Solunumsal yoğun bakım ünitesinde perkütan endoskopik gastrostomi deneyimlerimiz

Öz

Amaç: Yoğun bakım hastalarının beslenmesi önemli olmasına rağmen çoğu yatış endikasyonları sebebiyle oral beslenmede zorluk yaşamaktadır. Beslenme çoğunlukla nazogastrik tüp, perkütan endoskopik gastrostomi (PEG) ve parenteral beslenme şeklinde sağlanabilmektedir. Bu çalışmada yoğun bakımda beslenme amaçlı PEG açılan hastaları retrospektif olarak değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya solunumsal yoğun bakım ve palyatif bakım servisinde 2018-2020 yılları arası takip edilen ve beslenme için PEG açılan hastalar dahil edilmiştir. Hastaların yaş, cinsiyet, hastanede yatış süresi, trakeostomi durumu, ev tipi mekanik ventilatör durumu, PEG işlemi ilişkili komplikasyonları ve bir aylık mortaliteleri retrospektif olarak incelenmiştir. Bulgular: Hastaların 18’i (%54,5) erkek, 15’i (%45,5) kadındı. Ortalama yaş 71±19 olarak bulundu. PEG açılan hastaların çoğunluğunun yatış tanısı nörolojik hastalıklardı (Alzheimer ve geçirilmiş serebro vasküler hastalık). PEG ilişkili komplikasyon sadece bir hastada görüldü. Sonuç: PEG komplikasyon oranının düşük olması, hasta için efektif beslenme sağlaması ve yoğun bakımda hasta başı uygulanabilir bir işlem olması sebebiyle uzun süreli enteral beslenme gereken hastalarda tercih edilmelidir.

Anahtar Kelimeler

• yoğun bakım
• Perkütan Endoskopik Gastrostomi
• Enteral Beslenme

Percutaneous endoscopic gastrostomy experiences in the respiratory intensive care unit

Öz

Aim: Although nutrition of intensive care patients is important, difficulties are experienced in oral nutrition due to hospitalization indications. Nutrition can be mostly provided by nasogastric tube, percutaneous endoscopic gastrostomy (PEG) and parenteral nutrition. In this study, we aimed to retrospectively evaluate patients who underwent PEG for nutritional purposes in the intensive care unit. Materials and Methods: Patients who were followed up in our respiratory intensive care and palliative care unit between 2018-2020 and had PEG for nutrition were included in the study. Age, gender, length of hospital stay, tracheostomy status, home ventilator status, PEG related complications and one-month mortality were retrospectively analyzed. Results: The 18 (54.5%) of the patients were male, 15 (45.5%) were female. The mean age was 71±19 years. Most of the PEG patients were diagnosed with neurological diseases (Alzheimer and cerebro vascular disease). PEG related complication was only seen in a patient. Conclusion: PEG should be preferred in patients who require long-term enteral nutrition because of its low complication rate, providing effective nutrition for the patient, and being a bedside procedure in the intensive care unit.

Anahtar Kelimeler

• Intensive care
• Percutaneous endoscopic gastrostomy
• Enteral nutrition.

Kaynakça

1. 1. Marik PE, Zaloga GP. Early enteral nutrition in acutely ill patients: a systematic eview. Crit Care Med 2001; 29: 2264-70.
2. 2. İnanc Y, Gokce M, Tuncel D, et al. Percutaneous endoscopic gastrostomy in neurology intensive care. International Journal of Surgery and Medicine 2018; 4 :33-5.
3. 3. Öcek, et al. PEG in the Neurology Intensive Care Unit Turk J Neurol 2020; 26: 30-3.
4. 4. Temiz A, Aslan OB, Albayrak Y, et al. Perkütan endoskopik gastrostomi: endikasyon ve komplikasyonlar.Akademik Gastroenteroloji Dergisi 2015; 14 :113-6.
5. 5. Tian Y, Du HG, Fan CP, et al. Clinical significance of percutaneous endoscopic gastrostomy for patients with severe cranio cerebral injury. Chin J Traumatol 2014; 17: 341-4.
6. 6. Schurink CA, Tuynman H, Scholten P, et al. Percutaneous endoscopic gastrostomy: Complications and Suggestion to avoid them. Eur J Gastroenterol Hepathol 2001; 13: 819-23.
7. 7. Sanders DS, Carter MJ, D’Silva J, et al. Survival analysis in percutaneous endoscopic gastrostomy feeding: a worse outcome in patients with dementia. Am J Gastroenterol 2000; 95: 1472-5.
8. 8. Kahraman A. Two multiple sclerosis patient presented with dysphagia who underwent percutaneous gastrostomy in palliative carecenter. Van Medical Journal 2017; 24: 382-3.