009-0002-8772-2083

Hicran Çetin-gündüz 0000-0002-5899-9772

Gönderilme Tarihi 26 Ocak 2025
Kabul Tarihi 5 Ocak 2026
Erken Görünüm Tarihi 23 Mart 2026
Yayımlanma Tarihi 23 Mart 2026
DOI https://doi.org/10.37217/tebd.1627381
IZ https://izlik.org/JA24RA67JF
Yayımlandığı Sayı Yıl 2026 Sayı: Advanced Online Publication

Kaynak Göster

APA Yurtsever, S. T., & Çetin-gündüz, H. (2026). Psikolojik Danışman/Rehber Öğretmenlerin Mesleki Tükenmişlik Düzeyleri ile Duygusal Zekâ ve Kendini Toparlama Gücü Arasındaki İlişkinin İncelenmesi. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, Advanced Online Publication, 23-56. https://doi.org/10.37217/tebd.1627381

Amaç ve Kapsam

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi’nin temel amacı bilimsel bilginin üretilmesine ve yaygınlaştırılmasına katkıda bulunarak insanlık için yararlı sonuçlar sağlamaktır. Bu doğrultuda özellikle eğitim bilimleri alanında zorunlu eğitimin her kademesi, yükseköğretim ve yaygın eğitimdeki eğitim süreçlerinin geliştirilmesine; araştırmacıların bilimsel çalışmaları sonucunda elde ettikleri bilimsel bilgileri ücretsiz ve açık erişim politikası kapsamında, bilimsel yönteme uygun şekilde yayınlamalarına; eğitim sürecinin tüm paydaşlarının gelişimlerini desteklemek için eğitim bilimsel gelişmeleri hiçbir ücret ödemeden takip edebilmelerine olanak tanımak amaçları arasında yer almaktadır. 

 

Dergi kapsamında, eğitim bilimleri alanına katkı sağlayan, Türk eğitim sisteminin tüm paydaşlarına kılavuzluk edecek sonuçlara sahip konular yer almaktadır.    

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi;

  • Eğitim bilimleri,
  • Öğretmen eğitimi,
  • Fen ve matematik eğitimi, 
  • Bilgisayar ve öğretim teknolojileri eğitimi, 
  • Güzel sanatlar eğitimi, 
  • Okul öncesi eğitim
  • Özel eğitim, 
  • Türkçe ve sosyal bilimler eğitimi, 
  • Temel eğitim, 
  • Yabancı diller eğitimi
  • Yükseköğretim

gibi alanlarda kuram ve uygulamaya katkı sağlayan; disiplinler arası bir yaklaşımla, görgül çalışmaları ve derleme türü (en son literatürü kapsamlı bir şekilde kapsayan yazılar, meta-analiz çalışmaları, model önerileri, olgu sunuları, tartışmalar vb.) özgün araştırmaları kapsamına alır.

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi’nde yayınlanacak makalelerin aşağıda açıklanan kurallar dikkate alınarak düzenlenmeleri ve dergi ana sayfasında formlar bölümünde yer alan Türkçe Şablona (📝 TEBD Türkçe şablon_2026.docx) uygun olarak hazırlanmaları gerekmektedir. Kabul edilen makaleler ise kabul sürecinden sonra İngilizce Şablona (📝 TEBD İngilizce şablon_2026.docx ) uygun olacak şekilde İngilizceye çevrilmelidir. Aşağıda belirtilen yazım kurallarına uymayan ve şablona uygun olarak hazırlanmayan yazılar değerlendirme sürecine alınmamaktadır.

 

Genel Kurallar

1.     Makalede okuyucunun, çalışmanın her aşamasını anlama ve değerlendirmesine imkân tanıyacak bir anlatım kullanılmalıdır. 

2.     Makalede kullanılan anlatım olabildiğince sade, anlaşılabilir, öz ve kısa olmalıdır.

3.     Makale Türkçe metninde Türk Dil Kurumunun imlâ (yazım) kılavuzu örnek alınmalı, yabancı sözcükler yerine olabildiğince Türkçe sözcükler kullanılmalıdır. Türkçede alışılmamış sözcükler yazıda kullanılırken ilk geçtiği yerde yabancı dildeki karşılığı parantez içinde verilmelidir.

4.     Makale içerisinde yazara ait olmayan her türlü bilgi, veri, görüş aktarılırken sahibinin ve kaynağının belirtilmesi zorunludur. 

5.     Makalede, Amerikan Psikologlar Birliği (APA) tarafından yayınlanan ‘Publication Manual of American Psychological Association’ (7. Baskı) kaynak gösterme kuralları temel alınmalıdır. 

 

Yazım Kuralları

1.     Makalede, yazı Microsoft Word kelime işlemci programı ile Paletino Linotype ile 10 punto kullanılarak 1,5 satır aralıklı ve 2,5 cm’lik kenar boşlukları bırakılarak ve 30 sayfayı geçmeyecek şekilde yazılmalıdır. Karma yöntem ya da eylem araştırmaları gibi uzun süreçli makalelerde bu sınır esnetilebilir. 

2.     Paragraf başları 1,25 cm içeriden başlamalı, daha fazla boşluk verilmemelidir. 

3.     Tablo, şekil resim, grafik ve benzerlerinin metin içerisinde ilgili yere yerleştirilmesi gerekmektedir. Bu görsellerin derginin sayfa boyutları dışına taşmamasına dikkat edilmelidir. 

4.     Makale; başlık, öz, anahtar kelimeler, ana metin, kaynaklar, ekler (varsa) ve yazar beyanlarını içermelidir. 

5.     Makalenin özel bölümlerine ilişkin olarak, aşağıda açıklanan detaylı yazım kuralları dikkate alınmalıdır. 

 

Makale Bölümlerine İlişkin Detaylı Yazım Kuralları 

1.     Başlık

Araştırmanın başlığı araştırmanın temel konusunu, eğer varsa bağımlı ve bağımsız değişkenleri kapsayacak iyi seçilmiş, araştırmanın içeriğini açık şekilde yansıtan ve kapsayıcı nitelikte olmalıdır.

Başlık, 16 punto ile kalın yazı tipinde yazılmış, bağlaçlar hariç her sözcüğün ilk harfi büyük olacak şekilde en fazla 10-12 kelimeden oluşmalı ve ortalı hizalanarak makalenin ilk sayfasında yer almalıdır. 

 

2.     Öz ve Anahtar Kelimeler

Araştırmanın özeti araştırmanın amacını, yöntemini, araştırmada varılan sonucu ve verilen başlıca önerileri kapsamalıdır. 

Öz, 200-250 kelimeden oluşmalı, 10 punto ile 1,15 satır aralığı kullanılarak iki yana yaslı şekilde yazılmalıdır. Özde makaleye ilişkin temel bilgiler tek bir paragraf içinde sunulmalıdır. Özette herhangi bir kaynağa atıf yer almamalıdır.

Anahtar kelimeler, çalışmanın bütünlüğünü yansıtan en az 4 en çok 6 kelimeden oluşmalı ve “Anahtar Kelimeler” başlığı altında ilgili yere yazılmalıdır. 10 punto ile 1,15 satır aralığı kullanılarak sola yaslı hizalanmalı ve her bir anahtar kelimenin ilk harfi büyük harfle yazılmalıdır. 

 

3.     Ana Metin

Ana metin, Türkçe özün devamında başlamalıdır. Ana metinde tüm bölümlerin yazımında özne olarak belirsiz üçüncü tekil şahıs kullanılmalıdır. 

Görgül makalelerde metin, sırasıyla Giriş, Yöntem, Bulgular, Tartışma ve Sonuç ana bölümlerinden oluşmalıdır. Ana metin “Giriş” başlığı yazılarak başlamalı, Yöntem, Bulgular, Tartışma ve Sonuç bölümleri yeni bir sayfadan başlamadan izleyen sayfalarda yer almalıdır. Derleme türü makalelerde ise çalışmanın özelliklerine bağlı olarak bu sıra izlenmeyebilir. 

 

Giriş Bölümü

Giriş bölümünde, gerekçeleri ile birlikte problem ve araştırmanın kuramsal ya da kavramsal çerçevesi ortaya konulmalıdır. Test edilecek hipotezler ve dayanakları belirtilmeli ya da araştırmanın amacı ifade edilmelidir. Bunlar yapılırken gerektiği durumlarda doğrudan aktarma yapılabileceği gibi, başka kaynaklardan paragraflar hâlinde alıntıların yapılması yerine dolaylı aktarma yoluyla görüşler ifade edilmeli, bir görüşü destekleyen, karşı çıkan ya da tarafsız kalan kaynaklar verilmelidir. Araştırmalar sunulurken genelden özele, geçmişten bugüne doğru gibi mutlaka mantıkî bir sıra izlenmelidir. 

Nitel araştırmalarda araştırmanın dayandığı kuram ve paradigma bu kısımda verilmelidir. Tanımlar, kısaltmalar ve varsayımlar, eğer varsa, bu bölümde gerekçeleri ile birlikte sunulmalıdır. Araştırmanın bu bölümü bir bütün olarak verilebileceği gibi gerektiğinde alt başlıklar eklenerek de verilebilir.

 

Yöntem Bölümü

Yöntem bölümü, araştırmanın yöntemi, deseni, örneklem (araştırmaya özgü olarak çalışma grubu ya da araştırma grubu şeklinde de adlandırılabilir), veri toplama araçları ve verilerin analizi alt bölümlerinden oluşmalıdır. Yöntem bölümünde, araştırmada izlenecek yöntem araştırmanın tekrarına imkân verecek şekilde açık ve anlaşılır bir dille ifade edilmelidir. Eğer izlenecek yöntemin gerekçeleri problem bölümünde tartışılmamış ise burada mutlaka tartışılmalıdır. Veri toplama araçlarının özellikleri, geliştirilmesi, geçerliliği ve güvenilirliği konusunda bilgi verilmelidir. Verilerin analizinde kullanılan istatistiksel teknikler, kullanılma amacı, kullanılan anlamlılık düzeyleri içerik ya da tematik analiz aşamaları belirtilmelidir. 

Araştırmanın etik kurul izni ile ilgili bilgiler (kurul adı, tarih ve sayı no) makalenin son sayfasında belirtildiği gibi bu bölümde de açıklanmalı ayrıca olgu sunumlarında, bilgilendirilmiş gönüllü olur/onam formunun imzalatıldığına dair bilgiye de burada yer verilmelidir.

 

Bulgular Bölümü

Bulgular araştırmanın denencelerini test etmek amacı ile kullanılan istatistiksel analizleri, her değişkene ait ortalama ve standart sapma değerlerini içermelidir. Tablolar ve şekiller çalışmada açıklandığı ilgili bölümde yer almalıdır. Bu bölümde bulgular, araştırmanın amacına uygun olarak sıra ile sunulmalıdır. Tablolarda verilen bilgiler yazı ile tekrar edilmemeli ancak tabloda dikkati çeken özel durumlara işaret edilmelidir.

Bulgularda istatistiksel tekniklere dayalı sonuçlar rapor edilirken alanyazında ilgili tekniğe ilişkin rapor edilmesi gereken değerler dikkate alınmalıdır.

Nitel araştırma bulguları ise araştırmanın amacına uygun olacak şekilde gerektiğinde katılımcıların doğrudan alıntılarına yer verilerek sunulmalıdır. Varsa katılımcıların doğrudan alıntılarına katılımcılar anonimleştirilerek yer verilmelidir. 

 

Tartışma Bölümü

Tartışma bölümü, araştırma bulgularının literatür ışığında açıklanmasını, tartışılmasını içermelidir. Bu bölümde araştırmacı tarafından bulgulara yönelik yapılan yorumlar kesin gerçekler olarak sunulmamalı, çalışma bulguları ilgili alanyazın bulguları ile karşılaştırılarak ele alınmalıdır. Yorumlar diğer araştırma sonuçları ile birlikte değerlendirilmeli, destekleyen, farklı çıkan bulgulara işaret edilmeli, bunlardan ne anlaşılması gerektiğine işaret edilmeli, gerektiğinde bulgulara ilişkin tahminlere de yer verilmelidir. 

 

Sonuç Bölümü

Sonuç bölümünde araştırmanın amacına uygun, araştırma temel sorusuna cevap niteliğinde bir sonuç ortaya konulmalıdır. Sonuç bölümü mutlaka araştırmanın bulgularına dayalı ve onlarla açıklanabilen bir yapıda olmalıdır. 

Araştırmanın bulguları ve ulaşılan sonuç kapsamında alanyazına ve alana yönelik uygulama ve araştırma önerilerine “Sonuç” bölümünde veya “Sonuç ve Öneriler” alt başlığı altında yer verilmelidir. İlgili bölümde öneriler istenilirse numaralandırılarak da sıra ile sunulabilir. Araştırmaya yönelik sınırlılıklar da bu başlık altında verilmelidir. 

 

4.     Tablolar

Metin içerisinde ele alındığı ilgili yerlerde sunulmalıdır. Tablo numarası ve tablo başlığı tablonun üstünde yer almalıdır. Tablolar başlıkları ile birlikte metinde ortalı olarak hizalanmalı, tablo numarası koyu yazılmalı, tablo başlığında yer alan tüm kelimelerin ilk harfi ise büyük yazılmalıdır. Tablonun içerisinde tanım, açıklama veya başlık niteliğindeki ilk satırda yer alan bilgiler italik ve koyu yazılmalıdır. 

Tablolar 10 punto ve tek satır aralığında yazılmalıdır ancak tabloların derginin sayfa boyutları dışına taşmaması gerekir. Bu kapsamda tablolarda ihtiyaç duyulduğunda yazı büyüklüğü 8 puntoya kadar küçültülebilir. 

Tablolar bir kaynaktan alıntılanıyorsa, tablonun altında kaynağın tüm künyesinin belirtilmesi gerekmektedir. 

 

5.     Şekiller

Metin içerisinde ele alındığı ilgili yerlerde sunulmalıdır. Şekil numarası ve şekil başlıkları şeklin altında yer almalıdır. Şekiller başlıkları ile birlikte metinde ortalı olarak hizalanmalı, şekil numarası italik yazılmalı, şekil başlığının ilk kelimesinin ilk harfi ise büyük yazılmalıdır. 

Şekillere kaynak verilmesi gerektiği durumlarda kaynak tüm künyesi ile şekil başlığı yanında sunulmalıdır. 

Şekillerin derginin sayfa boyutları dışına taşmaması gerekmektedir. Bu kapsamda şekiller metin içine yerleştirilirken hem ilgili boyutlara hem de şekil içinde sunulan görsel veya bilgilerin anlaşılır olduğuna dikkat edilmesi gerekmektedir. 

 

6.     Kaynaklar

Kaynaklar, yeni bir sayfaya geçilmeden metin içerisinde izleyen sayfada yer almalıdır. Metin içerisinde atıf verilen her kaynak kaynakçada yer almalı ve benzer şekilde, kaynakçada yer alan her kaynağın da metin içinde atıf olarak gösterilmesi gerekmektedir.

Kaynaklar, APA 7 temel kaynak gösterme kurallarına göre verilmelidir. 

Kaynaklar, 1,25 cm değerinde asılı girinti şeklinde listelenmeli, 1,5 satır aralığı ile yazılmalıdır.  

Metin içinde kaynağın belirtilmesi aşağıda verilen örneklerde sunulduğu gibi yazarın soyadı, yayın tarihi ve doğrudan aktarmalarda sayfa numarası eklenerek yapılmalı, dipnot eklenerek yapılmamalıdır. 

  

6.1.  Metin İçi Kaynak Gösterme

·       Metin içi kaynak gösterme farklı şekillerde yapılabilmektedir: 

Örnek 1: Küçükahmet (2002) tarafından gerçekleştirilen araştırmada …..

Örnek 2: Küçükahmet’e (2002) göre,"........" (s.15)...

Örnek 3: ….. etkisi olduğu görülmektedir (Küçükahmet, 2002).

·       Yazar sayısına bağlı olarak örnek metin için kaynak gösterme: 

Tek yazarlı çalışmalar:  (Küçükahmet, 2002) 

İki yazarlı çalışmalar: (Yüksel ve Özdemir, 2015)

Üç ve daha fazla yazarlı çalışmalar: Metin içi atıf verirken ilk atıftan itibaren ilk yazarın soyadının yanına vd. yazılmalıdır.

Örnek atıf: (Yılmaz vd., 2012) 

·       Cümle sonunda, parantez içinde birden fazla esere atıfta bulunuluyor ise, kaynaklar alfabetik sıra ile verilmelidir. 

Örnek atıf: ….(Bacanlı, 2001; Gysbergs ve Henderson, 1997; Küçükahmet, 2002). 

·       Kurum ve kuruluşlara ait çalışmalar:

Örnek ilk atıf: (Millî Eğitim Bakanlığı [MEB], 2014)

Sonraki atıflar: (MEB, 2014)

·       Yazarı bilinmeyen çalışmalar:

Eğer yazarı bilinmeyen web kaynaklı bir çalışmaya metin içi atıf verilecek ise makale ya da bölüm başlığı uygun yere kadar kısaltılarak yıl ile birlikte verilir.

Örnek atıf: (“Teknoloji Nereye Gidiyor”, 2017) 

·       İlk kaynağa ulaşılamadığı durumlarda yapılacak metin içi atıflar: 

Örnek: (Bloom’dan aktaran Yıldırım, 2012). Yıldırım (2012) ile ilgili künye bilgileri kaynakçada yer alır. Bloom ile ilgili künye bilgilerine yer verilmesine gerek yoktur.

 

6.2.  Kaynaklar Bölümü

·       Kaynaklar bölümünde kaynaklar alfabetik sıra ile sunulmalıdır. 

·       Birden fazla yazarlı kaynaklar için son yazarın soyadından önce ‘&’ yazılmalıdır. 

·       Makaledeki yazar sayısı 7 veya daha az ise tüm yazarlar kaynakçada belirtilmelidir. 

·       Yazar sayısı 8 ve daha fazla ise ilk 6 yazarın isimleri yazılır, araya üç nokta eklendikten sonra son yazarın soyadı ile kapatılıp yıl ile birlikte belirtilmelidir. 

 

6.2.1.      Kitap ve Kitap Bölümleri

Küçükahmet, L. (2002). Öğretimde planlama ve değerlendirme. Nobel.

Byram, M. (1997). Teaching and assesing intercultural communicative competence. Multilingual Matters. 

 

6.2.1.2.   Editörlü kitaplar

Güçlü, N. (Ed.). (2000). Sınıf yönetimi. Nobel.

Buttjes, D. & Byram, M. (Ed.). (1991). Mediating languages and cultures: Towards an intercultural theory of foreign language education. Multilingual Matters.

 

6.2.1.3.   Editörlü kitapta bölüm  

Kukul, V. (2013). Oyunla ilgili tarihsel gelişim ve yaklaşımlar. M. A. Ocak (Ed.), Eğitsel dijital oyunlar içinde (s. 19-31). Pegem Akademi.

Warschauer, M. (2005). Sociocultural perspectives on CALL. J. L. Egbert & G. M. Petrie (Ed.), CALL research perspectivesiçinde (s.41-51). Lawrence Erlbaum. 

 

6.2.1.4.   Çeviri kitaplar

Hellman, H. (2001). Büyük çekişmeler: Bilim tarihinden seçilmiş on tartışma (F. Baytok, Çev.). TÜBİTAK.

 

6.2.2.      Dergi Makaleleri 

6.2.2.1.  Doi numarası verilmiş dergi makaleleri

Eğer yayının doi numarası varsa mutlaka eklenerek aşağıdaki örnekteki gibi kaynakçada gösterilir.

Yılmaz, R. & Kılıç-Çakmak, E. (2012). Educational interface agents as social models to influence learner achievement, attitude and retention of learning. Computers & Education, 59(2), 828-838. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2012.03.020

 

6.2.2.2. Doi numarası verilmemiş dergi makaleleri

Eğer yayının doi numarası yoksa yayının url olarak erişim adresi verilir.

Yılmaz, B. (2005). Türkiye’de kamu yönetiminin yeniden yapılandırılması süreci ve halk kütüphaneleri. Türk Kütüphaneciliği, 19, 56-77. http://www.tk.org.tr sayfasından erişilmiştir.

 

6.2.2.3. Magazin dergisi makaleleri

Bilgici, Z. (2016, Temmuz). Ebeveynimiz geleceğimizi nasıl etkiliyor? Bilim ve Teknik(584), 32-33.

 

6.2.3.      Çevrim içi Gazete Yazısı

Eğer yazıya çevrim içi olarak erişildiyse URL adresini vermek gerekir. 

Hakan, A. (2015, Aralık 23). Dış politikada 7 olay 7 yorum. Hürriyet. https://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/ahmet-hakan/dis-politikada-7-olay-7-yorum-%2040030640 sayfasından erişilmiştir.

Schwartz, J. (1993, Eylül 30). Obesity affects economic, social status. The Washington Post, s. 1-4. https://www.washingtonpost.com/archive/politics/1993/09/30/obesity-affects-economic-social-status/87aff38c-a24d-4d5f-99e5-e0d7f73ff9d9/ sayfasından erişilmiştir. 

 

6.2.4.      Sempozyum ve Konferanslar

Küçük, E. & Doğan, F. (2009). Okul öncesi dönemde hayvan kavramının oluşumu. V. Ulusal Okul Öncesi Eğitimi Kongresi’nde sunulmuş poster bildiri, 15-17 Eylül, Gazi Üniversitesi, Ankara.

Dinçer, S., Şenkal, O. & Sezgin, M. E. (2012). Fatih projesi kapsamında öğretmen, öğrenci ve veli koordinasyonu ve bilgisayar okuryazarlık düzeyleri. Akademik Bilişim 2013 Konferansı’nda sunulmuş bildiri, 3-6 Mart, Akdeniz Üniversitesi, Antalya. http://ab.org.tr/ab13/bildiri/13.pdf sayfasından erişilmiştir.

Levin, B. B., He, Y., & Allen, M. H. (2010). What do they believe now? A cross-sectional longitudinal follow-up study of teachers’ beliefs in action. Annual Meeting of the American Educational Research Association’da sunulmuş bildiri, 22-24 Nisan, Denver. http://www.aera.net/repository sayfasından erişilmiştir.

 

6.2.4.1. Düzenli yayımlanan çevrim içi bildiriler

Bogatyreova, M. (2016). Creative capital of foreign language education – the driving force of knowledge society. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 236, 235-239. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2016.12.015

Wyver, S., Bundy, A., Naughton, G., Tranter, P., Sandseter, E. B., & Ragan, J. (2010). Safe outdoor play for young children, s. Paradoxes and consequences. S. Howard (Ed.), Proceedings of the AARE International Education Research Conference içinde (s. 192-193). AARE. https://www.aare.edu.au/10pap/2071WyverBundyNaughtonTranterSandseterRagen.pdfsayfasından erişilmiştir.

 

6.2.5.      Araştırma Raporları

T.C. Kalkınma Bakanlığı, Bilgi Toplumu Dairesi. (2015). Bilgi Toplumu Stratejisi ve Eylem Planı (Yayın No. 2939). http://www.kalkinma.gov.tr sayfasından erişilmiştir.

Kessy, S. S. A., & Urio, F. M. (2006). The Contribution of Microfinance Institutions to Poverty Reduction in Tanzania (Research Report No. 06.3). http://www.repoa.or.tz/documents_storage/Publications/Reports/06.3_Kessyand.pdf sayfasından erişilmiştir.

 

6.2.6.      Doktora ve Yüksek Lisans Tezleri

Çetin, E. (2016). Okul öncesi çocukların problem çözme sürecinde teknoloji destekli şematik düzenleyicilerin kullanımına yönelik bir durum çalışması. (Doktora Tezi). http://tez.yok.gov.tr sayfasından erişilmiştir. 

McNeil, D. S. (2006). Meaning through narrative: A personal narrative discussing growing up with an alcoholic mother. (Yüksek Lisans Tezi). ProQuest Dissertations and Theses database. (UMI No. 1434728).

 

6.2.7.      Bir Web Sitesinde Belirli Bir Sayfa

Yazının yazarı belli ise; 

Karabağ, S. (2015). Eğitim ölçme ve değerlendirme sürecidir. http://egtbil.gazi.edu.tr/posts/view/title/prof.-dr.-servet-karabag%27in-hurriyet%27teki-kose-yazisi-129819 sayfasından erişilmiştir.

Shakespeare, W. (1623). Antony and Cleopatra. http://www.shakespeare-online.com/quotes/antonyquotes.html sayfasından erişilmiştir.

 

Yazının yazarı belli değil, site resmi bir kuruma ait ise; 

Harvard University. (2015). About Harvard. http://www.harvard.edu/about-harvard sayfasından erişilmiştir.

Açık ve Uzaktan Eğitim Fakültesi. (t.y.). Sosyoloji programının genel bilgileri. http://auzefsosyoloji.istanbul.edu.tr/program-genel-bilgi2.html sayfasından erişilmiştir.

 

Yazının yazarı belli değil, site resmi bir kuruma ait değilse; 

Bilgi ekonomisi. (2014). https://tr.wikipedia.org/wiki/Bilgi_ekonomisi sayfasından erişilmiştir. 

Knowledge economy. (2015). https://en.wikipedia.org/wiki/Knowledge_economy sayfasından erişilmiştir.

 

7.   Ekler

Araştırmada kullanılan ölçekler gibi ek bilgiler verilmek isteniyorsa bu bölümde onlara yer verilmeli, ekler yeni sayfaya geçilmeden Kaynaklar bölümünden sonra sunulmalıdır.  

 

8.   Yazar Beyanları

Makalenin son sayfasında araştırmacıların beyanlarına yer verilmelidir. Bu kapsamda araştırmacıların katkı oranı beyanında ve etik kurul beyanında bulunmaları gerekmekte varsa destek, teşekkür ve çatışma beyanlarını belirtmeleri istenmektedir. Bu dört beyanın da hazırlanması zorunludur, yoksa da olmadığı beyan edilmelidir.

Katkı Oranı Beyanı kısmında makaleyi hazırlayan araştırmacıların katkı oranlarının dağılımına kısaca yer verilmelidir. 

Destek ve Teşekkür Beyanı kısmında varsa makaleyi destekleyen kurum ve kuruluş bilgilerine ya da yazar olarak yer almayıp araştırmacılara destek olan kişilere yer verilmelidir. 

Çatışma Beyanı kısmında varsa araştırmacıların araştırma ile ilgili diğer kişi veya kurumlarla yaşanabilecek çıkar çatışmaları belirtilmelidir.  

Etik Kurul Beyanı kısmında etik kurul izni gerektiren araştırmalar için izinle ilgili bilgiler yer almalıdır. Bu kapsamda etik kurul izninin alındığı kurul adı, tarih ve sayı numarası verilmelidir. 

Şeffaflık Beyanı kısmında yapay zekâ desteğini kullanan araştırmalarda bu desteğe ilişkin bilgiler yer almalıdır. Yapay zekâ desteğinin alındığı bölüm, kullanılan araç ve kullanım amacı verilmeli, sorumluluğun yazara ait olduğu beyan edilmelidir. 

 

9.       Derleme Çalışmalarına Yönelik Özel İlkeler

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi’nde yer alacak yayınlar iki ana grupta toplanmaktadır. İlk grupta geçerlik ve güvenirlik çalışmaları ile sınırlı kalmayacağı umulan görgül çalışmalar, ikinci grupta ise aşağıda belirtilen dört grupta toplanan gözden geçirme, model önerme ve olgu sunuları çalışmalarıdır. Bu çalışmalar, yurt içinde ve dışında yaygın olarak üzerinde durulan ya da ilgi gören konularda en son literatürün kapsamlı bir şekilde sunulduğu derlemelerdir. 

 

Okuyucu kitlesinin yararlanabileceği konulardaki görgül çalışmaların derlenmesi ya da gözden geçirilmesi

Birinci grupta yer alan yazılardaki esas, okuyucuya bir alanı değişik boyutları ile tanıtmak ve geniş bir perspektif sunabilmektir. Hedef, çoğunluğunu akademisyen, uygulayıcı ve öğrencilerin oluşturduğu okuyucu kitlesini kuramsal ve görgül literatürdeki farklı sorular, yaklaşımlar ve bulgularla tanıştırmak ve bu konuda güvenilir, zengin bir kaynak oluşturmaktır. Bu yazılarda yapılmış olan çalışmaların, yaklaşımların ve bulguların tekdüze bir şekilde sunulmasının önüne geçilmesi amaçlanmaktadır. Diğer bir deyişle, bu yazılarda iki boyutlu literatür özetlemeleri yerine, yeni sorular ve çalışmalara zemin hazırlayabilecek nitelikte akademik ürünlerin oluşturulması hedeflenmektedir. 

Derleme makaleleri araştırma makalelerinden farklı bir ana metin düzenlemesinde yazılmaktadır. Bu çalışmalarda ana hatlarıyla giriş bölümü daha geniş ele alınmakta ve bu bölümde çalışma amacı ve yazı gerekçesi açıklanmaktadır. Bu çalışmalarda derlemenin de türüne göre yöntem ve bulgular bölümü yer almayabilir, tartışma bölümü ise giriş bölümü gibi geniş bir şekilde aynı konuda yapılmış çalışmaları ve onların sentezini kapsamaktadır. Bu bölümlerden sonra sonuç anlamında bir yorum ve değerlendirme kısmı yer almaktadır. 

 

Okuyucu kitlesinin yararlanabileceği konularda eğilim araştırmaları

İkinci grup yazılarda, belirli bir alanda yayımlanmış olan çalışmaların niceliksel olarak yorumu ve gözden geçirilmesi hedeflenmektedir. Bu gruptaki yazıların birinci gruptakilerden farkı, gözden geçirilen yazıların görgül çalışmalar ile sınırlandırılmış olmasıdır.

 

Kuramsal literatürlerdeki birikimlerin neden-sonuç ilişkilerini içeren model önerileri şeklinde sunulması

Bu grupta yer alan çalışmalar ise, belirli bir konuda yayımlanmış olan görgül çalışmaların niceliksel değil istatistiksel ya da meta-analitik yöntemlerle gözden geçirilip özetlenmesi olarak tanımlanmıştır. Bir konuda yapılmış görgül çalışmaların bulgularının istatistiksel olarak birikimli bir şekilde ifade edilmesinde kullanılan bir teknik olan meta analizi, olayları ve ilişkileri anlamak için, tek bir çalışmada gerçekleşmesi olası olmayan geniş bir perspektif sağlar. 

 

Olgu sunuları ve tartışmalar

Olgu sunularının temel hedefi ise, uygulamalı alanda çalışanlar arasındaki bilgi alış verişini geliştirmek ve uygulamalı alanlardakiler için iyi bir kaynak oluşturmaktır. Amaç, olguların sadece aktarılması değil, içsel tutarlığı olan belirli bir kuramsal çerçeve içerisinde sunulup tartışılması ve hatta farklı kavramlar açısından irdelenmesidir.
 

Yayın Etiği

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi'nin yayın süreçleri, bilginin bilimsel yöntemle tarafsız biçimde üretilmesi, geliştirilmesi ve paylaşılması esasına göre yürütülür. 

Bilimsel yöntemin uygulanması ve tarafsızlığın sağlanması sürecinde çift taraflı kör hakem değerlendirmesi süreci önem taşımaktadır. Bilimsel üretimin gerçekleştirilmesinde yayın sürecinin tüm bileşenleri; yayıncı, editörler, yazar(lar) ve hakemlerin etik ilkelere uymak zorundadır. Bu kapsamda Türk Eğitim Bilimleri Dergisi’ne ait yayın sürecinin tüm bileşenlerinin, Yayın Etiği Komitesi’nin (Committee on Publication Ethics, COPE) kılavuzları ve politikaları doğrultusunda etik ilkelere uyması gerekmektedir. Ayrıca TR Dizin tarafından 21.02.2020 tarihinden itibaren geçerli olan etik kurul onayına ilişkin kuralı da derginin temel etik ilkelerindendir. 

TR Dizin Dergi Değerlendirme Kriterleri Madde 8: “Sosyal bilimler dâhil olmak üzere tüm bilim dallarında yapılan ve etik kurul kararı gerektiren çalışmalar için etik kurul onayı alınmış olmalı, bu onay makalede belirtilmeli ve belgelendirilmelidir. Etik kurul izni gerektiren çalışmalarda, izinle ilgili bilgiler (kurul adı, tarih ve sayı no) yöntem bölümünde ve ayrıca makale ilk/son sayfasında yer verilmelidir. Olgu sunumlarında, bilgilendirilmiş gönüllü olur/onam formunun imzalatıldığına dair bilgiye makalede yer verilmesi gereklidir.” 

Yazar(lar)dan derleme makaleler için etik kurul onayı istenmez. Bununla birlikte etik kurul kararı gerektirmeyen makalelerde de, etik kurul kararının gerekmediği, makalenin son sayfasında ve yöntem bölümünde belirtilmelidir.

Makalelerde intihal yapılması, kullanılan verilerin manipüle edilmesi, çarpıtılması ve uydurma verilerin kullanılması gibi etik ihlaller tespit edilirse, makale yazar(lar)ının çalıştığı kuruma bu durum resmi yollardan bildirilir ve makale reddedilir. Dergi, editörler ve/veya hakemler tarafından verilen dönütlere göre yazar(lar)dan analiz sonuçlarına ilişkin çıktı dosyalarını isteme hakkına sahiptir.

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, dergiye gönderilen makalelerden benzerlik raporu talep etmektedir. Benzerlik oranı kaynaklar hariç en fazla %20 olabilir. Dergi tarafından da Turnitin benzerlik taramasından geçirilen makalelerin daha yüksek benzerlik oranına sahip olduğunun tespiti durumunda, makale yazar(lar)ı tarafından düzeltildiği takdirde ön değerlendirmeden geçer. 

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi’nde yayınlanması kabul edilen makalelerin telif hakları dergiye ait olmakla birlikte, yayınlanan makalelerin içerikleri ile ilgili her türlü yasal sorumluluk yazar(lar)a aittir. 

 

Yayıncının Etik Sorumlukları

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi’nin yayıncısı olan Gazi Üniversitesi, kamu yararını gözeten ve kâr amacı gütmeyen bir kamu yükseköğretim kuruluşudur. 

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 2003 yılından bu yana, Türk eğitim bilimleri alanında bilimsel bilginin yaygınlaşması çabasını Gazi Üniversitesinin yönetsel desteği ile sürdürmektedir.

Gazi Üniversitesi elinde bulundurduğu iletişim gücünü hiçbir çıkar gözetmeden kullanmak ve hedef kitlesini doğru yönlendirmekle yükümlüdür. Gazi Üniversitesi, derginin web sayfasında derginin açık, elektronik ve ücretsiz erişimini sağlar. 

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Editörler Kurulunu, Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesinde görev yapan beş öğretim üyesi oluşturur. Ayrılan üyenin yerine üniversite tarafından yeni üye görevlendirilir. Süresi dolan üyenin süresi uzatılabilir. 

 

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Editörler Kurulunun Sorumlulukları

  • Türk Eğitim Bilimleri Dergisi'ne başvurusu yapılan her makaleden, başvuru sürecinden yayınlanma sürecine kadar tüm süreçlerden Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Editörler Kurulu sorumludur. Bu sorumluluk, dergiyle ilgili konularda verilen kararlarda bilimsel yöntemin uygulanmasını gerektirir. Yayıncı ve Editörler Kurulu arasındaki ilişki bağımsızlık ilkesine dayanır; editörlerin alacağı tüm kararlar yayıncıdan ve diğer kişi ve kuruluşlardan bağımsızdır.
  • Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Editörler Kurulu, dergiyi sürekli geliştirmeye ve yayın niteliğini yükseltmeye çaba gösterir.
  • Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Editörler Kurulu, yayın, kör hakemlik, değerlendirme süreci, etik ilkeler gibi dergi politikalarının belirlenmesi ve uygulanmasını sağlar.
  • Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Editörler Kurulu, Türk Eğitim Bilimleri Dergisi'nde yayınlanmış makale yazar(lar)ının telif hakkını korur.
  • Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Editörler Kurulu, makale ve dergi yayın sürecinde fikri mülkiyet hakları, bilimsel-etik olmayan davranışlarla ilgili önlemleri almada sorumludur.
  • Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Editörler Kurulu, yazar(lar)ın bilgi gereksinimlerini içeren bir “Yazar Rehberi” hazırlar, gerektiğinde günceller.
  • Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Editörler Kurulu, her makalenin kayıtlarını, dergiyle ilgili yazışmaları elektronik olarak saklar.

 

      Editörler ve Alan Editörlerinin Etik Sorumlulukları

  • Editörler; hakemlerin, yazar(lar)ın, araştırmacı, uygulayıcı ve okuyucuların bilgi gereksinimlerini karşılamaya, gerektiğinde dönüt vermeye, yayın sürecinde düzeltme ve/veya açıklama gerektiren konularda açıklık ilkelerine göre davranmaya çaba gösterir.
  • Editörler, yazar(lar)ın cinsiyet, dini veya politik inançları, etnik veya coğrafi kökenleri üzerine ayrım yapmaksızın görevlerini yerine getirir, dengeli, objektif ve adil bir şekilde hareket eder. 
  • Editörler, makalelerin yayınlanmasına karar verirken makalelerin özgün  olmasına, bilimsel alanyazına, okuyucu, araştırmacı ve uygulayıcılara katkı sağlamasına özen gösterir.
  • Editörler, makalelerle ilgili olumlu ya da olumsuz karar verirken, makalelerin özgün değeri, alana katkısı, araştırma yönteminin geçerliği ve güvenirliği, anlatımın açıklığı ile derginin amaç ve kapsamını göz önünde bulundurur.
  • Editörler, derginin yayın politikaları arasında bulunan kör hakemlik ve değerlendirme süreci politikalarını uygular, hakemlerin kimlik bilgilerini gizli tutar, her makalenin yansız ve süresi içinde değerlendirilmesini sağlar.
  • Editörler, makaleleri alan editörlerine, uzmanlık alanlarını dikkate alarak gönderir, değerlendirmelerin yansız ve bağımsız yapılmasını destekler.
  • Alan editörleri, makaleleri hakemlere, uzmanlık alanlarını dikkate alarak gönderir, değerlendirmelerin yansız ve bağımsız yapılmasını destekler. Alan editörleri, her makale için, farklı kurumlardan olmasına özen göstererek en az iki hakem atar. Bu hakemlerden en fazla biri makale için ret kararı verdiği takdirde üçüncü hakem ataması gerçekleştirir. 
  • Editörler, makalenin yansız değerlendirilmesi için alan editörleri, hakemler ve yazar(lar) arasındaki çıkar çatışması-çıkar birliği olup olmamasını göz önünde bulundurur.
  • Editörler, hakem havuzunun geniş bir yelpazeden oluşması ve sürekli güncellenmesi için arayış içinde olur.
  • Editörler, akademik görgü kurallarına uymayan ve bilimsel olmayan değerlendirmeleri engeller.
  • Editörler, yazar(lar)ın ifade özgürlüğünü destekler. 
  • Editörler, yayın sürecinde görev alan üyelerle etkili bir iletişim içinde olur, belirli aralıklarla toplantılar düzenler.
  • Editörler, değerlendirilen makalelerdeki kişisel verilerin korunmasını sağlar; yazar, hakem ve okuyucuların bireysel verilerini korur.
  • Editörler; makalelerde insan ve hayvan haklarının korunmasına özen gösterir, makalenin katılımcılarının açık onayının belgelendirilmesini önemser, etik kurul kararı gerektiren görgül makalelerin katılımcılarına ilişkin etik kurul onayı olmadığında makaleyi reddeder.
  • Editörler; görevi kötüye kullanmaya karşı önlem alır. Görevi kötüye kullanmaya yönelik yakınmalar olduğunda, nesnel bir soruşturma yaparak, konuyla ilgili bulguları paylaşır.
  • Editörler, makalelerdeki hata, tutarsızlık ya da yanlış yönlendirmelerin düzeltilmesini sağlar.
  • Editörler, yayınlanan makalelerin fikri mülkiyet hakkını korur, ihlal olması durumunda derginin ve yazar(lar)ın haklarını savunur. Ayrıca yayınlanan makalelerin içeriğinin başka yayınların fikri mülkiyet haklarını ihlal etmemesi konusunda gerekli önlemleri alırlar; özgünlük-benzerlik denetimini yapar.
  • Editörler, dergide yayınlanan makalelere yönelik tutarlı eleştirileri dikkate alır, eleştirilen makalelerin yazar(lar)ına yanıt hakkı tanır.
  • Editörler, makalelerde gönderim ve kabul tarihlerini yayınlar.
  • Editörler olumsuz sonuçları içeren çalışmaları da göz önünde bulundurur.

 

Hakemlerin Etik Sorumlulukları

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, makale değerlendirme sürecinde yazar(lar)ın hakemleri, hakemlerin de yazar(lar)ı tanımadıkları çift taraflı kör hakemlik ilkesi uygular. Hakemler yazar(lar) ile doğrudan iletişim kuramaz;  makale değerlendirme formları ve metin üzerinde belirtilen notlar ile düzeltme istemleri dergi yönetim sistemi üzerinden editörlerce yazar(lar)a iletilir. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi’ne başvurusu yapılan makaleleri değerlendirecek hakemler şu etik sorumlulukları taşımalıdır:

  • Hakemler yalnız uzmanlık alanı ile ilgili makaleleri değerlendirmeyi kabul etmelidir.
  • Hakemler, değerlendirmeyi yansızlık ve gizlilik içinde yapmalıdır. Bu ilke gereğince inceledikleri makaleleri bilimsel ve etik kurallara uygun şekilde değerlendirmeli, kimliğini açığa çıkaracak herhangi bir bilgi vermekten kaçınmalıdır. 
  • Hakemler, çıkar çatışması-çıkar birliği olduğunu anladıklarında, makaleyi değerlendirmeyi reddederek, editörlere bilgi vermelidir.
  • Hakemler, değerlendirmeyi akademik görgü kurallarına uygun biçimde, yapıcı bir dille yapmalı; hakaret ve düşmanlık içeren kişisel yorumlardan kaçınmalıdır.
  • Hakemler değerlendirmesini kabul ettikleri makaleyi süresi içinde değerlendirmelidirler.

 

Yazar(lar)ın Etik Sorumlulukları

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi'ne makale başvurusu yapan yazar(lar)ın etik sorumlulukları:

  • Yazar(lar), başka yerde yayınladığı ya da yayınlanmak üzere gönderdiği bir makalesini veya Türk Eğitim Bilimleri Dergisi'ne göndermemeli ve bu kuralları kabul ettiklerini dergiye ait Telif Hakkı Devir Formu’nu doldurarak bildirmelidir. 
  • Yazar(lar) bir makalelerinin süreci tamamlanmadan başka bir makalesini Türk Eğitim Bilimleri Dergisi'ne göndermek isterlerse, iki makalenin de kabul alması durumunda makalelerin farklı ciltlerde (yıllarda) yayınlanacağını baştan kabul ederler. 
  • Yazar(lar), Türk Eğitim Bilimleri Dergisi'ne özgün makale göndermelidir.
  • Makale yazarın lisansüstü tezinden ya da bir projeden üretildiyse, yazar(lar) bunu makalede ilk sayfada ilgili yerde belirtmelidir. 
  • Makalenin bir kısmı ya da tamamı herhangi bir bilimsel sempozyumda/kongrede sunulmuş ise yazar(lar) bunu makalede ilk sayfada ilgili yerde belirtmelidir. 
  • Yazar(lar), makale yazımı sırasında yararlandıkları kaynaklara etik ilkeler doğrultusunda doğru biçimde atıf yapmalıdır.
  • Yazar(lar), makalelerindeki benzerlik oranını tespit etmeli, %20 sınırını aşmadığı takdirde dergiye göndermelidir. 
  • Makaleye katkı sağlamayan kişilerin adı, yazar olarak yazılmamalı; yayınlanmak üzere başvurusu yapılan bir makalede yazar sırasını değiştirme, yazar çıkartma veya yazar ekleme önerilmemelidir. Eş yazarların makalelerdeki katkı oranı, makale sonunda ilgili yerlerde beyan edilmelidir. 
  • Yayınlanma başvurusu yapılan makaleyle ilgili çıkar çatışması-çıkar birliği olan kişileri editörlere bildirmeli, makale sonunda ilgili yerlerde bu bilgiye yer vermelidir. 
  • Yazar(lar), makale sonunda ilgili yerde varsa destek ve teşekkür beyanında bulunmalıdır.
  • Yazar(lar), değerlendirme sürecinde kendilerinden makalelerine ilişkin bilgi ya da ham veri istenmesi durumunda beklenen bilgileri editörlere sunmalıdır.
  • Yazar(lar), yayınlanan makalelerine ilişkin verileri 5 yıl süreyle saklamakla yükümlüdür. 
  • Yazar(lar)ın, değerlendirme aşamasındaki ya da elektronik ortamda yayınlanmış makalesiyle ilgili bir hatayı fark ettiğinde bilgi vermek, düzeltmek ya da geri çekmek için editörle iletişime geçmesi gerekir.
  • Yazar(lar), etik kurul kararı gerektiren görgül araştırmalar için etik kurul onayı aldığını; etik kurul adı, karar tarihi ve sayısını aday makalenin son sayfasında ilgili yerde ve yöntem bölümünde belirtmeli, etik kurul kararını gösteren belgeyi makalenin başvurusuyla birlikte sisteme yüklemelidir. Ayrıca olgu sunumlarında aydınlatılmış olur/onam formunun alındığına ilişkin bilgiye makalede yöntem kısmında yer vermelidir. 
  • Yazar(lar), veri toplama sürecinde etik ilkelere özen gösterdiklerinin kanıtlarını (başkalarının ölçek, anket, fotoğraf gibi belgelerinin kullanılması için kendilerinden izin alınması gibi) makale içinde sunmalıdır. Makalelerde araştırma ve yayın etiği ile fikir ve sanat eserleri için telif hakları düzenlemelerine uyulduğu belirtilmelidir. Araştırma insan ve hayvan denekler üzerinde gerçekleştirilmiş ise araştırmanın etik ilkelere uygun gerçekleştirildiği bildirilmelidir. 
  • Yazar(lar)dan derleme makaleler için etik kurul onayı istenmez. Bununla birlikte etik kurul kararı gerektirmeyen makalelerde de, etik kurul kararının gerekmediği, makalenin son sayfasında ve yöntem bölümünde belirtilmelidir.
  • Yazar(lar) makalelerinin kabul alması durumunda kabul alan metnin İngilizce versiyonunu hazırlayacaklarını ve proofreading sertifikası yükleyeceklerini baştan kabul ederler. 

 

Yayın Politikası

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, yılda üç kez (Nisan, Ağustos ve Aralık) elektronik ortamda yayınlanan, çift kör hakemlik sürecini gözeten, ulusal hakemli ve bilimsel bir dergidir. Derginin yayın dili Türkçe ve İngilizcedir. 

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, bilimsel çalışmaların ilerletilebilmesi için bilgiye kolay ulaşılabilir olması gerektiğinin bilincinde bir dergi olarak, hakemli dergi alanyazınının açık erişimli olması girişimini destekler ve yayınlanan tüm yazıları herkesin okuyabileceği ve indirebileceği çevrim içi bir ortamda ücretsiz olarak sunar. Bilimin ilerlemesinde bilgi paylaşımının rolü düşünüldüğünde, açık erişim, araştırmacılar ve okuyucular için büyük önem taşımaktadır. Bu sebeple bu dergide yer alan makaleler, yazar(lar)ına ve orijinal kaynağa atıfta bulunulduğu sürece kullanılabilir. Yazar(lar)dan veya yayıncılardan izin alınması gerekmez. 

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi’ne gönderilen makaleler, şablonun, ek dosyaların ve benzerlik oranının uygunluğunun kontrol edildiği ön değerlendirme aşamasına alınır. Bu aşamadan geçen makalelere, konu alanına göre alan editörü atanır. Alan editörü, farklı kurumlardan olmak üzere konu alanına uygun iki hakem ataması gerçekleştirir. İki hakemden de “aynen kabul edilebilir” ya da “düzeltmelerden sonra yayınlanabilir” kararı çıktığı takdirde, makalenin kabul alması alan editörünün değerlendirmesi sonrası yapılır. Hakemler makaleyi revizyondan sonra tekrar görmek istediklerinde, yazar(lar) tarafından düzeltilmiş makale, talep eden hakemlere ikinci tur değerlendirmesi olarak gönderilir. Tüm değerlendirme süreçleri sonunda iki hakemden de onay alan makale, alan editörü değerlendirmesinden sonra kabul edilir. Bir hakemin ret vermesi durumunda, alan editörü üçüncü bir hakem atar. Toplamda iki ret alan makale alan editörü tarafından reddedilir. Makale kabul onayı aldıktan sonra yazarlardan metnin son halinin İngilizcesi ve proofreading sertifikası talep edilir. İngilizce metin alındıktan sonra Türkçe ve İngilizce dil düzeltilerine gönderilir, kaynak kontrolleri gerçekleştirilir. Bu süreçler yazar(lar)la birlikte yürütülür. Yazar(lar) düzeltme sürecini gerçekleştirdikten sonra makaleye sayfa numarası verilerek mizanpajı yapılır. Mizanpaj sonrası yazar(lar)a son okumaya gönderilir. Yazar(lar)dan yayın onayı alındıktan sonra makale yayınlanır. Hangi makalelerin gelecek sayıda yayınlanacağı, derginin yoğunluğuna bağlı olarak ve makalelerin kabul tarihleri gözetilerek editör kurulu tarafından belirlenir. 

 

Yapay Zekâ Bildirimi 

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi'nin yapay zekâ (YZ) kullanımına yönelik yaklaşımı COPE, WAME (Dünya Tıp Editörleri Derneği) ve YÖK (Üretken Yapay Zekâ Kullanımına Dair Etik Rehber) tarafından yayımlanan etik rehberleriyle uyumludur.

Yapay zekâ tabanlı araçlar; bilgi üretim sürecinde hatalı, eksik veya yanlı olabilen, ancak ikna edici ve otoriter bir dille sunulan çıktılar üretebilir. Bu nedenle, yapay zekâ desteğiyle oluşturulan her türlü içeriğin doğruluğunu denetlemek ve doğruluğunu garanti altına almak nihai olarak araştırmacıların ve yazarların sorumluluğundadır.

Yazarlar, hakemler ve editörler/yayıncılar, yapay zekâ kullanırken aşağıdaki ilkelere uymalıdır:

  • Yazarlar, yapay zekâ ve yapay zekâ destekli teknolojileri yazar adları arasında listelememeli veya kaynak göstermemelidir.
  • Yapay zekâ araçları, telif hakkı ihlali içeren materyaller de dahil olmak üzere, uygun kaynak göstermeden kaynaklardan bilgi içerebileceğinden, yapay zekâ araçları tarafından oluşturulan içeriği kullanırken uygun kaynakları belirtmek, gerektiğinde izin almak ve intihal yapılmadığından emin olmak insanların sorumluluğundadır.
  • Dergiye gönderilen makaleler yazarların gizli iletişim bilgileri olduğundan, makalelerin işlenmesinde veya değerlendirilmesinde yapay zekâ araçlarının kullanılması gizliliği ihlal edebilir. Editörler, hakemler veya yayıncılar, yazarların açık izni olmadan gizliliğin sağlanamadığı yapay zekâ sistemlerine gönderilen makaleleri yüklememelidir.
  • Editörler/yayıncılar, yazarlar ve hakemler, makale hazırlığı, düzenleme ve inceleme dahil olmak üzere yayın sürecinin her aşamasında yapay zekâ araçlarının kullanımında şeffaf olmalıdır. Yapay zekâ kullanıldığında, kullanıcılar hangi aracın kullanıldığını ve hangi amaçla kullanıldığını açıklamalıdır.

Yazarlar, yapay zekâ araçlarını kullandıkları durumlarda aşağıdaki kurallara uymakla yükümlüdür:

  • Metin Düzenleme: Dil bilgisi hatalarını düzeltmek veya metnin akıcılığını artırmak için yapay zekâ kullanılabilir. Ancak bu durumun makalede mutlaka beyan edilmesi gerekir.
  • Yöntem Bölümü: Veri analizi ya da kod yazımı aşamalarında yapay zekadan faydalanıldıysa; kullanılan aracın adı, sürümü ve kullanım amacı detaylıca açıklanmalıdır.
  • Görsel Üretimi: Yapay zekâ ile oluşturulan tüm görsellerin kaynağı belirtilmeli ve bu görsellerin herhangi bir telif hakkı ihlali barındırmadığı yazar tarafından teyit edilmelidir.
  • Literatür Taraması: Yapay zekanın sunduğu kaynakçalar, "uydurma kaynak" (halüsinasyon) riskine karşı manuel olarak tek tek kontrol edilmeli ve gerçeklikleri doğrulanmalıdır. Elektronik ulaşılan tüm kaynaklarda varsa doi numarası, yoksa erişim adresi verilmesi zorunludur.  

Şeffaflık Beyanı Örneği

Çalışmanın sonunda yer alan beyanlar kısmında şu ibareye yer verilmelidir:

“Bu çalışmanın [ilgili bölüm] kısmında, [Araç Adı ve Sürümü] kullanılarak [Kullanım Amacı: örn. dil düzenleme/veri görselleştirme] yapılmıştır. Elde edilen tüm çıktılar yazarlar tarafından doğrulanmış ve içeriğin sorumluluğu tamamen üstlenilmiştir.”

Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, bilimsel çalışmaların ilerletilebilmesi için bilgiye kolay ulaşılabilir olması gerektiğinin bilincinde bir dergi olarak, hakemli dergi literatürünün açık erişimli olması girişimini destekler ve yayınlanan tüm yazıları herkesin okuyabileceği ve indirebileceği çevrim içi bir ortamda ücretsiz olarak sunar.

Atıf Dizinleri

i2or
Academic Keys
ASOS Index
Türk Eğitim İndeksi
EBSCOhost
DRJI
SOBIAD
TR Dizin
Scientific Indexing Services
ResearchBib
Journal Factor
CiteFactor

Baş Editör

Gürcü Koç
Gürcü KOÇ
Eğitimde Program Geliştirme, Eğitimde Program Değerlendirme, Eğitimin Felsefi ve Sosyal Temelleri, Okul Öncesi Eğitim, Yükseköğretimde Kalite Güvencesi, Lisans ve Lisansüstü Eğitim Programlarının Akretitasyonu

Editörler

Default avatar
Galip YÜKSEL

Galip Yüksel, Gazi Üniversitesi Rehberlik ve Psikolojik Danışma Anabilim Dalından mezun oldu (1987). Aynı üniversitede Psikolojik Danışma ve Rehberlik alanında Yüksek Lisans (1990) ve doktora eğitimlerini (1997) tamamladı.
Yüksel, akademik iş yaşamına 1992 yılında Gazi Üniversitesi Psikolojik Danışma ve Rehberlik Anabilim Dalında öğretim görevlisi olarak başladı, daha sonra yardımcı doçent (2000-2005) ve doçent (2005-2010) olarak çalıştı. 2010 yılından bu yana da profesör olarak aynı anabilim dalında çalışmaktadır.
Yedek Subay olarak vatani görevini yapan Yüksel, G.Ü. Tıp Fakültesi Sigara Bıraktırma Ünitesi kuruluşunda gönüllü olarak çalıştı (2001), Michigan State Üniversitesi (2003) ve Florida Üniversitesi’nde (2016) misafir öğretim üyesi olarak bulundu.
Bölüm başkan yardımcılığı (2005-2013), Göç Araştırma ve Uygulama Merkezi müdür yardımcılığı (2003–2008) ve Psikolojik Danışma ve Rehberlik anabilim dalı başkanlığı yaptı.
Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisinde editör yardımcısı olarak çalışan Yüksel, Türk Eğitim Bilimleri Dergisi editörler kurulu ve Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Derneği (TPDR) üyesidir.
Gazi Üniversitesi Öğretim Elemanları Profili (2003) ve Türkiye Üniversiteleri Araştırmalarında (2006) proje başkan yardımcısı, Dezavantajlı Çocukların Eğitime Etkin Katılımı (2006) ve Ergenlerin Çalışma Anlayışının İncelenmesi projelerinde proje yürütücüsü olarak çalıştı.
Akademik Değerlendirme ve Kalite Geliştirme Kurulu Üyesi olarak görev yaptı (2005-2010; 2019-2020).
Yüksel, makale ile kitap bölümlerinin yanında Yaşam Boyu Gelişim: Gelişim Psikolojisi (13. Baskı) (Santrock, 2021), Yaşam Boyu Gelişim: Gelişim Psikolojisi (19.Baskı)(Santrock, 2025) Eğitim Psikolojisi: Kuram ve Uygulama (Slavin, 2019) ve Yardım sanatını öğrenme: Temel yardım becerileri ve teknikleri (Young, 2021) kitaplarının çeviri editörüdür. Psikolojik danışma ve rehberlik anabilim dalında lisans ve lisansüstü düzeyinde dersler yürütmekte ve danışmanlıklar yapmakladır.
Halen, Gazi Eğitim Fakültesi Psikolojik Danışma ve Rehberlik Anabilim Dalı öğretim üyesi olarak; psikolojik danışman eğitimi ve yetkinlikleri, çevrimiçi psikolojik danışma, sosyo-duygusal gelişim, öğrenme ve gelişimde kültürel perspektifler üzerine araştırmalarını sürdürüyor.
Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık, Aile Danışmanlığı, Okul Psikolojik Danışmanlığı, Psikolojik Danışmanlık Eğitimi, Eğitimin Psikolojik Temelleri
Default avatar
Kemal ÖZTEMEL
Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık, Kariyer Danışmanlığı, Okul Psikolojik Danışmanlığı
Gürcü Koç
Gürcü KOÇ
Eğitimde Program Geliştirme
Necati Cemaloğlu
Necati CEMALOĞLU

Prof. Dr. Necati CEMALOĞLU, 1965 yılında Kastamonu’da doğdu. 1983–1984 eğitim – öğretim yılında Gazi Üniversitesi, Kastamonu Eğitim Yüksekokulu’ndan mezun oldu. Trabzon ve Ankara’da öğretmenlik ve okul müdürlüğü yaptı. Öğretmenlik yaptığı dönemlerde, Hacettepe Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Eğitim Yönetimi, Teftişi, Planlaması ve Ekonomisi anabilim dalından 1992-1993 eğitim-öğretim yılında mezun oldu. MEB Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı'nda, matematik komisyonu üyeliği ve maarif müfettişliği yaptı. Ankara ve Gazi Üniversitesi’nde "Eğitim Yönetimi" alanında master yapan Cemaloğlu, Gazi Üniversitesi, Gazi Eğitim Fakültesi’ne araştırma görevlisi olarak göreve başladı. Doktora eğitiminden sonra 2004 yılında yardımcı doçent, 2008 yılında doçent ve 2014 yılında profesör olarak atandı.
Amerika Birleşik Devleti'nde "Michigan State University" ve University of Florida’ya misafir öğretim üyesi statüsüyle gitti. MEB - Dünya Bankası - Kurumsal Performans Yönetimi Ulusal Danışmanı, MEB - TÜBİTAK, e-denetim - e-performans Ulusal Danışmanı, değişik bakanlıklarda ve üniversitelerde stratejik plan danışmanlığı yaptı. Cemaloğlu, yılda 100'ün üzerinde eğitim, yönetim, liderlik ve denetim üzerine konferans vermektedir.
Yayımlanmış 32 kitabı, kitaplarda bölümü, 500’ün üzerinde ulusal gazete makalesi, SSCI ve diğer indexlerde taranan 112 makalesi, katıldığı ulusal ve uluslar arası kongre - sempozyum bulunmaktadır. Evli ve iki çocuk babası olan Cemaloğlu, İngilizce bilmekte ve halen Gazi Üniversitesi, Gazi Eğitim Fakültesi'nde, Eğitim Yönetimi anabilim dalında görev yapmaktadır. Cemaloğlu, 2019 yılında “Başöğretmen Onur Ödülü”, “2020 Yılında Bilge Tonyukuk Eğitime Hizmet Ödülü” almıştır.
Eğitim, Eğitim Yönetimi

Editör Yardımcısı

Aysun Ertuğ
Aysun ERTUĞ
Eğitim, Yükseköğretim Çalışmaları, Eğitim Sosyolojisi

Yazım ve Yayın Editörü

Kürşat Kaya
Kürşat KAYA
Türkçe Eğitimi

Türkçe Dil Editörleri

Gamze Delioğlu
Gamze DELİOĞLU
Türkçe Eğitimi
Zekeriya Merdin
Zekeriya MERDİN
Türkiye Sahası Türk Halk Bilimi, Türk Dili ve Edebiyatı Eğitimi
Default avatar
Hilal KOCABAŞ
Eğitim Yönetimi

İngilizce Dil Editörleri

Funda Kurt Keskin
Funda KURT KESKİN
Eğitim, Eğitim Programları ve Öğretim, Yükseköğretimde Program Geliştirme ve Yeterlilikler, Yükseköğretimde Uluslararasılaşma
Default avatar
Mehtap ÜNAL ÇALIŞKAN
Eğitimde Program Geliştirme, Eğitimde Program Değerlendirme, Eğitimde Hazırbulunuşluluk, Öğretim Teknolojileri, Hayat Boyu Öğrenme, Öğretmen Eğitimi ve Eğitimcilerin Mesleki Gelişimi

Mizanpaj Editörü

Mustafa Karataş
Mustafa KARATAŞ
Matematik Eğitimi

                                                                                                    Türk Eğitim Bilimleri Dergisi Gazi Üniversitesi Rektörlüğü tarafından yayınlanmaktadır.

                                                                                                                                      Creative Commons Lisansı