Araştırma Makalesi

Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri

Cilt: 5 Sayı: 1 30 Haziran 2024
PDF İndir
TR EN

Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri

Öz

Endonezya’nın Sumatra Adası’nda yer alan Açe, özerk bir bölgedir. Bölgede ilk olarak Hindu ve Budist krallıklar yer alırken, ilk devlet Müslümanlar tarafından kurulmuştur. Hint Okyanusu’nun batısında yer alması, bölgeye çok fazla Müslüman tüccarın gelmesine sebep olmuştur. Hint ve Arap Müslümanlar aracılığıyla İslam’la tanışan bölgedeki yapılar, Arap, Hint ve yerel mimari unsurların bir arada kullanıldığı göstermektedir. Çalışmada Açedeki cami mimarisinin incelenerek tanıtılması ve Serambi mekkah adı verilen mihrab nişlerinin ele alınması amaçlanmıştır. Makaleye konu olan camiler, bulundukları bölgelerin önemli yapılarıdır. Camiler, sultanın halkla bir araya geldiği, eğitim faaliyetlerinin yürütüldüğü bir nevi medrese konumunda olup, aynı zamanda birçok sosyal faaliyetin gerçekleştiği merkezlerdir. Her bölgenin merkezi bir camisi bulunmakla birlikte, bunların en önemlisi Beytürrahman Camii’dir. Daha sonra inşa edilen camilerin genellikle ona benzediği görülmektedir. Mimari açıdan farklı kültürlerin etkisi altındaki yapıların tarihsel gelişimi ele alınmıştır. Çalışmanın asıl konusu ise Serambi Mekkah (Kâbe Kapısı) adı verilen Açe’de görülen mihrapların dikkat çekici şekilde Kâbe Kapısı şeklinde yapılmış olmalarıdır.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. Acehtrend. “Keuchik Leumik Camii”. Erişim 24 Mayıs 2024. https://cdn.acehtrend.com/files/images/wp-dsc_7163.jpg
  2. Anugerahkubah. “Masjid Agung Babussalam”. Erişim 24 Mayıs 2024. https://www.anugerahkubah.com/masjid-agung-babussalam-sabang-nangroe-aceh-darussalam/
  3. Ceylan, Ayhan. “Osmanlı Klasik Dönemi’nde Balkanlar’da Bir Eyâlet-i Mümtâze Örneği Olarak Cezâyir-İ Seb’a-i Müctemia Cumhuru”. II. Türk Hukuku Tarihi Kongre Bildirileri. 559-571, ts.
  4. Dingeç, Emine. “XVI. yüzyılda Osmanlı – Açe İlişkileri”. Turkish Studies 5/1 (2010),954-973.
  5. Dunia Masjıd. “MAsjid Baitul Makmur”. Erişim 14 Haziran 2024
  6. https://duniamasjid.islamic-center.or.id/268/masjid-agung-baitul-makmur/
  7. Göksoy, İ Hakkı. “Malay-Endonezya Kaynaklarına Göre Türkler ve Osmanlı-Açe İlişkileri”. Tarih İncelemeleri Dergisi 14/1 (01 Haziran 1999), 175-187.
  8. Kurtulmuş, Numan. "Açe”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 1/329-332. İstanbul: TDV Yayınları, 1988.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Mimari

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yayımlanma Tarihi

30 Haziran 2024

Gönderilme Tarihi

15 Mayıs 2024

Kabul Tarihi

16 Haziran 2024

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2024 Cilt: 5 Sayı: 1

Kaynak Göster

APA
Yanık, A. (2024). Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri. Tevilat, 5(1), 323-342. https://doi.org/10.53352/tevilat.1484689
AMA
1.Yanık A. Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri. Tevilat. 2024;5(1):323-342. doi:10.53352/tevilat.1484689
Chicago
Yanık, Ayşe. 2024. “Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri”. Tevilat 5 (1): 323-42. https://doi.org/10.53352/tevilat.1484689.
EndNote
Yanık A (01 Haziran 2024) Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri. Tevilat 5 1 323–342.
IEEE
[1]A. Yanık, “Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri”, Tevilat, c. 5, sy 1, ss. 323–342, Haz. 2024, doi: 10.53352/tevilat.1484689.
ISNAD
Yanık, Ayşe. “Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri”. Tevilat 5/1 (01 Haziran 2024): 323-342. https://doi.org/10.53352/tevilat.1484689.
JAMA
1.Yanık A. Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri. Tevilat. 2024;5:323–342.
MLA
Yanık, Ayşe. “Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri”. Tevilat, c. 5, sy 1, Haziran 2024, ss. 323-42, doi:10.53352/tevilat.1484689.
Vancouver
1.Ayşe Yanık. Endonezya Açe’deki Cami Mimarisi ve Serambi Mekkah Adı Verilen Mihrab Nişleri. Tevilat. 01 Haziran 2024;5(1):323-42. doi:10.53352/tevilat.1484689