Mental Health and Social Policy
Öz
Aim: The right to health and healthy life are fundamental values that must be protected in order for every living thing to survive. This approach has caused the issue of health to be among the basic responsibilities of states. The right to a healthy life is defined as the most fundamental human right in many national and international agreements and conventions, and the duties of protecting health, treating people's diseases and ensuring rehabilitation are among the primary responsibilities of states. According to Article 25 of the Universal Declaration of Human Rights, the right to health is accepted as one of the fundamental human rights (İleri, Seçer and Ertaş, 2016).
Material and Methods: Since health is a need that cannot be replaced, keeping the services offered up to date is as important as providing them. The scope of the legal issue of health continues to expand with the policies and studies prepared in the field of health. While health policies cover health services in a narrow sense; It covers, directly or indirectly, social, economic, cultural and environmental elements in a broad sense. In this broad sense, it can be said that the state approach comes to the fore in health policies (Atabey, 2020). For this reason, in the early 1950s, the health systems of many OECD countries; It has adopted a state approach that takes direct responsibility for policy design, planning, research and development. Because health policy covers not only health services but also social, economic and environmental factors that directly or indirectly affect health. Due to this broad scope, the state approach was adopted and policies and health systems were initiated through this process (İleri et al., 2016).
Results: Health policy, health system; It includes all actions affecting institutions, services and financing arrangements. Health policy also includes the activities of all public, private and voluntary organizations that have an impact on health beyond health services. In other words, it can be said that health policy is a network of interrelated decisions that create strategies or approaches to the delivery of health services. In addition, health policies require the investigation of all kinds of social, economic and environmental effects affecting health, as well as existing health services, in order for the policy-making process to reach the most accurate result (Atabey, 2020).
As can be understood from these explanations, despite the factual reality of biologically based health policies and service provision based on these, both in our country and in many countries of the world, health; It forms the framework of a systematic whole with its biological, psychological and social components. In other words, health is not merely a biological state of well-being, but its psychological and social dimensions have inseparable and indivisible characteristics and are of critical importance.
Conclusions: Mental health refers to the mental, emotional and social well-being of individuals. Mental health policies are strategies, laws and practices developed to protect and improve the mental health of the society. Social policy, on the other hand, includes regulations and practices aimed at increasing the general welfare of the society, especially in areas such as health, education, social security and employment.
The field of mental health, which is one of the specialties of general health, has a compact and symbiotic relationship with social, economic and environmental conditions and characteristics, and mental health and mental health services have a high sensitivity to these structural variables.
Therefore, mental health and mental health service provision are in a symbiotic relationship with the functions and tools of social policy, and the existence of this relationship is a necessary consequence.
Anahtar Kelimeler
Ruh sağlığı ve sosyal politika
Öz
Amaç: Sağlık ve sağlıklı yaşam hakkı, her canlının türünün devamını sağlayabilmesi için korunması gereken temel değerlerdir. Bu yaklaşım sağlık konusunun devletlerin temel sorumlulukları arasında yer almasına neden olmuştur. Sağlıklı yaşama hakkı, birçok ulusal ve uluslararası anlaşma ve sözleşmede en temel insan hakkı olarak tanımlanmış ve sağlığın korunması, insanların hastalıklarının tedavi edilmesi ve rehabilitasyonunun sağlanması görevleri devletlerin asli sorumlulukları arasına alınmıştır. İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin 25. maddesine göre sağlık hakkı, temel insan haklarından biri olarak kabul edilmiştir (İleri, Seçer ve Ertaş, 2016).
Gereç ve Yöntemler: Sağlık ikame edilemeyecek bir ihtiyaç olduğu için sunulan hizmetlerin güncel tutulması, en az sunulması kadar önemlidir. Sağlık alanında hazırlanan politikalar ve çalışmalar ile sağlığın hukuki konusunun kapsamı genişlemeye devam etmektedir. Sağlık politikaları dar anlamda sağlık hizmetlerini kapsamı alanına alırken; geniş anlamda sosyal, ekonomik, kültürel ve çevresel unsurları doğrudan veya dolaylı olarak kapsamaktadır. Bu geniş anlamda sağlık politikalarında devlet yaklaşımının ön plana çıktığı söylenebilir (Atabey, 2020). Bu nedenle 1950'lerin başında birçok OECD ülkesi sağlık sistemlerinin; politika tasarımı, planlaması, araştırması ve geliştirilmesi için doğrudan sorumluluk alan bir devlet yaklaşımını benimsemiştir. Çünkü sağlık politikası sadece sağlık hizmetlerini değil, sağlığı doğrudan veya dolaylı olarak etkileyen sosyal, ekonomik ve çevresel faktörleri de kapsamaktadır. Bu geniş kapsam nedeniyle devlet bu yaklaşımı benimsenmiş ve bu işleyiş üzerinden politikalar ve sağlık sistemleri başlatılmıştır (İleri vd., 2016).
Bulgular: Sağlık politikası, sağlık sisteminin; kurumlarını, hizmetlerini ve finansman düzenlemelerini etkileyen tüm eylemleri içermektedir. Sağlık politikası aynı zamanda, sağlık hizmetlerinin ötesinde sağlık üzerinde etkisi olan tüm kamu, özel ve gönüllü kuruluşların faaliyetlerini de içermektedir. Başka bir deyişle sağlık politikasının, sağlık hizmetlerinin sunumuna yönelik stratejiler veya yaklaşımlar oluşturan birbiriyle ilişkili kararlar ağı olduğu söylenebilir. Ayrıca sağlık politikaları, politika oluşturma sürecinin en doğru sonuca ulaşabilmesi için mevcut sağlık hizmetlerinin yanı sıra sağlığı etkileyen her türlü sosyal, ekonomik ve çevresel etkilerin de araştırılmasını gerektirmektedir (Atabey, 2020).
Sonuçlar: Bu açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, her ne kadar hem ülkemizde hem de Dünya’nın pek çok ülkesinde biyolojik temelli sağlık politikaları ve buna dayalı hizmet sunumunun olgusal gerçekliğine rağmen, sağlık; biyolojik, psikolojik ve sosyal bileşenleri ile beraber sistemli bir bütünün çerçevesini oluşturmaktadır. Başka bir deyişle sağlık salt biyolojik bir iyilik hali olmayıp, psikolojik ve sosyal boyutları da ayrılamaz, bölünemez özelliklere sahip olup, kritik öneme haizdir.
Ruh sağlığı, bireylerin zihinsel, duygusal ve sosyal iyi olma halini ifade eder. Ruh sağlığı politikaları ise toplumun ruh sağlığını koruma ve iyileştirme amacıyla geliştirilen stratejiler, yasalar ve uygulamalardır. Sosyal politika ise, toplumun genel refahını artırmayı hedefleyen, özellikle sağlık, eğitim, sosyal güvenlik ve istihdam gibi alanlarda yapılan düzenlemeler ve uygulamaları içermektedir.
Genel sağlığın uzmanlık alanlarından olan ruh sağlığı alanı ise sosyal, ekonomik ve çevresel koşulları ve özellikleri ile kompakt ve simbiyotik bir ilişki içinde olup, ruh sağlığı ve ruh sağlığı hizmetlerinin bu yapısal değişkenlere yönelik duyarlılığı yüksektir. Dolayısıyla ruh sağlığı ve ruh sağlığı hizmet sunumu sosyal politikanın fonksiyonları ve araçları ile simbiyotik bir ilişki içinde olup, bu ilişkinin varlığı zorunlu bir sonuçtur.
Anahtar Kelimeler
