Spectral Dialogues: Unveiling Histories of Injustice in Pedro Paramo Through Lyotard’s “Differend” and Derrida’s “Hauntology”

Bu çalışma, Juan Rulfo'nun Pedro Paramo (1955) adlı romanının çağdaş dünyası üzerinde, geçmişin spektral varlığını Lyotard'ın "differend" ve Derrida'nın "hauntoloji" kavramlarının oluşturduğu kuramsal çerçeve üzerinden incelemektedir. Meksika Devrimi'ni takip eden caciquismo sistemi altında, köylüler ve yerel yöneticiler arasındaki çatışmaların “differend” ile sonuçlandığı, çünkü Pedro Paramo gibi sadece iktidardaki kişilerin çıkarlarına hizmet eden yargının üstünlüğü söyleminin köylülerin zararlarını ifade etmelerine ve adalet aramalarına izin vermediği savunulmaktadır. Köylüler öldüklerinde bile davaları çözümsüz kaldığından, geçmişin yükleri günümüz üzerinde izler bırakmaktadır. Derrida'nın spektral figürleri gibi, hayatlarını kaybeden köylüler de hikayelerinin duyulmasını talep etmek için geri dönmektedirler. Köylüler, hayattayken kulak verilmemiş olan kendi gerçeklik versiyonlarını anlatmak için yaşayanlara musallat olurlar. Spektral görünümlerin, ezilen köylülerin hikayelerini aktaran bir tür dil olarak işlev gördüğü ileri sürülmektedir. Görünümler, geçmişe ait seslerinin basitçe inkâr edilemeyeceğini ya da bastırılamayacağını göstermektedir. Hayalet figürlerinin ontolojik sınırları aşma, yerleşik yapıları sekteye uğratma ve toplumun yeniden düzenlemesini sağlayacak değişiklikleri meydana getirme gücüne sahip olduğu düşünülerek, ölülerle spektral dilde yeniden bağlantı kurma yoluyla gerçekleşen geri dönüş eylemi adalet beklentilerini sağlamaktadır.

This study investigates the spectral presence of the past in the contemporary world of Juan Rulfo’s Pedro Paramo (1955) through theoretical framework of Lyotard’s concept of “differend” and Derrida’s “hauntology”. It is argued that conflicts between peasants and local rulers under the system of caciquismo following the Mexican Revolution result in a differend because the discourse of rule of judgment serving the interests only of those in power like Pedro Paramo, does not allow peasants to present their damages and seek justice. Since the causes of peasants remain unresolved when they die, the burden of the past marks the present. Like Derrida’s specters, the deceased return to demand that their history is heard. The peasants haunt the living to relate their version of reality unheeded when they were alive. It is claimed that spectral hauntings function as a kind of language communicating the history of oppressed peasants. Hauntings prove that voices of the past cannot be simply denied or buried. The act of return through reconnection with the deceased in a spectral language provides prospects for justice, considering that the specter has the power to transgress ontological boundaries, disrupt established structures, and bring about substantial changes that would reframe society.