PLAYFUL TRAINING/EXERCISE DESIGN SCALE: RELIABILITY STUDY

Öz

The aim of this study is to adapt the “Game-Based Training/Exercise Design Scale” into Turkish culture as a measurement tool for evaluating individuals' game-based training/exercise design. The study group consisted of a total of 287 voluntary participants, including 124 women and 163 men. The original form of the scale consists of two subdimensions: "game-based design" (6 items) and "competitive design" (6 items). To test the reliability of the scale, Confirmatory Factor Analysis (CFA) was conducted. As evidence of the scale’s reliability, Cronbach’s Alpha internal consistency coefficients were calculated. The CFA results indicated that, consistent with the original form, the Turkish version of the scale also consists of two subdimensions (game-based design and competitive design) with a total of 12 items. The reliability assessment of the scale was conducted using internal consistency coefficients, followed by an analysis of item-total correlations to provide evidence for item discrimination. The goodness-of-fit indices obtained from CFA were found to be x²/df (x² = 93.57, df = 48.23) = 1.94, RMSEA = .058, SRMR = .029, CFI = .98, and GFI = .95. The Cronbach’s Alpha values for the scale were determined as .89 for the game-based design subdimension, .85 for the competitive design subdimension, and .92 for the total scale score. Based on the findings, it can be concluded that the adapted Turkish version of the Game-Based Training/Exercise Design Scale is a valid and reliable measurement tool.

Anahtar Kelimeler

• Play
• Playful Design
• Playful Sport Design
• Exercise
• Training

Oyunsal Antrenman/Egzersiz Tasarımı Ölçeği: Güvenirlik Çalışması

Öz

Araştırmanın amacı, bireylerin oyunsal antrenman/ egzersiz tasarımı değerlendirilmesi için bir ölçme aracı olarak “Oyunsal Antrenman/ Egzersiz Tasarımı Ölçeği’nin Türk kültürüne uyarlamasını yapmaktır. Araştırmanın çalışma grubunda 124’ü kadın, 163’ü erkek olmaz üzere toplam da 287 gönüllü katılımcı yer almıştır. Ölçeğin orijinal formu “oyunsal tasarım” (6 madde) ve yarışmacı tasarım” (6 madde) olmak üzere iki alt boyuttan oluşmaktadır. Ölçeğin güvenirliğini test etmek amacı ile Doğrulayıcı Faktör Analizi (DFA) yapılmıştır. Ölçeğin güvenirliğine kanıt olarak Cronbach’s Alpha iç tutarlılık katsayıları hesaplanmıştır. Yapılan DFA sonuçları, orijinal formla tutarlı olarak ölçek Türkçe versiyonunun da iki alt boyut (oyunsal tasarım ve yarışmacı tasarım) ve toplam 12 maddeden oluştuğunu göstermiştir. Ölçeğin güvenirlik değerlendirmesi iç tutarlık katsayısı ile hesaplanmış ardından madde toplam test korelasyonları da madde ayırt ediciliğine kanıt sağlamak amacı ile incelenmiştir. Araştırma kapsamında gerçekleştirilen Doğrulayıcı Faktör Analizi (DFA) uyum iyiliği indeks değerleri ise x2/sd (x2=93,57, sd=48,23) = 1,94, RMSEA= ,058, SRMR= ,029, CFI= ,98, GFI= ,95 olduğu tespit edilmiştir. Ölçeğe ilişkin Cronbach Alpha değerlerinin ise oyunsal tasarım alt boyutu için ,89, yarışmacı tasarım alt boyutu için ,85, ölçeğin toplam puanına ilişkin Cronbach Alpha değerinin ise ,92 olduğu tespit edilmiştir. Elde edilen bilgi ve bulgular ışığında Türk kültürüne uyarlanan Oyunsal Antrenman/ Egzersiz Tasarımı Ölçeği’nin geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğu söylenebilir.

Anahtar Kelimeler

• Oyun
• Oyunsal Tasarım
• Oyunsal Spor Tasarımı
• Egzersiz
• Antrenman

Kaynakça

1. Alpar, R. (2001). Spor bilimlerinde uygulamalı istatistik. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
2. Bawa, P. (2020). Game on! Investigating digital game-based versus gamified learning in higher education. International Game Based Learning (IJGBL), 10(3), 14- 46.
3. Bakker, A. B., Hetland, J., Olsen, O. K., Espevik, R., & De Vries, J. D. (2020). Job crafting and playful work design: Links with performance during busy and quiet days. Journal of Vocational Behavior, 122.
4. Brislin, R. W. (1986). The wording and translation of research instruments. W.J. Lonner, J.W. Berry (Ed.), Field methods in educational research (1st ed.). Newbury Park, CA: Sage Publications.
5. Brown, S. (2009). Play: How it shapes the brain, opens the imagination , and invigorates the soul. New York, New York: Penguin Group Inc.
6. Byrne, B. M. (2010). Testing for the factorial validity of a theoretical construct. structural equation modeling with AMOS: Basic Concepts, Applications, and Programming, 74-82.
7. Canaslan, B. (2018). Okul öncesi öğretmenlerinin oyunseverlik özellikleri ve oyunseverlik ile ilgili görüşleri. orta doğu teknik üniversitesi, (Yüksek Lisans Tezi). Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
8. Caillois, R. (1961). Man, play, and games. New York: FreePress.

9. Doğan, İ. (2015). Farklı veri yapısı ve örneklem büyüklüklerinde yapısal eşitlik modellerinin geçerliği ve güvenirliğinin değerlendirilmesi. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Eskişehir Osmangazi Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Eskişehir.
10. Ellis, M. J. (1973). Why people play. Prentice-Hall.
11. George, D., & Mallery, P. (2019). IBM SPSS statistics 26 step by step: A simple guide and reference. (Sixteenth edition). Routledge, New York, NY 10017.
12. Groos, K. (1896). The theory of play. Chapter 1 in The Play of Man, translated by Elizabeth L. Baldwin. New York: Appleton (1901): 361-406.
13. Günel, Y. & Bircan, H. (2022). Bireylerin konut finansman tercihlerini belirlemeye yönelik ölçek geliştirilmesi. Cumhuriyet Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 23(3):709- 725
14. Hambleton, R. K., Patsula, L. (1999). Increasing the validity of adapted tests: Myths to be avoided and guidelines for ımproving test adaptation practices. Journal of Applied Testing Technology, 1(1), 1- 13.
15. Hazar, M. (2014). Üniversite öğrencilerinin fiziksel aktivite içeren oyunları oynamaya yönelik tutum ölçeği (Oyunsallık Ölçeği). Niğde Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 8(1), 166-172.
16. Hazar, M. (2015). 18-22 yaş yetişkinlerin fiziksel aktivite içeren oyunları oynamaya yönelik tutumları (18-22 Yaş Oyunsallık Ölçeğinin geliştirilmesi). Niğde Üniversitesi Beden Egitimi Ve Spor Bilimleri Dergisi, 9(1), 149-163.
17. Hooper D., Coughlan J. Mullen M. (2008). Structural equation modelling: guidelines for determining model fit, Dublin Institute of Technology. 6(1), 53-60.
18. Hu, L. T. ve Bentler, P. M. (1999). Cutoff criteria for fit ındexes in covariance structure analysis: conventional criteria versus new alternatives. Structural Equation Modeling, 6(1), 1-55.
19. Huizinga, J. (1949). Homo ludens: A study of the play-element in culture. Routledge & Kegan Paul.
20. Jong, B. S., Lai C. H, Hsia, Y. T, Lin, I. W. & Lu, C.Y. (2013). Using game-based cooperative learning to ımprove learning motivation: A study of online game use in an operating systems course. IEEE Transactions on Education, 56(2), 183- 190
21. Karasar, N. (2007). Bilimsel araştırma yöntemleri (17. baskı). Ankara: Nobel Yayıncılık.
22. Karasar, N. (2012). Bilimsel araştırma yöntemi. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
23. Kayhan, R. F. (2019). Futbol hakemlerinde oyun temelli antrenmanların pozisyon his belirleme ve karar verme becerisi ile fiziksel ve fizyolojik yeterliliklerine etkileri. Marmara Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Doktora Tezi. İstanbul.
24. Kınkıt, D. Ö. (2015). Tasarımda oyunsal deneyimler üzerine bir araştırma: Aktivite ölçer örneği. İstanbul Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, İstanbul.
25. Kline, R. B. (2016). Principles and practice of structural equation modeling. (4th ed.) Guilford Press.
26. Kline, RB. (2015). Principles and Practice of Structural Equation Modeling. Guilford Press, New York.
27. Liu, W., Zhang, W., van der Linden, D. et al. Flow and flourishing during the pandemic: The roles of strengths use and playful design. J Happiness Stud 24, 2153–2175 (2023).
28. Mareš, L., & Ryall, E. (2021). ‘Playing sport playfully’: on the playful attitude in sport. Journal of the Philosophy of Sport, 48(2), 293–306.
29. Marsh, H.W., Hau, K.T., Artelt, C., Baumert, J., & Peschar, J.L. (2006). OECD’s brief self report measure of educational psychology’s most useful affective constructs: Cross-cultural, psychometric comparisons across 25 countries. International Journal of Testing. 6(4), 311- 60.
30. Munro, BH (2005). Sağlık araştırmaları için istatistiksel yöntemler (Cilt 1). Lippincott Williams & Wilkins.
31. Miles, J., & Shevlin, M. (1998) Effects of Sample Size, Model Specification and Factor Loadings on the GFI in Confirmatory Factor Analysis. Personality and Individual Differences, 25, 85-90.
32. Nicolopoulou, A. (1993). Play, cognitive development, and the social world: Piaget, Vygotsky, and beyond. Human Development, 36(1), 1–23.
33. Nunnally, J. C. (1978). Psychometrictheory (2nd ed.). New York: McGraw-Hill.
34. Özmutlu, P., Gürler, I., Kaymak, H., & Demir, Ö. (2014). Ortaokul öğrencilerinin eleştirel okuma becerilerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Electronic Turkish Studies, 9(3).
35. Önal, Ş. (2021). Oyun temelli öğrenmenin fen bilimleri dersinde akademik başarıya, özyeterliğe ve tutuma etkisi. Trakya Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü. Yüksek Lisans Tezi, Edirne
36. Piaget, J. (1962). Play, dreamsandimitation in childhood. New York: Norton
37. Schermelleh-Engel, K., Moosbrugger H., Müller H. (2003). Evaluating the fit of structural equation models: tests of significance and descriptive goodness-of-fit measures. Methods of Psychological Research. 8(2), 23–74.
38. Scharp, Y. S., Breevaart, K., Bakker, A. B., & van der Linden, D. (2019). Daily playful work design: A trait activation perspective. Journal of Research in Personality, 82, 103850.
39. Sümer, N. (2000). Yapısal eşitlik modelleri: Temel kavramlar ve örnek uygulamalar. Türk Psikoloji Yazilari.
40. Şimşek, Ö. F. (2020). Yapısal eşitlik modellemesine giriş: Temel ilkeler ve LISREL uygulamaları. Ömer Faruk Şimşek.
41. Tao, S. Y., Huang Y. H. & Tsai, M. J. (2016). Applying the flipped classroom with gamebased learning in elementary school students’ English Learning. 2016 International Conference on Educational Innovation through Technology, 59-63.
42. Tezbaşaran A. (1996). Likert tipi ölçek hazırlama kılavuzu. Ankara: Türk Psikologlar Derneği Yayınları.
43. Verwijmeren, S., de Vries, J. D., & Bakker, A. B. (2024). Playful sport design: A game changer?. Journal of Applied Sport Psychology, 36(1), 45-74.
44. Vygotsky, L. S. (1967). Play and its role in the mental development of the child. Soviet Psychology, 12, 6-18.
45. Yarayan, Y. E., Yılmaz, B. H., Solmaz, S., & Can, H. C. (2024). Sporda öz-düzenlemeli öğrenme ölçeği Türkçe formunun psikometrik özellikleri ve farklı düzeydeki sporcuların öz-düzenlemeli öğrenme becerilerin incelenmesi. Spor Ve Performans Araştırmaları Dergisi, 15(2), 191-209. https://doi.org/10.17155/omuspd.1477590
46. Wouters, P. & Van Der Meulen, E. S. (2020). The Role of Learning Styles in Game-Based Learning. International Journal of Game-Based Learning, 10(1), 54-69.