DİJİTAL OYUNLARIN SİNEMA FİLMİNE UYARLANMASI: DOOM 3 OYUNU VE DOOM FİLMİ ÖRNEĞİ

This article examines the adaptation process between Doom 3 (2004), a video game with a significant place in the history of digital games, and its film version Doom (2005), released a year later. The analysis addresses the visual and narrative similarities and differences between the two works. The transformation throughout the adaptation is evaluated comparatively in terms of narrative structure, poster design, costume and makeup, set design, composition, and lighting. Using descriptive and comparative analysis, both works are examined regarding content and form. In particular, the film’s changes to the game’s atmosphere, the redesign of characters and spaces, and the adaptation of the narrative to cinematic aesthetics are highlighted. The study aims to contribute comparatively to the literature on game-to-film adaptations. The results show that some fundamental elements are preserved between the film and the game, while various changes in the adaptation process stem from technical, narrative, and user-related differences.

Video oyunları tarihinde önemli bir yere sahip olan Doom 3 (2004) oyunu ile bir yıl sonra sinemaya uyarlanan Doom (2005) filmi arasındaki uyarlama ilişkisi bu makalede incelenmektedir. Analiz kapsamında, iki yapım arasındaki görsel ve anlatısal benzerlikler ve farklılıklar ele alınmıştır. Uyarlama sürecindeki dönüşüm, anlatı yapısı, afiş tasarımları, kostüm ve makyaj kullanımı, mekan tasarımı ile kompozisyon ve aydınlatma gibi unsurlar üzerinden karşılaştırmalı biçimde değerlendirilmiştir. Betimsel ve karşılaştırmalı analiz yöntemiyle, her iki metin içeriksel ve biçimsel açıdan incelenmiştir. Özellikle filmde, oyunun atmosferine yönelik yapılan değişiklikler, karakterlerin ve mekanların yeniden tasarımı ve anlatının sinema estetiğine uyarlanması vurgulanmıştır. Oyun-film uyarlamaları literatürüne karşılaştırmalı katkı sunulmaktadır. Sonuçlar, film ve oyun arasında bazı temel unsurların korunduğunu, öte yandan teknik, anlatı ve kullanıcı farklılıklarından kaynaklanan çeşitli değişikliklerin de uyarlama sürecine yansıdığını göstermektedir