SINAİ MÜLKİYET KANUNUNUN 155. MADDESİ ÇERÇEVESİNDE ÖNCEKİ HAKKIN ETKİSİ

Artikel 155(1) des Gesetzes über das gewerbliche Eigentum der Republik Türkei hindert den Inhaber einer Marke, eines Patents oder eines Geschmacksmusters daran, seine Rechte als Einwand in einem Verletzungsverfahren geltend zu machen, das von dem Rechtsinhaber mit einem früheren Datum eingeleitet wurde. Nach dieser Regel, die sich aus den Grundsätzen der Priorität und der echten Rechte im gewerblichen Rechtsschutz ergibt, kann sich der einschreitende Rechtsinhaber nicht mehr auf absolute Rechte als gültige Verteidigung berufen. Das System, das bisher auf Patentrechte angewandt wurde, ist nun auch auf Marken- und Designrechte anwendbar. Dieser Artikel gibt einen Überblick über die Grundsätze der Eintragung, der Priorität und der wirklichen Inhaberschaft von Rechten und die Funktionen der Eintragung sowie über die Systeme der materiellen und der beanstandungsbasierten Prüfungsanmeldung. Er erläutert die Unterschiede in der Wirkung von Marken, Geschmacksmustern und Patenten mit einem früheren Datum vor dem türkischen Gesetz über gewerbliches Eigentum im Lichte der Entscheidungen des Obersten Gerichtshofs der Türkei und des Europäischen Gerichtshofs. Er erörtert die durch die genannte Bestimmung des türkischen Gesetzes über gewerbliches Eigentum verursachten Probleme unter Bezugnahme auf die Rechtslehre. Der Artikel argumentiert die Notwendigkeit, während eines Verletzungsverfahrens gegen einen einschreitenden Rechtsinhaber die Struktur des Anmeldesystems und die Rolle von Dritten zu berücksichtigen. Der Artikel schlägt vor, ähnliche Verteidigungsmaßnahmen wie in Artikel 18 der EU-Markenrichtlinie Nr. 2015/2436 in der türkischen Markenpraxis zu ermöglichen.

Article 155(1) of the Industrial Property Law of the Republic of Turkey prevents an intervening trademark, patent, or design holder from raising their rights as a defense in the infringement proceedings initiated by the right holder with an earlier date. Under this rule originating from the principles of priority and genuine rights in industrial property law, the intervening right holder can no longer rely on absolute rights as a valid defense. The system which was previously applied to patent rights is now applicable to trademark and design rights as well. This article provides an overview of the principles of registration, priority and genuine ownership of rights, and the functions of registration, as well as the substantive and objection-based examination application systems. It explains the differences in the effect of trademark, design, and patents with an earlier date before the Turkish Industrial Property Law in the light of the decisions of the Turkish Supreme Court and the European Court of Justice. It discusses the problems caused by the said provision of the Turkish Industrial Property Law with reference to the legal doctrine. The article argues the necessity of taking into account during infringement proceedings against an intervening right-holder the structure of the registration system and the role of third parties. The article proposes enabling similar defenses of Article 18 of European Union Trademark Directive No 2015/2436 in Turkish trademark practice.

Sınai Mülkiyet Kanunu’nun 155. maddesinin 1. fıkrası önceki tarihli hak sahibinin açmış olduğu tecavüz davalarında sonraki tarihli marka, patent veya tasarım hakkı sahibinin kendi sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri sürmesini engellemektedir. Sınai mülkiyet hukukunda öncelik ve gerçek hak sahipliği ilkelerinin bir yansıması olan bu kuralla birlikte, sonraki tarihli hak sahibi tecavüz davasında artık salt mutlak hakkına dayanamamaktadır. Nitekim, daha önce patentler için kabul edilen bu sistem artık marka ve tasarım hakkı sahiplerine de uygulanmaktadır. Makalede, genel hatlarıyla tescil, öncelik ve gerçek hak sahipliği ilkeleri ile tescilin işlevleri, maddi incelemeli ve itiraza dayalı incelemeli başvuru sistemleri irdelenmiştir. Sınai Mülkiyet Kanunu’nun yürürlüğe girmesinden önce, önceki tarihli marka ve tasarım ve patentin sonraki tarihli haklara etkisindeki farklar, Yargıtay ve Avrupa Adalet Divanı kararları ışığında açıklanmıştır. Sınai Mülkiyet Kanunu’nun ilgili hükmünün beraberinde getirdiği sorunlar öğreti görüşleri ışığında tartışılmıştır. Makalede sonraki hak sahiplerine karşı açılan tecavüz davalarında tescil sisteminin yapısının ve bu yapı içerisinde üçüncü kişilerin yerinin göz önünde bulundurulması gerektiği savunulmuştur. Sonraki tarihli başvuru sahiplerine karşı açılan tecavüz davalarında 2015/2436 sayılı Avrupa Birliği Marka Direktifinin 18. maddesindekine benzer savunmalardan yararlanma imkânı üzerine Türk marka hukuku özelinde öneride bulunulmuştur.