20. YÜZYIL TÜRK RESİM SANATINDA YÜZEY UYGULAMALARI BAĞLAMINDA İMPASTO TEKNİĞİ İLE DOĞA ANLATIMLARI

The aim of this study is to describe the concept of nature, which is considered as an image in contemporary Turkish painting, using the impasto technique, which is one of the contemporary surface applications. In the 20th century; Turkish painting, which developed in parallel with the Western understanding of art, was divided into periods within itself and each period developed a new understanding against the worldview, understanding of art and the language of expression of the previous period. While this process followed a course completely under the influence of the West in terms of both theme and technique until the mid-20th century, it gained a language in which local images were included with a social realist understanding, and the natural elements and rural life specific to Anatolia, and the relationship between nature and humans were described after the mid-20th century. The research was conducted in two stages using the qualitative research method. In the first stage, the research was supported by a literature review using domestic and foreign sources, libraries, the National Thesis Center database of the Council of Higher Education and internet sources. In this context, proven publications and scientific studies on the works of artists were evaluated as sources. In the next stage of the research, again in order to support the research, the works of Turkish artists who lived in the 20th century and produced works on the image of ‘nature’, which are available on the Ankara Painting and Sculpture Museum, Istanbul Painting and Sculpture Museum and their websites, were used as sources.

Bu çalışmanın amacı; çağdaş Türk resim sanatında imge olarak ele alınan ‘doğa’ kavramının çağdaş yüzey uygulamalarından olan impasto tekniği ile anlatımına yöneliktir. 20. yüzyılda; Batı sanat anlayışına paralel olarak gelişim gösteren Türk resim sanatı, kendi içerisinde dönemlere ayrılmış ve her dönem, bir önceki dönemin dünya görüşüne, sanat anlayışına ve anlatım diline karşı yeni bir anlayış geliştirmiştir. Bu süreç; 20. yüzyılın ortalarına kadar hem tema hem de teknik olarak bütünüyle Batı etkisinde seyir izlerken, 20. yüzyılın ortalarından sonra toplumsal gerçekçi bir anlayışla yerel imgelerin yer aldığı, Anadolu’ya özgü doğa unsurlarının ve kırsal yaşamının, doğa ve insan ilişkisinin anlatıldığı bir dil kazanmıştır. Araştırma, nitel araştırma yöntemi kullanılarak iki aşamada ele alınmıştır. Araştırma; ilk safhada yerli ve yabancı kaynaklardan, kütüphanelerden, Yüksek Öğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi veri tabanından ve internet kaynaklarından faydalanılarak literatür taraması ile desteklenmiştir. Bu bağlamda; güvenilirliği kanıtlanmış yayınlar ve sanatçıların üretimleri üzerine yapılan bilimsel çalışmalar kaynak olarak değerlendirilmiştir. Araştırmanın bir sonraki aşamasında ise yine araştırmayı desteklemek amacı ile Ankara Resim Heykel Müzesi, İstanbul Resim Heykel Müzesi ve web sitelerinde yer alan, 20. yüzyılda yaşamış, ‘doğa’ imgesi üzerine üretimlerde bulunan Türk sanatçıların eserleri kaynak olarak kullanılmıştır.