بكائية أبي البقاء الرُّندي، التقليد والاتباع

Bu çalışma, Endülüs'ün kaybının bir simgesi haline gelen Ebu’l-Bekâ er-Rundi'nin "Nuniyye" adlı ağıtını ele alır; eserin ortaya çıkardığı vizyonu ve ortaya koyduğu sanatsal biçimi anlamaya çalışır. Ayrıca bu sanatsal biçimin, yıkılan krallıkların ağıtını işleyen şiir sanatında bir örnek teşkil ederek şairler için bir model haline gelip gelmediğini ve bu türün, hicri yedinci yüzyılın başlarında Endülüs'teki şiir hareketinin bir parçası olup olmadığını inceler. Bu araştırma, Ebu'l-Bekâ'nın şiirinin kaynaklarını Cahiliye döneminden onun yaşadığı döneme kadar takip etmeye çalışır. Eski nesillerin mirasında bu şiirin sanatsal kökenlerini araştırarak, her dönemde nasıl ortaya çıktığını inceler ve krallıkların çöküşünü anlatan ağıt şiirinin, Endülüs'lülere özel bir sanat dalı haline gelene kadar nasıl geliştiğini ele alır.

The research studies the poem of Abu al-Baqa al-Rundi, which became a sign of the loss of Andalusia, and attempts to understand the vision that produced it, and the artistic formation in which it was manifested, and whether the artistic formation played a role in its transformation into an example for poets to follow in the art of mourning the vanished kingdoms; which became part of the poetic movement in Andalusia at the beginning of the seventh century AH. This research attempts to trace the sources of Abu al-Baqa’s poem; from the pre-Islamic era until his era, searching for its artistic origins in the heritage of the ancients, examining its manifestation in each era, and how the poem of mourning the vanished kingdoms developed until it reached an art specific to the Andalusians.

يدرس البحث نونية أبي البقاء الرندي؛ التي صارت علامة على فقدِ الأندلس، ويحاول فهم الرؤيا التي أنتجتها، والتشكيل الفني الذي تجلت فيه، وما مدى تأثير هذا التشكيل الفني في تحولها إلى مثال يَحتذيه الشعراء في فن رثاء الممالك الزائلة؛ الذي صار جزءاً من الحركة الشعرية في الأندلس مع مطلع القرن السابع الهجري. يحاول هذا البحث أن يتتبع مصادر قصيدة أبي البقاء؛ منذ الجاهلية وحتى عصره، باحثًا عن أصولها الفنية في تراث الأقدمين، فاحصًا تجليها في كل عصر، وكيف تطورت قصيدة رثاء الممالك الزائلة حتى وصلت إلى فن خاص بالأندلسيين. انطلاقا من فكرة أن للنصوص أصولاً تنتسب إليها، وهذه النصوص لا بد أن تظهر في تضاعيف النص اللاحق.