POSTMODERN KÜLTÜRDE ZEVK KRİZİ VE KITSCH ESTETİĞİ

Bu çalışma, postmodern kültürde kitsch estetiğinin yükselişini ve meşrulaşma süreçlerini “zevk krizi” kavramı çerçevesinde kuramsal ve eleştirel bir perspektifle ele almaktadır. Modern estetik kuramda çoğunlukla yüzeysellik, taklit ve “kötü zevk” ile ilişkilendirilen kitsch, postmodern dönemde ironi, nostalji, aşırı simgesellik ve duygusal yoğunluk aracılığıyla estetik ve kültürel bir değer alanı kazanmıştır. Çalışmanın temel amacı, kitsch estetiğinin postmodern kültürde nasıl normalleştirildiğini ve bu sürecin estetik yargıların çözülmesi, kültürel hiyerarşilerin bulanıklaşması ve tüketim pratiklerinin dönüşümü ile nasıl ilişkilendirilebileceğini tartışmaktır. Çalışmanın önemi, kitsch’i yalnızca biçimsel bir estetik kategori olarak değil; tüketim kültürü, görsel medya ve ideolojik üretim süreçleriyle iç içe geçmiş bir kültürel gösterge olarak ele almasında yatmaktadır. Literatür incelemesi, Adorno, Greenberg ve Broch’un modernist estetik eleştirileri ile Baudrillard, Jameson ve Featherstone’un postmodern kültür kuramları arasındaki kuramsal gerilimi merkeze almaktadır. Yöntemsel olarak bu çalışma, nitel ve kuramsal bir araştırma tasarımını benimsemekte; Jeff Koons ve ve Roy Linchistain’ın seçili sanat eserlerini popüler kültür ve estetik kuram bağlamında inceleyerek eleştirel bir görsel analiz gerçekleştirmektedir. Bulgular, postmodern dönemde zevk kavramının istikrarsızlaştığını ve kitsch estetiğinin bu istikrarsızlık içerisinde ironik, duygusal ve ticarileşmiş bir estetik strateji olarak işlev gördüğünü ortaya koymaktadır.

This study examines the rise and legitimation of kitsch aesthetics in postmodern culture through the conceptual framework of the “crisis of taste”, adopting a theoretical and critical perspective. While modern aesthetic theory largely associated kitsch with superficiality, imitation, and “bad taste”, in the postmodern era it has acquired aesthetic and cultural value through irony, nostalgia, excessive symbolism, and emotional intensity. The primary aim of this study is to analyze how kitsch becomes normalized within postmodern culture and how this process relates to the destabilization of aesthetic judgment, the blurring of cultural hierarchies, and the transformation of consumer practices. The significance of the study lies in approaching kitsch not merely as a formal aesthetic category but as a cultural sign embedded within consumer culture, visual media, and ideological production. The literature review foregrounds the theoretical tension between the modernist critiques of Adorno, Greenberg, and Broch and the postmodern cultural theories of Baudrillard, Jameson, and Featherstone. Methodologically, the research adopts a qualitative and theoretical design, conducting a critical visual analysis of selected works by Jeff Koons and Roy Lichtenstein within the context of popular culture and aesthetic theory. The findings indicate that in the postmodern condition, the concept of taste becomes unstable, and kitsch functions as an ironic, affective, and commodified aesthetic strategy.