PANDEMİ DÖNEMİ’NDE TÜRKİYE’DE DİJİTAL VATANDAŞLIK OLGUSU

Dijital vatandaşlık, katılımcı kültürle herhangi bir düzeyde etkileşim kurmak için bilgisayar, internet ve dijital cihazları kullanan bir katılımcının teknolojiyi doğru şekilde kullanmasıdır. Teknolojik gelişimler günbegün arttıkça ve özellikle pandeminin hayatımıza girmesi ile birlikte, tüm dünya İnternete bağımlı hale gelmiştir. Sosyalleşmekten, banka işlemlerini gerçekleştirmeye, eğitimden dijital oyunlara, market alışverişinden devlet işlemlerine kadar her iş artık dijital platformlarda gerçekleşmektedir. Pandeminin de etkisiyle daha da küreselleşen dünyada yeni medyanın gündelik yaşama etkisi ve kullanım biçimleri vatandaşlık kavramının da değişmesine sebep olmuştur. Sınırlar bulanık, kavramlar küresel hale gelmeye başlamıştır. Dijital platformlarda çokça vakit geçiren katılımcılar artık kendileri o platformlara ait hissetmeye başlamıştır. Böylelikle dijital vatandaşlık önem arz eden bir konu haline gelmiştir. Dijital vatandaşlık denildiğinde ilk akla gelen, Ribble ve Bailey’nin Dijital Vatandaşlık Modelidir. Bu dijital vatandaşlık modelinde, birbiriyle ilişkili dokuz unsurdan oluşan bir çerçeve bulunmaktadır (Ribble, 2015:20). Bu çalışmada, bu modelden esinlenerek dijital teknoloji kullanıcılarının dijital erişimi ile başlayan dijital vatandaşlık öğeleri, dijital ticaret, dijital iletişim, dijital okuryazarlık, dijital etik, dijital hukuk, dijital haklar ve sorumluluklar, dijital sağlık ve dijital güvenlik olarak irdelenecektir. Her bir öğenin hâkimiyeti internet katılımcılarını dijital vatandaş olarak adlandırmaya bir adım daha yaklaştırır. Bu öğeler ayrıca pandemi sonrası süreçte eğitimden ekonomiye, sağlıktan hukuka, dijitale geçen her bir konuda rehber olma niteliğindedir. Bu çalışmada, Kovid- 19 küresel pandemi sürecindeki dijital vatandaşlık ve hızlı gelişen dijital dünya arasındaki ilişki ortaya konulmaya çalışılacaktır. Yarı yapılandırılmış görüşmeler ile dijital vatandaşlığın Türkiye’deki algısının şekilleniş biçimi irdelenmek istenmektedir.

Digital citizenship is the accurate use of technology of a subscriber using computers, the Internet, and digital tools to interact with the participatory culture. Humanity became dependent on the Internet with the increasing technological developments and especially the emergence of the pandemic. Everything from socializing to bank transactions, education, digital games, grocery shopping, and governmental processes are now actualized on digital platforms. The impact of new media on daily life and the ways of use have caused the concept of citizenship to change in a world that has become more global with the effect of the pandemic. Borders began to become blurry and concepts to become global. Subscribers spending a lot of time on digital platforms began to feel that they now belong to those platforms. Thus, digital citizenship has become an important subject. The first thing that comes to mind considering digital citizenship is the Model of Citizenship Model by Ribble and Bailey. This model of digital citizenship has a framework consisting of nine elements associated with each other (Ribble, 2015:20). In this study the digital citizenship elements starting with the digital access of digital technology users as digital trade, digital communication, digital literacy, digital ethics, digital law, digital rights and responsibilities, digital health, and digital security based on this model will be examined. Mastery of each element brings Internet subscribers one step closer to be named as digital citizens. These elements also serve as guidance for all subjects transferred to the digital medium such as education, economy, health, and law after the pandemic. The relationship between digital citizenship and the rapidly developing digital world during the Covid-19 pandemic will be revealed in this study. The researchers intend to examine the way digital citizenship is perceived in Turkey with semi-structured interviews.