REKREATİF ETKİNLİKLERİN HÜKÜMLÜLERİN BENLİK SAYGISI VE SÜREKLİ KAYGI DÜZEYİNE ETKİSİ

Öz

Hapishane yaşamı mahkûmlar için zor bir süreçtir. Bu süreçteki ve sonrasındaki hayatı için düşündürücüdür. Bu çalışmanın amacı, hapishane ortamında yaptırılan çeşitli rekreatif etkinliklerin, hükümlülerin benlik saygısı ve sürekli kaygı düzeylerine etkisini araştırmaktır. Çalışmanın örneklemini 30 erkek mahkûm oluşturmuştur. On iki hafta, haftada iki gün, günde 90 dakika sportif ve kültürel etkinliklerden oluşan program uygulanmıştır. Veri toplama aracı olarak kişisel bilgiler anketi, benlik saygısı ve sürekli kaygı ölçeği kullanılmıştır. Çalışmanın başlangıcında ön testler, bitiminde son testler verilmiştir. Anket/ölçeklerden elde edilen veriler SPSS 25.0 paket programıyla analiz edilmiştir. Verilere tanımlayıcı istatistiksel işlemler, frekans ve yüzdelik hesaplamaları yapılmıştır. Bağımlı iki değişken arasındaki farkı belirlemek için Wilcoxon testi uygulanmıştır. Anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edilmiştir. Analizlerin sonucunda, benlik saygısı ve sürekli kaygı ön ve son test verileri arasında anlamlı fark bulunmamıştır. Ancak ortalamalara bakıldığında kaygı düzeyinde düşme, benlik saygısında artış olduğu belirlenmiştir. Uygulanan rekreatif etkinliklerin mahkûmların benlik saygısı ve sürekli kaygı düzeyleri için olumlu etkisi olmuştur denilebilir. Özellikle mahkûmiyet sürelerini azalmış hükümlülere bu tür faaliyetlerin profesyonel eğitmenlerle desteklenerek daha uzun süreli uygulanması, mahkûmiyet sonrasındaki yaşamları için faydalı olacağı düşünülmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Hükümlü
• Benlik Saygısı
• Sürekli Kaygı

Kaynakça

1. Acar, B.Y. (2009). The Effect of Group Work on the Level of Self Esteem, Emphatic Skills and Social Relationships of Convicted Young Sexual Offenders. Toplum ve Sosyal Hizmet Dergisi, 20(1), 33-46
2. Ambrose, M. & Rosky, J.W. (2013). Prisoners’ Round: Examining the Literature on Recreation and Exercise in Correctional Facilities. International Journal of Criminology and Sociology 2, 362-370. DOI: 10.6000/1929-4409.2013.02.34
3. Aşçı, F.H., & Gökmen, H. (1995). Bayan Hentbolcularda Yarışma Kaygısı, Başarı, Spor Deneyimi, ve Atletik Yeterlilik İlişkisi. Spor Bilimleri Dergisi, 6(2), 38-47.
4. Başaran, Z. (2015a). 12 Haftalık Rekreatif Etkinliklerin Kadın Hükümlülerin Sürekli Kaygı Düzeyine Etkisi. International Journal of Science Culture and Sport (IntJSCS), Special Issue 3, 561-574. Doi : 10.14486/IJSCS323
5. Başaran, Z. (2015b). The Effect of Twelve-Week Recreation Activities on the Anxiety Level of Female Prisoners. International Journal of Science Culture and Sport (IntJSCS), Special Issue 3, 561-574.
6. Bayazıt, B. (2014). The Effect of Recreatüonal Activities on Self-Esteem Development of Girls in Adolescence. Educational Research And Reviews, 9 (20), 920-924.
7. Bensimon, M., Einat, T. & Gilboa A. (2013). The İmpact of Relaxing Music on Prisoners’ Levels of Anxiety and Anger. Criminology & Penology, 25 (52), Psychology Applied 42-75.
8. Birtürk, A. (2014). 12 Haftalık Rekreatif Etkinliklerin Seviye Belirleme Sınavına Girecek İlköğretim Öğrencilerinin Durumluluk ve Sürekli Kaygı Düzeyine Etkisi. Kocaeli Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi.

9. Gallant, D., Sherry, E. & Nicholson, M. (2015). Recreation or rehabilitation? Managing Sport for Development Programs with Prison Populations. Sport Management Review; 18(1), 45–56
10. Güloğlu, B. & Karaırmak, Ö. (2010). Self-Esteem and Resilience As the Predictors of Loneliness among University Students. Ege Eğitim Dergisi, (11)2, 73–88.
11. Işık, E. (1996). Nevrozlar. Kent Matbaası, Ankara
12. Kalliopuska, M. (1990). Self-Esteem and Empathy as Related to Participation in the Arts or Sports Activities. The Self-Concept Recent Research in Psychology, 121-132.
13. Karagün, E., Yıldız, M., Başaran, Z. & Çağlayan, Ç. (2010). Sosyal Fobi Özellikleri Gösteren Üniversite Öğrencilerinde Rekreatif Aktivitelerin Fobik Tutumlar Üzerine Etkisinin Araştırılması. Anatolian Journal Of Psychiatry, 11, 139-144.
14. Karahan, F.T., Sardoğan, M.E., Gar, A.H., Ersanlı, E., Kaya, S.N. & Kumcağız, H. (2004). The Relationships between the Levels of Loneliness and Levels of Self-Esteem of University Students. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 18, 27-39.
15. Mutlu, E. & Duyan, V. (2012). The Socio-Demographic Characteristic, Social Support Sources of the Hemodialysis Patients and Effect of Illness Process on Self-Esteem. Sağlık Bilimleri Dergisi, 1(3), 1-38.
16. Öncül, R. (2000). Eğitim ve Eğitim Bilimleri Sözlüğü. Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları
17. Öner, N. & Le Compte, A. (1985). Süreksiz Durumluk / Sürekli Kaygı Envanteri El Kitabı (2. Baskı). İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi Yayınları.
18. Silber, L. (2005). Bars Behind Bars: The İmpact of A Women's Prison Choir on Social Harmony. Music Education Research, 7(2), 251-271.
19. Tremblay. M.S., Inman, J.W. & Willms, J.D. (2010). The Relationship Between Physical Activity, Self-Esteem, and Academic Achievement in 12-Year-Old Children. Pediatric Excercise Science, 12, 312-323.
20. Walters, S.T. & Martin, J.E. (2000). Does Aerobic Exercise Really Enhance Self-Esteem in Children? A Prospective Evaluation in 3rd - 5th Graders. Journal of Sport Behavior, March, 23(1), 1-10.
21. Whitehead, J.R., Corbin, C.B. & Fox, K.R. (1997). The Physical Self: From Motivation to Well-Being. (pp. 175-203). Champaign, IL, US: Human Kinetics, xiii, 329.
22. Yanar, A., Erdoğan, Z., Kayabaşı, N. & Söylemezoğlu, F. (2013). Giving Handicraft Training to the Prisoners and the Examination of the Results. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17 (1), 57-66.