Tayland’da Hafızlık Eğitimi ve Dinî Öğretim: Kurumsal Yapı ve Süreç Analizi

This article examines memorization (hifz) and religious education activities in Thailand. The aim is to analyze Qur’anic instruction, memorization processes, and institutional structures in order to present the current situation and identify problems. The scope includes formal and informal institutions, Islamic schools, mosque-based education, and civil initiatives across formal, non-formal, and individual learning channels. The main problem is the limited resources of the Muslim minority, institutional inadequacies, and difficulties encountered in educational processes. A descriptive qualitative method is employed, and historical and contemporary data are examined through documentation and data collection techniques. The findings indicate that religious education is gaining importance and that cooperation between the state and civil society is increasing. However, a dual structure in which traditional and modern institutions coexist persists. Harmonizing this structure may enhance quality by fostering a balanced model between religious and positive sciences, while sustained curriculum development and stronger institutional coordination remain essential.

Bu araştırma, Tayland’daki hafızlık ve dinî eğitim faaliyetlerini konu edinmektedir. Çalışmamızın amacı, Kur’an öğretimi ve hafızlık süreçleri ile bu süreçlerin yürütüldüğü kurumsal yapıları analiz ederek mevcut durumu ortaya koymak ve karşılaşılan sorunları tespit etmektir. Çalışmamızın kapsamını Tayland’da resmî ve gayri resmî olarak eğitim veren yaygın ve bireysel eğitim kurumları oluşturmaktadır. Çalışmanın temel problematiği, Müslüman azınlığın sahip olduğu sınırlı imkânların, kurumsal altyapı yetersizliklerinin ve eğitim süreçlerinde karşılaşılan çeşitli güçlüklerin Kur’an öğretimi ve hıfz faaliyetleri üzerindeki etkilerinin ortaya konulmasıdır. Yöntem olarak betimsel nitel yaklaşım benimsenmiş; dokümantasyon ve veri toplama teknikleriyle tarihsel ve güncel veriler birlikte incelenmiştir. Sonuç olarak, Tayland’da dinî eğitimin giderek önem kazandığı, devlet ve sivil toplum iş birliğinin arttığı görülmekle birlikte geleneksel ve modern kurumların birlikte varlığını sürdürdüğü ikili yapının da önem arz ettiği anlaşılmıştır. Bu yapının uyumlu entegrasyonu, dinî ve pozitif bilimler arasında dengeli bir eğitim modeli geliştirilmesine katkı sağlayarak sistemin niteliğini artırma potansiyeli taşıdığı kanaati hasıl olmuştur.