Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi

Mehmet Özçelik

doi:10.25288/tjb.325395

Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi

Öz

Türkiye'nin en önemli turizm merkezi olan Antalya’nın kıyılarının uzunluğu yaklaşık 640 km’dir. Kıyı bölgesi hızlı bir şekilde yapılaşmadan dolayı tahrip edilmiştir. Belek kıyıları flora ve fauna türleri için uygun habitatlar oluşturmakta ve mikro klimatik özellikleri nedeniyle tatil ve dinlenme olanakları sağlayan önemli turizm alanıdır. Belek kıyısı, kumulların biçimlendirdiği 29 km kıyısal alana sahiptir. Az bulunan flora ve faunanın yaşam ortamıdır. Gün geçtikçe gelişen turizm faaliyetleri Belek kıyılarını daha fazla cazip kılmaktadır. Kıyı Kanununa göre kıyı çizgisi ile kıyı kenar çizgisi arasındaki alan kıyı olarak tanımlanmaktadır. Günümüzde kıyı alanlarından daha fazla yararlanmak için beşeri (antropojen) kökenli müdahaleler yapılmaktadır. Bu tip alanlarda Kıyı Kenar Çizgisinin yeniden belirlenmesi ile farklı Kıyı Kenar Çizgisinin oluşmasına neden olmaktadır. Kıyılar kamu kullanımında olup, özel mülkiyet alanları bulunmamaktadır. Zamanla kıyıda yapılan müdahaleler sonucunda kıyı kenar çizgisinin değiştirilmesi talepleri olmaktadır. Bu sebeple de, kıyı bölgelerinde kamunun yararlanacağı alanlar giderek azalmaktadır. Bu çalışmada; Acısu ile Akdeniz sahili arasında kalan kara parçasının kıyı kullanımı incelemiş kıyı kenar çizgisinin özel konumu ortaya konmuştur.

Anahtar Kelimeler

Kıyı,Kıyı kenar çizgisi,Acısu Deresi,Belek

Kaynakça

Akay, E., Uysal, S., Poisson, A., Cravatte C.F.P.J. ve Müler, C., 1985a. Antalya Neojen havzasının stratiğrafisi. Türkiye Jeoloji Kurumu Bülteni, 28, 105–119.
Akay, E., Uysal, S., 1985b. Orta Torosların batısındaki (Antalya) neojen çökellerinin stratigrafisi, sedimentolojisi ve yapısal jeolojisi. MTA Rap. No: 7799.
Alpar, B., Doğan, E., Yüce, H. ve Altıok, H., 2000. Seal level changes along the Turkish coasts of the Black Sea, the Aegean Sea and the Eastern Mediterranean. Mediterranean, Marine Science, 1, 141-156.
Bellomo, D., Pajak, M.J. ve Sparks, M.J., 1999. Coastal flood hazards and the National Flood Insurance Program. Journal of Coastal Research, Special Issue 28, 21–26.
Boak E.H. ve Turner I.L., 2005. Shoreline definition and detection: A Review. Journal of Coastal Research, 21(4), 688–703.
Coastal Engineering Research Center., 1984. Shore protection manual, Volumes 1 and 2. Washington, DC: US Army Corps of Engineers, Waterways Experiment Station, Coastal Engineering Research Center.
Çelik, K., 2015. Kıyı alanlarının planlanmasında kıyı kenar çizgisinin önemi. Küresel Mühendislik Çalışmaları Dergisi, 2(1), 36–43.
Çiçek, İ., Türkoglu, N. ve Gürgen, G., 2008. Karpuz Çay deltasının (Antalya Doğusu) Paleojeomorfolojisi. Coğrafi Bilimler Dergisi, 6(1), 22-39.

Dolan, R., Fenster, M.S. ve Holme, S.J., 1991. Temporal analysis of shoreline recession and accretion. Journal of Coastal Research, 7(3), 723–744.
Douglas, B.C., Crowell, M. ve Leatherman, S.P., 1998. Considerations for shoreline position prediction. Journal of Coastal Research, 14(3), 1025–1033.
Douglas, B.C.ve Crowell, M., 2000. Long-term shoreline position prediction and error propagation. Journal of Coastal Research, 16(1), 145–152.
Eryılmaz, M. ve Yücesoy Eryılmaz F., 2002. Antalya Körfezi›nin Oşinografi yapısı ve güncel çökel dağılımı. 55 Türkiye Jeoloji Kurultayı, Bildiri Özleri, 88-90.
Ferudun, A., 2009. Kıyı alanlarının hukuki statüsü. Journal of Naval Science and Engineering, 5(1), 76-93.
Glover, C.P. ve Robertson, H.F., 1998. Role of regional extention and uplift in the Plio-Pleistocene evolution of the Aksu Basin, SW Turkey. Journal of the Geological Society, 155, 365–387.
Hanson, H., Gravens, M.B. ve Kraus, N.C., 1988. Prototype applications of a generalized shoreline change numerical model. Proceedings of the 21st International Conference on Coastal Engineering (Costa del Sol-Malaga, Spain), 1265–1279.
İnam, E.A., 2009. Sürdürülebilir turizm bağlamında yöre imgesi: Antalya –Belek Turizm Merkezi Örneği, Yıldız Teknik Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Mimarlık Anabilim Dalı, Doktora Tezi, 231 s.
Kaman, H., Sönmez, N.K., Çetin, M., Kurunç, A., Aslan, G.E. ve Uz, B.Y., 2011. Denizle irtibatlı akarsularda deniz suyu girişiminin irdelenmesi: Antalya Acısu Deresi Örneği. Tarım Bilimleri Araştırma Dergisi, 4(2), 43-47.
Koç, K., Koşun, E. ve Karaman, M.E., 2015. Kıyı sedimentlerinde tane boyunu etkileyen faktörler: Antalya Körfezi’nde Konyaaltı ve Lara Plajlarının (Antalya) Karşılaştırılması. Türkiye Jeoloji Bülteni, Cilt 58, Sayı 2, 85-102.
Komar, P.D., 1998. Beach Processes and Sedimentation. Upper Saddle River, New Jersey: Prentice Hall Inc., 544 s.
Leatherman, S.P., 2001. Social and economic costs of sea level rise. In: Douglas, B.C., Kearney, M.S. and Leatherman, S.P. (eds.), Sea Level Rise History and Consequences. San Diego, California: Academic Press, p.232.
Moore, L.J., 2000. Shoreline mapping techniques. Journal of Coastal Research, 16(1), 111–124. Morton, R.A. ve Speed, F.M., 1998. Evaluation of shorelines and legal boundaries controlled by water levels on sandy beaches. Journal of Coastal Research, 14(4), 1373–1384.
National Research Council, 1990. Managing Coastal Erosion. Washington, DC: National Academy Press, 182 s.
Numanoğlu Genç A., 2016. Alara, Türkiye denizel alanında sediman taşınımının modellenmesi. Journal of the Faculty of Engineering and Architecture of Gazi University, 31(3), 545-553.
Özyurt, G., 2012. Yapı denetimi hakkında kanun ve bazı kanunlarda değişiklik taslağı ‘Kıyı Kanunu’nu nasıl etkiliyor? İMO Kıyı ve Deniz Mühendisliği Çalışma Grubu, TMH - 474 - 2012/4, 24-28.
Sayan, S., 1999. Antalya kıyılarındaki turistik tesisler ile çevre arasındaki ilişkilerin peyzaj mimarlığı yönünden değerlendirilmesi, Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, yıl 11, Mart-Haziran, 1420.
Smith, A.W.S. ve Jackson, L.A., 1992. The variability in width of the visible beach. Shore and Beach, 60 (2), p.7–14
TC Resmi Gazete., (1990), 3621 sayılı Kıyı Kanunu, http://mevzuat.basbakanlik.gov.tr Turoğlu, H., 2009. 3621 Sayılı Kıyı Kanunun ve Onun Uygulama Problemleri. Türk Coğrafya Dergisi, 53, 31-40.
Tziperman, E. ve Malonette-Rizzoli, P., 1991. The climatological seasonal circulation of the Mediterranean Sea. Journal of Marine Research, 49, 411-434.
ETS Turizm, http://www.etstur.com/ Xanadu Resort Hotel, Erişim Tarihi: 11.01.2017.
ETS Turizm, http://www.etstur.com/ Gloria-SerenityResort, Erişim Tarihi: 11.01.2017.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Mehmet Özçelik
SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

1 Ağustos 2017

Gönderilme Tarihi

1 Temmuz 2017

Kabul Tarihi

16 Haziran 2017

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2017 Cilt: 60 Sayı: 3

DOI

https://doi.org/10.25288/tjb.325395

IZ

https://izlik.org/JA93FD82GM

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Özçelik, M. (2017). Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi. Türkiye Jeoloji Bülteni, 60(3), 331-346. https://doi.org/10.25288/tjb.325395

AMA

1.Özçelik M. Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi. Türkiye Jeol. Bült. 2017;60(3):331-346. doi:10.25288/tjb.325395

Chicago

Özçelik, Mehmet. 2017. “Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi”. Türkiye Jeoloji Bülteni 60 (3): 331-46. https://doi.org/10.25288/tjb.325395.

EndNote

Özçelik M (01 Ağustos 2017) Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi. Türkiye Jeoloji Bülteni 60 3 331–346.

IEEE

[1]M. Özçelik, “Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi”, Türkiye Jeol. Bült., c. 60, sy 3, ss. 331–346, Ağu. 2017, doi: 10.25288/tjb.325395.

ISNAD

Özçelik, Mehmet. “Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi”. Türkiye Jeoloji Bülteni 60/3 (01 Ağustos 2017): 331-346. https://doi.org/10.25288/tjb.325395.

JAMA

1.Özçelik M. Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi. Türkiye Jeol. Bült. 2017;60:331–346.

MLA

Özçelik, Mehmet. “Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi”. Türkiye Jeoloji Bülteni, c. 60, sy 3, Ağustos 2017, ss. 331-46, doi:10.25288/tjb.325395.

Vancouver

1.Mehmet Özçelik. Belek Kıyısı (Antalya) İçin Kıyı Kenar Çizgisinin Önemi. Türkiye Jeol. Bült. 01 Ağustos 2017;60(3):331-46. doi:10.25288/tjb.325395

Cited By

Comparative evaluation of spatiotemporal variations of surface water quality using water quality indices and GIS

Earth Science Informatics

https://doi.org/10.1007/s12145-024-01389-1

Ekolojik Birimlerde Yatay, Dikey ve Derinliğe Göre Kuşaklanma Terimlerinin Türkçe Karşılıklarının İrdelenmesi

Avrasya Terim Dergisi

https://doi.org/10.31451/ejatd.1658525