1979 Devrimi Sonrası İran’ın Rejim Paradigması ve Dış Politika Yönelimleri
Öz
Bu çalışma, İran’da Şiî teolojiden İslâmcı ideolojiye geçiş sürecini ve İran’ın düşünsel sekülerleşmesini çözümlemektedir. Dolayısıyla bu örüntünün bir sonucu olan mevcut siyasi rejimin ideolojik paradigmasını ve bu ideolojik paradigmaya sahip iktidar ile rejim-karşıtı dini muhalefet arasındaki çatışma ilişkisini entelektüel düzlemde analiz etmektedir. Ayrıca çalışma 1979 Devrimi’nden günümüze İran’ın rasyonel bir aktör olarak uluslararası sistem içerisinde “otonomi mücadelesi” verdiğini öne sürmektedir
Anahtar Kelimeler
İran, Sekülerleşme, Modernleşme, İdeoloji, Otonomi Mücadelesi
Kaynakça
- Abidi, A.H.H. “Iran and Non-Aligment.” International Studies 20, no. 1-2 (1981).
- Afary, Janet. The Iranian Constitutional Revolution, 1906-1911. New York: Columbia University Press, 1996.
- Ahmedi, Hamid. “İran İslâm Cumhuriyeti’nde Ulusal Çıkar İkilemi.” 21. Yüzyılda İran içinde, düzenleyen Homa Katauzian ve Hüseyin Şahidi, çeviren Pınar Güven. Ankara: Sitare Yayınları, 2011.
- Aktaş, Cihan. Dünün Devrimcileri Bugünün Reformistleri. İstanbul: Kitap Yayınları, 2004.
- Arı, Tayyar. Irak, İran ve ABD: Önleyici Savaş, Petrol ve Hegemonya. İs- tanbul: Alfa Yayınları, 2004.
- —. Uluslararası İlişkiler Teorileri: Çatışma, Hegemonya, İşbirliği. İstan- bul: Alfa Yayınları, 2004.
- —. Uluslararası İlişkiler ve Dış Politika. Bursa: MKM Yayıncılık, 2008.
- Asghari, Afsshin Matin. “Abdulkarim Soroush and The Secularization of Islamic Thought In Iran.” Iranian Studies 30, no. 1-2 (1997).
- Ashley, Richard. “Untying the Sovereign State: A Double Reading of the Anarchy Problematique.” Millennium: Journal of International 17, no. 2 (1988).
- Aslı, Nasır Kashef. “İran İslâm Cumhuriyeti Dış Politikasının Oluşumu- nu Etkileyen Etmenler: Bir İranlı Görüşü.” Ortadoğu Siyasetinde İran içinde, düzenleyen Yılmaz Türel ve Mehmet Şahin. Ankara: Barış Kitap, 2011.
