DIGITAL PROPAGANDA IN THE AGE OF ARTIFICIAL INTELLIGENCE: SIMULATION, FRAMING, AND PERCEPTION MANAGEMENT THROUGH LEGO AESTHETICS

This study investigates how AI-generated visual content functions as a tool of digital propaganda and perception management in the context of war. Lego-themed animation videos produced during the 2026 Iran-US-Israel conflict signal a significant transformation in war representation, constituting simulation spaces in which reality is reconstructed, aestheticized, and ideologically framed. The theoretical framework rests on three axes. Drawing on Baudrillard's simulation theory, the videos are conceptualized as hyperreality production in which war is transformed into an aestheticized, consumable form, with Lego aesthetics rendering violence less visible and recoding trauma into a gamified representational regime. Within Framing Theory, the study analyzes how these contents construct meaning structures through themes such as good versus evil, threat, and victimhood. Within propaganda theory, they are evaluated as new-generation digital propaganda incorporating entertainment, nostalgia, and popular culture to render ideological messaging more implicit and effective. Employing visual discourse analysis and qualitative content analysis, the findings demonstrate that these videos actively reconstruct audience perception. The study concludes that in the age of artificial intelligence, wars are conducted not only in physical spaces but simultaneously within perceptual and symbolic domains.

Bu çalışma, yapay zeka tarafından üretilen görsel içeriğin savaş bağlamında dijital propaganda ve algı yönetiminin bir aracı olarak nasıl işlev gördüğünü incelemektedir. 2026 İran-ABD-İsrail çatışması sürecinde üretilen Lego temalı animasyon videoları, savaşın temsilinde köklü bir dönüşüme işaret etmekte; gerçekliğin yeniden inşa edildiği, estetize edildiği ve ideolojik olarak çerçevelendiği simülasyon uzamları oluşturmaktadır. Kuramsal çerçeve üç eksen üzerine kurulmaktadır. Baudrillard'ın simülasyon kuramı temelinde videolar, savaşın estetize edilmiş ve tüketilebilir bir forma dönüştüğü hipergerçeklik üretimi biçimleri olarak kavramsallaştırılmakta; Lego estetiğinin şiddeti görünmez kılarak travmayı oyunlaştırılmış bir temsil rejimine dönüştürdüğü ileri sürülmektedir. Çerçeveleme Kuramı bağlamında bu içeriklerin, iyi-kötü karşıtlığı, tehdit ve mağduriyet gibi temalar aracılığıyla anlam yapıları inşa ettiği çözümlenmektedir. Propaganda kuramı açısından ise eğlence, nostalji ve popüler kültürü bünyesine katarak ideolojik mesajı daha örtük ve etkili kılan yeni kuşak dijital propaganda biçimleri olarak değerlendirilmektedir. Görsel söylem analizi ve nitel içerik analizinin kullanıldığı çalışmanın bulguları, söz konusu videoların izleyici algısını etkin biçimde yeniden kurduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma, yapay zeka çağında savaşların yalnızca fiziksel mekânlarda değil, aynı zamanda algısal ve simgesel alanlarda da yürütüldüğü sonucuna ulaşmaktadır.