İlkokul Düzeyinde Oyun Temelli Fiziksel Etkinlikler Yoluyla Kuvvet ve Hareket Kavramlarının Öğretimi

Öz

Özellikle ilkokul öğrencilerinin henüz oyun çağında ve fiziksel olarak oldukça hareketli bir dönemde oldukları göz önüne alındığında bir ders boyunca sürekli sıralarında oturan öğrencilere düz anlatım ile fen öğretimi yapmak onların bu gelişimsel özellikleri ile uyuşmamaktadır. Bu uyumu sağlayabilmek adına bu çalışmada öğrencileri fiziksel olarak aktif yapabilecek oyunlarla fen öğretimi gerçekleştirilmiştir. Bu kapsamda toplam 8 oyun temelli fiziksel etkinlik, ilkokul 3. ve 4. sınıf Fen Bilimleri dersi kuvvet üniteleri ile bütünleştirilerek öğrencilere uygulanmıştır. Çalışma Eskişehir Bilim Deney Merkezi’nde toplam 21 öğrenci ile gerçekleştirilmiştir. Günde 1,5 saat vakit ayrılan bu çalışma toplam 4 gün sürmüştür. Bu araştırma nicel araştırma yöntemlerinden tek gruplu öntest-sontest modeline göre desenlenmiştir. Araştırmacılar tarafından hazırlanan başarı testinden elde edilen veriler Wilcoxon İşaretli-sıralar testi ile analiz edilmiştir. Analiz sonucu, araştırmaya katılan öğrencilerin kuvvet başarı testinden aldıkları deney öncesi ve sonrası puanları arasında anlamlı bir fark olduğunu göstermektedir (z=3,23; p<.05). Bu sonuca dayalı olarak bazı önerilerde bulunulmuştur

Anahtar Kelimeler

• Fen eğitimi, oyun temelli fiziksel etkinlik, ilkokul

Kaynakça

1. Aral, N. (2000). Çocuk gelişiminde oyunun önemi. Çağdaş Eğitim Dergisi, 265, 15-17
2. Bayazıtoğlu, E.N. (1996).İlköğretim ikinci sınıf hayat bilgisi dersinde eğitsel oyunlar, erişi ve kalıcılık. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Hacettepe Üniversitesi. Ankara
3. Büyüköztürk, Ş. (2013). Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı. (18. Baskı). Ankara: Pegem A Yayıncılık
4. Christensen, L. B., Johnson, R. B., & Turner, L. A. (2015). Araştırma Yöntemleri Desen ve Analiz. Ahmet Aypay (Çeviri Edt.). Ankara: Anı Yayıncılık
5. Çakmak, O. (1999). Fen eğitiminin yeni boyutu. Bilgisayar-multimedya-internet destekli eğitim, DEÜ Buca Eğitim Fakültesi Dergisi Özel Sayı, 11,116-125.
6. Doğanay, J. (1998). Ana sınıfına devam eden çocukların ebeveynlerinin çocuk oyun ve oyuncakları hakkındaki görüşlerinin incelenmesi. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi. Ankara Üniversitesi. Ankara
7. Fraenkel, J. R. & Wallen, N. E. (2006). How to Design and Evaluate Research in Education (sixth edition). New York: McGraw-Hill, Inc.
8. Gagen, L. & Getchell, N. (2008). Applying newton’s apple to elementary physical education, Journal of Physical Education, Recreation and Dance, 79(8), 43-51

9. Gazeteci, Ç. D. (2014). İlköğretim 8. sınıf fen ve teknoloji dersinde oyun temelli öğrenmenin öğrencilerin akademik başarı ve eleştirel düşünme becerileri üzerine etkisi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Kocaeli Üniversitesi. Kocaeli.
10. Hatch, G. M. & Smith, D. R. (2004). Integrating physical education, math and physics. Journal of Physical Education, Recreation & Dance, 75(1), 42-50.
11. Koşar, D. (2007). Toplulaştırma yaklaşımına göre beden eğitimi derslerinde bağlı model uygulamalarının çocuğun genel başarısına etkisinin incelenmesi. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi. Marmara Üniversitesi. İstanbul
12. Lester, J.C., Spires, H.A., Nietfeld, J.L., Minogue, J., Mott, B.W., & Lobene, E.V. (2014). Designing game-based learning environments for elementary science education: A narrative-centered learning perspective. Information Sciences, 264, 4-18
13. Millar, R. (2008). Taking scientific literacy seriously as a curriculum aim. Asia-Pacific Forum on Science Learning and Teaching, 9(2), 1-18.
14. Ören, Ş. F. & Avcı, E. D. (2004). Eğitimsel oyunla öğretimin fen bilgisi dersi “güneş sistemi ve gezegenler” konusunda akademik başarı üzerine etkisi. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 18, 67-76
15. Pehlivan, H. (2012). Oyun ve Öğrenme. Ankara: Anı Yayıncılık
16. Placek, J.H. & Patton, K. G. (2002). Integrated physical education curriculum: students’ conceptions of newton’s law. American Association for Health, Physical Education, Recreation and Dance (AAHPERD) Konferans özetleri. http://www.aahperd.com dan 2 Temmuz 2014 tarihinde alınmıştır.
17. Renninger, K. A., & Hidi, S. (2011). Revisiting the conceptualization, measurement, and generation of interest. Educational Psychologist, 46(3), 168– 184.
18. Saracaloğlu, A. S. ve Karademir, A. Ç. (2009). Eğitsel oyun temelli fen ve teknoloji öğretiminin öğrenci
19. başarısına etkisi. VIII. Ulusal Sınıf Öğretmenliği Eğitimi Sempozyumu, Bildiri Kitabı. 21 -23 Mayıs
20. Osmangazi Üniversitesi: Eskişehir. 1098-1107.
21. Sjøberg, S., & Schreiner, C. (2010). The ROSE project: An overview and key findings. Oslo: University of Oslo
22. Sönmez, V. & Alacapınar, F. (2013). Örneklendirilmiş Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Anı Yayıncılık
23. Şimşek, L. C. (2011). Fen Öğretiminde Okul Dışı Öğrenme Ortamları. C. Laçin Şimşek (Ed.). Okul dışı öğrenme ortamları ve fen eğitimi (1-23), Ankara: Pegem A Yayıncılık.
24. Werner, P.H. (1971). Effects of integration of physical education with selected science concepts upon science knowledge and selected physical performance skills of boys and girls at fourth, fifth and sixth grade levels. Yayımlanmamış doktora tezi. Indiana Üniversitesi, Bloomington.
25. Yi, X. (2004). Implementation and effectiveness of the ıntegrated curriculum in physical education class. American Association for Health, Physical Education, Recreation and Dance (AAHPERD) Konferans özetleri. http://www.aahperd.com dan 2 Temmuz 2014 tarihinde alınmıştır.
26. Yurt, E. (2007). Eğitsel oyun tekniği ile fen öğretimi ve yeni ilköğretim müfredatındaki yeri ve önemi.
27. yüksek lisans tezi. Muğla Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü: Muğla