Türk Klinik ve Laboratuvar Dergisi Cilt 4 : Sayı 1

Öz

Anahtar Kelimeler

• -

Kaynakça

1. Pajoumand A, Shadnia S, Efricheh H, Mandegary A, Hassanian- MoghadamH, Abdollahi M. A retrospective study of mushroom poisoning in Iran. Hum ExpToxicol. 2005;24:609-13.
2. Aji DY, Calişkan S, Nayir A, Mat A, Can B, Yaşar Z, et al. Hae- moperfusion in Amanita phalloides poisoning. J Trop Pedi- atr1995;41:371-4.
3. Paydas S, Kocak R, Erturk F, Erken E, Zaksu HS, Gurcay A. Poisoning due to amatoxin-containing Lepiotaspecies. Br J Clin- Pract1990;44:450-3.
4. Kalkan Ş, Tunçok Y, Güven H. İlaç ve Zehir Danışma Merkezine bildirilen olgular. Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergi- si1998;12:275-83.
5. Akkose S, Bulut M, Armagan E, Cebicci H, Fedakar R. Acute poi- soning in adults in the years 1996-2001 treated in the Uludag Uni- versity Hospital, Marmara Region, Turkey. Clin Toxicol (Phila) 2005;43:105-9.
6. Mutlu M, Cansu A, Karakas T, Kalyoncu M, Erduran E. Pat- tern of pediatric poisoning in the east Karadeniz region between 2002 and 2006: increased suicid epoisoning. Hum Exp Toxicol 2010;29:131-6.
7. Satar S, Seydaoglu G, Akpinar A, Sebe A, Karakoc E, GumusayU, et al. Trends in acute adult poisoning in a ten-year period in Turkey: factors affecting the hazardous outcome. BratislLe- kListy2009;110:404-11.
8. Yıldıztepe E., N. Hocaoğlu Aksay, Ö. Demir, A. Arıcı, K. Oran- say, S. Evcim, Ş. Kalkan ve Y. Tunçok. Analysis of 2007 Da- tafrom Dokuz Eylul University Drugand Poison Information Center,Turkey. Türkiye Klinikleri Tıp Bilimleri Dergisi

9. Ergüven M, Çakı S, Deveci M. Mantar zehirlenmesi: 28 vakanın değerlendirilmesi. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi. 2004;47:249-53.
10. Chaparroska D, Becaroski N, Babulovska A. Alaninetransaminase and prothrombin time abnormalities following mushroom poison- ing. Toxicol Lett 2006;164Suppl68:S99.
11. Gonmori K, Yoshioka N. The examination of mushroom poison- ings at AkitaUniversity. Leg Med 2003;1 Suppl5:S83-6.
12. Escudie L, Francoz C, Vinel JP, et al. Amanita phalloides poison- ing: Reassessment of prognostic factors and indications fo remer- gency liver transplantation. J Hepatol2006;46:466-73.
13. Ecevit Ç, Hızarcıoglu M, Gerçek PA ve ark. Acil servise başvuran mantar zehirlenmelerinin retrospektif olarak incelenmesi. Adnan Mendres Üniversitesi Dergisi. 2004;5:11-4.
14. Unluoglu I, Tayfur M. Mushroom poisoning:ananalysis of the data between 1996 and 2000. Eur J Emerg Med2003;10:23-6.
15. Diaz JH. Evolving global epidemiology, syndromic classification, general management, and prevention of unknown mushroom poi- sonings. CritCareMed2005;33:419-26.
16. Araz C, Karaaslan P, Esen A, et al. Successful treatment of a child with fulminant liver failure and coma due to Amanita phalloides poisoning using urgent liver transplantation. Transplant Proc 2006;38:596-7.
17. Kol ÝÖ, Düger C, Gönüllü M. Yoğun bakımda tedavi edilen mantar intoksikasyonu olgularının değerlendirilmesi. Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi 2004;26:119-22.
18. Durukan P, Yıldız M, Cevik Y, Ikizceli I, Kavalci C, Celebi S. Poisoning from wild mushrooms in EasternAnatolia region: analyses of 5 years. Hum ExpToxicol 2007;26:579-82.
19. Schneider SM, Brayer A. Mushroom poisoning. In: Tintinalli JE, Kelen GD, Stapczynski JS, editors. Emergency Medicine: A comprehensive study guide, Fifthedition. New York: McGraw- HillCo., 2000.p.131 22.
20. Satar S, Acilde Klinik Toksikoloji,2009.p.639-49
21. Hydzik et al. Fulminant hepatic failure, developing very quickly, often within 4 days, and requiring liver transplantation has been reported following severe intoxications 2008; Donnelly et al, 2000; Zilker et al, 1999; Yamada et al, 1998.
22. Sorumlu yazar: Dr. Serap BİBEROĞLU
23. Sağlık Bakanlığı Kırıkkale Yüksek İhtisas Hastanesi,
24. Acil Tıp Uzmanı, Kırıkkale, TÜRKİYE
25. Gsm: 0 533 664 37 76
26. E-mail: [e-mail] Sağlık Personelinde Görülebilen Enfeksiyonlar ve Korunma Yöntemleri Salih CESUR, Sami KINIKLI Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Kliniği, Ankara Geliş Tarihi: 03.06.2013 Kabul Tarihi: 05.06.2013
27. Ergönül Ö. Sağlık Çalışanlarının İnfeksiyon Riskleri ve Korunma Yolları. Flora Dergisi 2006;11(1):5-18.
28. Swinker M. Occupational infections in health care workers: preven- tion and intervention. Am Fam Physician. 1997 Dec;56(9):2291- 300.
29. Shah SM, Bonauto D, Silverstein B, Foley M. Workers’ compen- sation claims for needlestick injuries among healthcare workers in Washington State, 1996-2000. Infect Control Hosp Epidemiol 2005;26:775-781.
30. Akova M. Sağlık personeline kan yoluyla bulaşan infeksiyon has- talıkları ve korunma için alınacak önlemler. Hastane İnfeksiyonla- rı. Enfeksiyon Hastalıkları Derneği Yayınları No 1. Ankara: Güneş Kitabevi 224-34;1993.
31. Askarian M, Yadollahi M, Kuochak F, Danaei M, Vakili V, Mome- ni M. Precautions for health care workers to avoid hepatitis B and C virus infection. Int J Occup Environ Med. 2011 ; 2(4):191-8.
32. El Beltagy K, El-Saed A, Sallah M, Balkhy HH. Impact of infec- tion control educational activities on rates and frequencies of per- cutaneous injuries (PIs) at a tertiary care hospital in Saudi Arabia. J Infect Public Health. 2012; 5(4):297-303.
33. Muralidhar S, Singh PK, Jain RK, Malhotra M, Bala M. Needle stick injuries among health care workers in a tertiary care hospital of India. Indian J Med Res. 2010 Mar;131:405-10.
34. Henderson DK. Management of needlestick injuries: a house offi
35. cer who has a needlestick. JAMA. 2012 ;307(1):75-84.
36. Dinelli MI, Moreira Td, Paulino ER, da Rocha MC, Graciani FB, de Moraes-Pinto MI. Immune status and risk perception of acqui- sition of vaccine preventable diseases among health care workers. Am J Infect Control. 2009 Dec;37(10):858-60.
37. Madani TA, Ghabrah TM. Meningococcal, influenza virus, and he- patitis B virus vaccination coverage level among health care wor- kers in Hajj. BMC Infect Dis. 2007 Jul 18;7:80.
38. Vaccines and Preventable Diseases: Meningococcal Vaccination Pronounced . CDC. http://www.cdc.gov/vaccines/vpd-vac/mening.
39. Ammerlaan HS, Kluytmans JA, Berkhout H, Buiting A, de Bra- uwer EI, van den Broek PJ, et al. Eradication of carriage with methicillin-resistant Staphylococcus aureus: effectiveness of a na- tional guideline. J Antimicrob Chemother. 2011 ;66(10):2409-17.
40. Çetinkaya Y, Ünal S. Stafilokok Nazal Taşıyıcılık: Önemive teda- visi. Hastane İnfeksiyonları Dergisi, 1999; 3: 22-32.
41. Ammerlaan HS, Kluytmans JA, Wertheim HF, Nouwen JL, Bon- ten MJ. Eradication of methicillin-resistant Staphylococcus aureus carriage: a systematic review. Clin Infect Dis. 2009 ;48(7):922-30.
42. Mehta MS, Hacek DM, Kufner BA, Price C, Peterson LR. Dose- ranging study to assess the application of intranasal 2% mupirocin calcium ointment to eradicate Staphylococcus aureus nasal coloni- zation. Surg Infect (Larchmt). 2013 Feb;14(1):69-72.
43. Lin MY, Hayden MK. Methicillin-resistant Staphylococcus au- reus and vancomycin-resistant enterococcus: Recognition and prevention in intensive care units.Crit Care Med. 2010 ; 38(8 Suppl):S335-44.
44. Lin MY, Hayden MK. Methicillin-resistant Staphylococcus au- reus and vancomycin-resistant enterococcus: recognition and prevention in intensive care units. Crit Care Med. 2010 ;38(8 Suppl):S335-44.
45. Bakır Saygan S, Yaşar H, Eras Z, Cesur S, Irmak H, Dilmen U, Demiröz AP. Methicillin-resistant Staphylococcus aureus and vancomycin-resistant Enterococcus carriage rates in a neonatal in- tensive care unit. Mikrobiyol Bul. 2010 ;44(3):529-31.
46. Tuberculosis and air travel. Guidelines for prevention and control. WHO organisation. Second edition, 2006, p. 1-35.
47. Tüberküloz Tanı ve Tedavi Rehberi, T.C. Sağlık Bakanlığı, Anka- ra, 2011; 3-4.
48. Cesur S, Hoca NT, Tarhan G, Cimen F, Ceyhan I, Annakkaya AN, Aslan T, Birengel S. Evaluation of Quantiferon-TB Gold and tu- berculin skin test in patients with tuberculosis, close contact of pa- tients, health care workers and tuberculosis laboratory personel. Mikrobiyol Bul. 2010 ;44(4):553-60.
49. Sayin-Kutlu S, Kutlu M, Ergonul O, Akalin S, Guven T, Demirog- lu YZ,et al. Laboratory-acquired brucellosis in Turkey. J Hosp In- fect. 2012 ;80(4):326-30.
50. Anderson PD, Bokor G. Bioterrorism: pathogens as weapons. J Pharm Pract. 2012;25(5):521-9.
51. Siegel JD., Rhinehart E, Jackson M, Chiarello L. 2007 Guide- line for Isolation Precautions: Preventing Transmission of In- fectious Agents in Healthcare Settings. http://www.cdc.gov/ hicpac/2007IP/2007 isolationPrecautions.html.
52. The writing committee of the World Health Organization (WHO). Consultation on Human Influenza A/H5. Current Concepts. Avi- an Influenza A (H5N1) Infection in Humans. N Engl J Med 2005;353:1374-85.
53. Ergonul O. Crimean-Congo hemorrhagic fever virus: new outbre- aks, new discoveries. Curr Opin Virol. 2012 ; 2(2):215-20.
54. Gürbüz Y, Sencan I, Oztürk B, Tütüncü E. A case of nosocomial transmission of Crimean-Congo hemorrhagic fever from patient to patient. Int J Infect Dis. 2009 ;13(3):e105-7
55. Harxhi A, Pilaca A, Delia Z, Pano K, Rezza G. Crimean-Congo hemorrhagic fever: a case of nosocomial transmission. Infection. 2005 ;33(4):295-6.
56. Cesur S, Çiftçi A, Özden A. Perkütan temas sonrası viral infek- siyonların profilaksisi. Güncel Gastroenteroloji Dergisi, 199; 3: 283-287.
57. Demirtürk N. Hastane kaynaklı bir akut hepatit C olgusu. İnfeksi- yon Dergisi, 2003; 17 (4): 491-493.
58. Corey KE, Servoss JC, Casson DR, Kim AY, Robbins GK, Franzi- ni J, Twitchell K, Loomis SC, Abraczinskas DR, Terella AM, Di- enstag JL, Chung RT. Pilot study of postexposure prophylaxis for hepatitis C virus in healthcare workers. Infect Control Hosp Epi- demiol. 2009 ;30 (10):1000-5.
59. Tolle MA, Schwarzwald HL Postexposure prophylaxis aga- inst human immunodeficiency virus. Am Fam Physician. 2010 ;82(2):161-6.
60. .Grant RM. Antiretroviral agents used by HIV-uninfected persons for prevention: pre- and postexposure prophylaxis. Clin Infect Dis. 2010 May 15;50 Suppl 3:S96-101.
61. Gay CL, Cohen MS. Antiretrovirals to prevent HIV infection: pre- and postexposure prophylaxis. Curr Infect Dis Rep. 2008 Jul;10(4):323-31.
62. Sorumlu Yazar: Doç. Dr. Salih CESUR
63. Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi
64. Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Kliniği, Ankara
65. Ateroskleroz ve buna bağlı kalp-damar problemleri mortalite ve morbiditenin en önemli nedenleri arasındadır. Hi
66. perlipidemi (HL), tütün kullanımı, hipertansiyon (HT), diabetes mellitus (DM), erkek cinsiyet, sedanter yaşam, eg
67. zersiz eksikliği, obezite ve stres aterosklerotik kardiyovasküler hastalık (ASKH) için önemli risk faktörleridir. Bu
68. risk faktörlerinden en önemlilerinden biri olan hiperlipideminin sıklığı obezite, beslenme bozukluğu ve sedanter ya
69. şam nedeniyle giderek artmaktadır. Hiperlipidemiler; diyete bağlı, primer (eşlik eden tıbbi bir nedene bağlı olmayıp
70. muhtemelen genetik geçiş gösteren lipid bozuklukları) ve sekonder (altta yatan bozukluğa bağlı) olmak üzere 3 ana
71. gruba ayrılır. Hiperlipidemili hastalar asemptomatik olabileceği gibi ASKH, pankreatit, safra taşı, ksantoma, ksante
72. lesma, lipemia retinalis, steatohepatit gibi çeşitli bulgu ve semptomlarla da karşımıza çıkabilir. Hastaların büyük bir
73. kısmında diyet, ezersiz ve ilaç tedavisi ile başarılı sonuçlar elde edilmektedir. Bu nedenle bu derlemede hiperlipide
74. mi, tanısı, ilaç tedavisi ve beslenme önerileri ile ilgili prensipleri incelemeye çalışacağız.
75. Anahtar Kelimeler: Hiperlipidemi, risk faktörleri, tedavi Koloğlu Endokrinoloji,Temel ve Klinik, 2nd ed. Ankara, MN Medikal&Nobel,2005,pp 755-773.
76. İsmet Tamer ve ark. Güncel kılavuzlar eşliğinde hiperlipidemi. Aile Hekimliği Derg-Cilt 2, Sayı 3, sayfa 6-10.
77. National Cholesterol Education Program Expert Panel. Third Re- port of the National Cholesterol Education Program (NCEP) Ex- pert Panel on Detection, Evaluation, and Treatment of High Blo- od Cholesterol in Adults (Adult Treatment Panel III) Final Report. National Heart, Lung, and Blood Institute. National Institutes of Health, 2002, Publication No. 02-5215.
78. Brahm A, Hegele RA. Hypertriglyceridemia. Nutrients. 2013 Mar 22;5(3):981-1001. doi: 10.3390/nu5030981.
79. Nelson RH. Hyperlipidemia as a risc factor for cardiovascular disease. Prim Care. 2013 Mar; 40(1):195-211. doi: 10. 1016/j. pop.2012.11.003.Epub 2012 Dec 4.
80. Jeffrey S. et al. Yellowish Papules on a Middle-aged Man, Am Fam Physician, 2011, 83 (1): 73-74.
81. Aral Y (çeviri ed) ve ark. Endokrinoloji ve Metabolizma El Kita- bı. Güneş Kitabevi, 2006.
82. Kılıçarslan A, Öz GŞ. Hiperlipidemiye güncel bakış. İç Hastalık- ları Dergisi 2012; 19: 1-8
83. Kayaalp SO. Hipolipidemik ilaçlar. Kayaalp O (editör). Rasyo- nel Tedavi Yönünden Tıbbi Farmakoloji. Revize 12. Baskı. Peli- kan Kitabevi Ankara, 2009.
84. Smith MC, et al. Effectiveness of a pharmacy care management program for veterans with dyslipidemia. Pharmacotherapy. 2013 Jul;33(7):736-43.doi:10.1002/phar.1273. Epub 2013.
85. Malloy MJ, Kane JP. Disorders of lipoprotein metabolism. In: Gre- enspan FS, Gardner DG (eds). Basic & Clinical Endocrinology. 7th ed. New York: The McGraw-Hill, 2004.
86. Cholesterol Treatment Trialists’ (CTT) Collaboration, Baigent C, Blackwell L, Emberson J, Holland LE, Reith C, Bhala N, et al. Ef- ficacy and safety of more intensive lowering of LDL cholesterol: a meta-analysis of data from 170.000 participants in 26 randomised trials. Lancet 2010; 376: 1670-81.
87. Yüksel H. Hiperlipidemide fibratlar. Türkiye Klin Dahili Kardiyo- loji Derg 2006; 2: 7
88. Worz CR, Bottorf M. The role of cytochrome P450 mediated drug-drug interactions in determining the safety of statins. Ashley Publications 2001; 2: 1119-27
89. Kastelein JJ, Akdim F, Stroes ES, Zwinderman AH, Bots ML, Sta- lenhoef AF, et al. ENHANCE Investigators. Simvastatin with or without ezetimibe in familial hypercholesterolemia. N Engl J Med 2008; 358: 1431-43
90. Danschel W, et al. Determinants of lipid goal achievement in pati- ents on extended-release nicotinic acid/laropiprant in primary care clinical practice. Curr Med Sen Opin. 2013
91. Yıldırır A. Hiperlipidemi tedavisinde ilaç dışı yaklaşımlar. Türki- ye Klin Kardiyoloji Derg 2006; 2: 79-88
92. Sorumlu Yazar: Yrd. Doç. Dr. Aydın ÇİFCİ
93. Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları
94. Anabilim Dalı, Kırıkkale, TÜRKİYE
95. Gsm: 0 531 929 17 05
96. E-mail: [e-mail] ÇİFCİ ve Ark..
97. TÜRK KLİNİK LABORATUVAR DERGİSİ
98. YAZIM KURALLARI / YAZARLARIN DİKKATİNE
99. Türk Klinik Laboratuvar Dergisi DNT Ortadoğu Yayınevi’nin süreli yayını olarak üç ayda (Şubat, Mayıs, Ağustos ve Ka
100. sım) bir yayımlanır.
101. Derginin amacı Klinik Laboratuvar konularında yapılan deneysel, klinik ve epidemiyolojik çalışmalar, derlemeler, olgu
102. sunumları, kısa raporlar ve editöre mektup türünden yazılar ile okuyucular arası bilgi alış verişini sağlamak ve böylece ül
103. kemizin bilimsel gelişimine katkıda bulunmaktır. Bu kapsamda Mikrobiyoloji, Biyokimya, Toksikoloji, Patoloji, Radyoloji
104. ve Nükleer Tıp olmak üzere 6 klinik laboratuvar dalı yer almaktadır.
105. Derginin dili Türkçe ve İngilizcedir. Olgu sunumları, deneysel, klinik ve epidemiyolojik çalışmalar için İngilizce başlık,
106. İngilizce özet, İngilizce anahtar kelimelerin bulunması zorunludur. Kısa raporlar, editöre mektup ve derleme türü maka
107. leler ile tamamı İngilizce hazırlanan yazılarda Türkçe özet olma zorunluluğu yoktur. Kısaltmalar uluslararası kabul edilen
108. şekilde olmalı ve ilk kullanıldıkları yerde açık olarak yazılmalı ve parantez içinde kısaltılmış şekli gösterilmelidir.
109. Türkçe ve İngilizce özet en az 100 en çok 200 kelimeden oluşmalıdır. Araştırma türü yazılarda özet, yapılandırılmış ol
110. malı, Amaç, Gereç ve Yöntem, Bulgular, Sonuç bölümlerini içermelidir. Olgu sunumu ve derlemelerin özetlerinin yapı
111. landırılması gerekli değildir. Özet bölümünde kısaltmalar kullanılmamalı, kaynak gösterilmemeli ve tablo olmamalıdır.
112. Özet bölümünden sonra en fazla 5 olmak üzere anahtar kelime verilmelidir. Anahtar kelimeler, Medical Subject Headings
113. (MeSH) of Index Medicus’ e göre hazırlanmalıdır.
114. Metinde mikroorganizmaların isimleri ilk geçtikleri yerde cins ismi büyük harf ile başlayarak tür ismi ise tamamı küçük
115. harflerden olmak üzere tam olarak ve orjinal latince yazılmalı, daha sonraki kullanımlarda cins isminin ilk harfi büyük ya
116. zılarak nokta konulmalı ve tür ismi küçük harflerle tam bir şekilde yazılıp kısaltılmış olarak kullanılmalıdır (örneğin: Tü
117. berküloz etkeni yazıda ilk geçtiği yerde Mycobacterium tuberculosis ikinci ve daha sonraki yerlerde ise M. tuberculosis
118. olarak kısaltılmış halde yazılmalıdır). Mikroorganizmaların latince isimleri ya italik olarak yazılmalı veya italik olmalarını
119. sağlamaya yönelik altları çizilerek yazılmalıdır. Yazıda mikroorganizmaların sadece cins adı belirtiliyorsa ya Türkçe’ye ka
120. zandırılmış şekli (örneğin mikobakteri, brusella gibi) ya da orijinal latincesi (Mycobacterium, Brucella gibi) yazılmalıdır.
121. Türkçe yazıldığı durumda isimlerin italik olarak yazılması zorunlu değildir.
122. Antibiyotik ve ilaç isimleri dil bütünlüğünü sağlamak açısından aynı metin içersinde ya okunduğu gibi veya orijinal İn
123. gilizce olarak italik ve cümle başında değilse ilk harfi küçük olarak yazılmalıdır. Örneğin: penisilin veya peniciline gibi.
124. Dergiye gelen yazılar, isimleri gizli tutularak konuyla ilgili üç danışma kurulu üyesine gönderilir. En az iki danışma ku
125. rulu üyesinin olumlu görüşünü alan yazılar yayımlanmaya hak kazanır.
126. Belirtilen yazım esaslarına uygun olmayan yazılar işleme konulmaz.
127. Türkçe olarak yazılan araştırma makaleleri aşağıda düzene uygun olarak yazılmalıdır;
128. a.Sayfa: Başlık (Türkçe), Yazarlar, Kurumu, Yazışma adresi.
129. b.Sayfa: Özet (Türkçe), Anahtar kelimeler, İngilizce başlık, İngilizce özet, İngilizce anahtar kelimeler.
130. c.Sayfa ve sonraki sayfalar sırasıyla Giriş, Materyal ve Metod, Sonuçlar, Tartışma ve Kaynaklar.
131. Olgu sunumu olarak yazılan makalelerde de yukarıdaki ilk 2 sayfa için geçerli düzene uyulmalı, üçüncü sayfadan iti
132. baren yazının türüne uygun şekilde kaleme alınmalıdır.
133. Dergide yayınlanacak derleme türündeki yazılar gönderilmeden önce editörler kuruluna bilgi verilmeli ve onay alınmalıdır.
134. Tablo, şekil ve resimler (numaraları ve/veya alt yazıları ile birlikte) gönderilecek olan üç örnekten yalnızca birinde yazı
135. içinde yer alması istenilen şekilde hazırlanmalı (eklenmeli, yapıştırılmalı vs.), diğer iki örnekte numara, başlık veya alt ya
136. zıları ile birlikte her biri Jpg formatında gönderilmedir. Yine bu son iki örnekte yazı danışma kurulu üyelerine isim saklı
137. olarak gönderileceği için, yazar isimleri ve çalışmanın yapıldığı yer ile ilgili bilgiler bulunmamalıdır (boş bırakılmalı veya
138. okunamayacak şekilde silinmelidir).
139. Kaynak numaraları metinde parantez içinde ve cümle sonunda belirtilmeli, metin sonunda eser içindeki geçiş sırası
140. na göre numaralandırılmalıdır. Kaynakların yazılımı aşağıdaki örneklere uygun olmalıdır.
141. a)Kaynak bir dergi ise; Yazar(lar)ın Soyadı Adının başharf(ler)i, (6 ve daha az sayıda yazar için yazarların tümü, 6’nın
142. üzerinde yazarı bulunan makaleler için ilk 3 yazar belirtilmeli Türkçe kaynaklar için “ve ark.”, yabancı kaynaklar için “et
143. al.” ibaresi kullanılmalıdır). Makalenin başlığı. Derginin Index Medicus’a uygun kısaltılmış ismi Yıl; Cilt: ilk ve son say
144. fa numarası. Örnek: Saubolla MA, Keihn, TE, White MH, Rudinsky MF and Armstrong D. Mycobacterium haemophilum:
145. Microbiology and expanding clinical and geographic spectra of disease in humans. Clin. Mıcrobiol.Rev. 1996;9:435-447.
146. b)Kaynak bir kitap ise; Yazar(lar)ın Soyadı, adının başharf(ler)i. Kitabın adı, Kaçıncı baskı olduğu, basım yeri, basıme
147. vi, basım yılı. Örnek: Murray PR, Rosenthal KS and Pfaller MA. Medical Microbiology. 5th Edition. London. The Mosby
148. Company, Wolfe Publications Ltd. 2005.
149. c)Kaynak kitaptan bir bölüm ise; Bölüm yazar(lar)ının Soyadı Adının başharf(ler)i, Bölüm başlığı, In: Editör(ler)in so
150. yadı adının başharf(ler)i (ed) veya (eds). Kitabın adı, Kaçıncı baskı olduğu, Basım yeri. Yayınevi. Baskı yılı. Bölümün
151. ilk ve son sayfa numarası. Örnek: Nolte FS and Metchock B. Mycobacterium. In: Murray PR, Baron EC, Pfaller MA, Te
152. nover FC and Yolken RH (eds). Manual of Clinical Microbiology. Sixth edition, American Society for Microbiology Pres. 1995:400-437.
153. d)Bir derginin ilave eki ise : Yazar(lar)ın Soyadı, adının başharf(ler)i. (6 ve daha az sayıda yazar için yazarların tümü,
154. 6’nın üzerinde yazarı bulunan makaleler için ilk 3 yazar belirtilmeli Türkçe kaynaklar için “ve ark.”, Makalenin başlığı.
155. Derginin Index Medicus’a uygun kısaltılmış ismi Yıl; Cilt: Parantez içinde ilave sayı numarası-kodu, ilk ve son sayfa nu
156. marası. Örnek:Weiss K. Vancomycin resistant enterococci:The value of infection control antibiotic control policy. Can J in
157. fect Dis Med Microbiol 2006;17 (Suppl. B):9-12
158. e)Elektronik olarak yayımlanan dergi ise: Yazar(lar)ın Soyadı, adının başharf(ler)i. (6 ve daha az sayıda yazar için yazar
159. ların tümü, 6’nın üzerinde yazarı bulunan makaleler için ilk 3 yazar belirtilmeli. Türkçe kaynaklar için “ve ark.”, Maka
160. lenin başlığı. Derginin Index Medicus’a uygun kısaltılmış ismi. Yıl; Cilt: Sayfa(ları) Elektronik baskı tarihi. Örnek:Zhou L
161. and Pollard AJ. A fast and highly sensitive blood culture PCR method for clinical detection of Salmonella enterica sero
162. var Typhi. Ann Clin Microbiol Antimicrob. 2010;9:14 Epub 2010 Apr 19
163. f)Web sitesi ise: Sitenin adı, Erişim tarihi: Erişim adresi . World Health Organization (WHO). Erişim tarihi: 11 Mayıs
164. 2010: http://www.who.int
165. g)Yayımlanmamış veriler içerik ile kuvvetli bir bağlantısı varsa ve gerekli ise, ismi ve tarihi yazılabilir.
166. Olgu sunumlarının giriş ve tartışma kısımları kısa-öz olmalı, kaynak sayısı 15 den az olmalıdır.
167. Kısa raporlara özet yazılmamalı, en fazla 5 adet anahtar kelime, 10 kaynak, 1500 kelime, 2 tablo ve/veya şekil olma
168. lı ve yazının hemen sonunda sırasıyla yazar isimleri, ünvanları ve yazışma adresleri bulunmalıdır.
169. Editöre mektup, dergide daha önce yayımlanmış yazılara bilimsel eleştiri yapmak, katkı sağlamak ya da orjinal bir ça
170. lışma olarak sunulmamış veya sunulamayacak bilgilerin paylaşılması amacıyla hazırlanmış en fazla 1000 kelimeden olu
171. şan, kısa-öz ve 6 dan az sayıda kaynağı olmalı özet içermemelidir.
172. Yazılar, yazının yayımlanmamış yada yayımlanmak üzere başka bir dergide üzere gönderilmemiş olduğunu bildiren,
173. makaledeki isim sırasına uygun biçimde yazarlarca imzalanmış bir üst yazı ile gönderilmelidir.
174. Daha önce sunumu yapılmış bildiriler tarih ve yer belirtilmesi durumunda yayımlanabilir.
175. Yayımlanan yazıların bilimsel ve hukuki sorumluluğu yazarlarına aittir. Yazarlara telif ücreti ödenmemektedir.
176. Dergimizde yayımlanan yazıların yayın hakkı DNT Ortadoğu Yayıncılık A.Ş.’ne aittir.
177. Metinler yazıcı ile A4 kağıda, kağıdın sadece bir yüzüne ve çift aralıklı olarak yazılmalıdır. Üç nüsha olarak Flash disk
178. veya CD ye kaydedilmeli aşağıdaki adrese veya e-mail: [e-mail] gönderilmelidir. Başka bir elektro
179. nik aygıt örneğin 3.5” disket kullanılmamalıdır.
180. Adres: DNT Ortadoğu Yayıncılık A.Ş.
181. Bayındır 2 Sok. 63/12 Kocatepe/ANKARA
182. Tel: [phone] & Fax: [phone]
183. www.dntortadoguyayincilik.com
184. e-posta: [e-mail]