From Moderation to Ambivalence: A Critique of Charles Taylor’s Concepts of Authenticity and Horizon of Significance
Abstract
While diagnosing the three fundamental problems that modernity bequeaths to humanity, Charles Taylor characterizes these interwoven difficulties as “the loss of meaning in individualism,” “the dominance of instrumental reason,” and “the narrowing of freedom.” This article problematizes the concepts of “authenticity” and the “horizon of significance,” to which Taylor assigns a central role in his attempt to address what he calls the “malaise of modernity,” and argues that the semantic ambivalence embedded in these notions weakens their capacity to offer solutions to the problems he identifies. According to this argument, the source of this conceptual ambivalence lies in Taylor’s oscillating position between positive and negative theories of freedom throughout his thought. Within this framework, the study examines the three major objections raised against Taylor in the literature, along with his responses, and argues that these responses fail to overcome the criticisms. The first objection maintains that liberal neutrality and perfectionism are theoretically incompatible within Taylor’s philosophy. The second contends that, under conditions of postmodern pluralism, the normative foundations of his account of “meaning construction” remain indeterminate. The third argues that Taylor’s ideal of authenticity is ontologically insufficient in the face of modern technology. Both in the position he adopts prior to these objections and in his replies to them, Taylor attempts to construct a “moderate” middle ground—avoiding, on the one hand, the accusation directed at positive freedom theories of reducing authenticity to the imposition of a single substantive conception of the good, while, on the other hand, distancing himself from the objections leveled against negative freedom theories for neglecting the constitutive role certain positive values play in shaping social life. Yet his attempt to synthesize concepts drawn from mutually irreconcilable traditions produces a systematic conceptual ambivalence within his position. Focusing on the concepts of “authenticity” and the “horizon of significance,” where this ambivalence becomes most visible, the article argues that Taylor’s stance erodes the relatively determinate meanings these notions hold within their respective traditions and thereby renders them insufficient for addressing the very problems he aims to resolve.
Keywords
Ilımlılıktan İkircikliğe: Charles Taylor’ın Otantiklik ve Anlam Ufku Kavramlarının Bir Eleştirisi
Öz
Charles Taylor, modernleşme sürecinin insanlığa miras bıraktığı üç temel problemi teşhis ederken, birbiriyle iç içe geçen bu sorunları “bireyciliğin anlam kaybı”, “araçsal aklın egemenliği” ve “özgürlüğün daralması” olarak adlandırmaktadır. Bu makale, Taylor’ın “modernliğin sıkıntıları” olarak nitelendirdiği bu problemlere getirdiği çözüm arayışında merkezi bir konum verdiği “otantiklik” ve “anlam ufku” kavramlarını sorunsallaştırmakta ve bu kavramlardaki anlamsal ikircikliğin teşhis edilen sorunlara çözüm üretme kapasitesini zayıflattığını savunmaktadır. Bu savunuya göre söz konusu kavramsal ikircikliğin kaynağında, Taylor’ın düşünce çizgisi boyunca pozitif ve negatif özgürlük kuramları arasında salınan ikircikli konumlanışı yatmaktadır. Çalışma, bu sav çerçevesinde, literatürde Taylor’a yöneltilen üç temel itirazı ve bu itirazlara Taylor’ın verdiği yanıtları incelemekte; söz konusu yanıtların eleştirileri bertaraf etmeyi başaramadığını ileri sürmektedir. Taylor’ın felsefesine yöneltilen ilk eleştiri, liberal tarafsızlık ile perfeksiyonizmin kuramsal olarak bağdaşmadığı iddiasıdır. İkinci eleştiri, postmodern çoğulculuk koşullarında onun “anlam inşası” anlayışının normatif temellerinin belirsiz kaldığı savını dile getirmektedir. Üçüncü eleştiri ise, Taylor’ın otantiklik idealinin modern teknoloji karşısında ontolojik açıdan yetersiz kaldığını öne sürmektedir. Gerek bu itirazlardan önce benimsediği pozisyonunda gerekse onlara verdiği yanıtlarda Taylor, bir yandan otantikliğin “iyi”nin tekil bir içeriğinin dayatılmasına indirgenmesi şeklindeki pozitif özgürlük eleştirisinden kaçınmaya, öte yandan toplumların biçimlenişinde bazı pozitif değerlerin kurucu rolünü yadsıdığı için eleştirilen negatif özgürlük anlayışına yöneltilen itirazlardan uzak durmaya çalışarak “ılımlı” bir ara konum geliştirmeye gayret etmiştir. Ancak birbirleriyle uzlaşmaz geleneklerden kavramları sentezleme girişimi, pozisyonunda sistematik bir kavramsal ikirciklilik ortaya çıkarmıştır. Makale, “otantiklik” ve “anlam ufku” kavramlarına odaklanarak, Taylor’ın konumunun bu kavramların ait oldukları geleneklerdeki nispeten belirgin anlamlarını aşındırdığını ve böylece teşhis ettiği sorunları çözmede yetersiz kaldığını ortaya koymaktadır.
Anahtar Kelimeler
