Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları asistan ve uzman hekimlerinin meningokok aşılarına yaklaşımı ve bilgi düzeylerinin ölçümü

Öz

Amaç: Meningokok enfeksiyonu asemptomatik taşıyıcılıktan, gizli bakteriyemiye ve hızla ilerle-yen meningokoksemiye yol açan ciddi bir hasta-lıktır. Çalışmamızda Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları uzman ile asistan hekimlerinin meningokok aşıla-rına yaklaşımı ve bilgi düzeylerinin değerlendiril-mesi amaçlandı. Yöntem: Çalışmaya Türkiye genelinde toplam 104 hekim dahil edilmiştir. Kesitsel nitelikte olan çalışmamızda anket yöntemi kullanıldı. Yaş, asis-tan ve uzmanlık durumları, çalışma süreleri, me-ningokok enfeksiyonu ile ilgili epidemiyolojik sorular; meningokok serotipleri, hastalık yapan serotipler; aşı tipleri, rapelleri, tedavi ve eradikas-yonla ilgili bilgi düzeylerini ölçen sorular soruldu. Bulgular: Meningokok hastalığının takibinde 54 (%51.9) uzman ve asistan hekimin bulunduğu, 50 (%48.1) hekimin ise bu konuda tecrübesi olmadığı görüldü. Meningokok hastalığı takibi ile uzmanlık süresi arasındaki ilişki istatistiksel olarak belirgin değilken (p=0.655); asistanlık süresi arasındaki ise anlamlıydı (p=0.029). En sık görülen sekel sorusuna verilen cevap ile asistan hekim süreleri arasındaki ilişki anlamlıydı (p=0.028). Meningo-kok aşılarının serotipiyle ilgili verilen cevaplarda uzman ve asistan hekimlerin sürelerine göre ista-tistiksel anlamlılık yoktu (sırasıyla, p=0.131 ve p=0.534). Sonuç: Çocuk hekimlerinin meningokok hastalığı ve aşı bilgilerini güncellemesi, hastalıkla mücadele için çok önemlidir. Bu tür anket çalışmaları hekim-lerin meningokok enfeksiyonu ile ilgili dikkatinin çekilmesi, eksik yönlerinin tamamlanması ve farkındalıklarının güçlendirilmesi açısından ol-dukça yararlıdır.

Anahtar Kelimeler

• Meningokok aşısı
• çocuk
• pediyatrist
• asistan

The evaluation of approaching to meningococcal vaccines and knowledge levels of residents and pediatricians

Öz

Objectives: Meningococcal infection is a serious disease ranging from asymptomatic carrier to occult bacteremia and rapidly progress to meningococcemia. The aim of this study was to evaluate the approach and the knowledge level of pediatrician and pediatric resident in meningo-coccal vaccines. Methods: A total of 104 physicians across Turkey were included in the study. Questionnaire was used in our cross-sectional study. Age, the status of residency and specialization, working times, epidemiological questions related to meningococcal infection; meningococcal sero-types, infective serotypes, vaccine types, boosters, treat-ment and eradication were recorded. Results: It was seen that 54 (51.9%) of pediatrician and resident followed up meningococcal disease but, 50 (48.1%) doctors had no experience. There was no statisti-cal distinction between the following up meningococcal disease and the duration of pediatrician (p=0.655); that of residency duration was significant statistically (p=0.029). The relationship between the answer given to the most common sequalae question and the duration of residency was significant (p=0.028). There was no statistical signif-icance in the answers given about the serotype of menin-gococcal vaccines according to the duration of the special-ist and assistant physicians (p=0.131 and p=0.534, re-spectively). Conclusion: It is very important for pediatricians to update their meningococcal disease and vaccination in-formation for the fight against the disease. Such survey studies are very useful in terms of attracting the attention of physicians about meningococcal infection, completing their deficiencies and strengthening their awareness.

Anahtar Kelimeler

• Meningococcal vaccine
• child
• pediatrician
• resident

Kaynakça

1. 1. Somer A, Acar M. Meningokok aşıları. Çocuk Dergisi 2017;17(3):93-8.
2. 2. Özen M, Aslan N. Meningokok tarihçesi. In: Ceyhan M (Ed). Meningokok Enfeksiyonları: Tanı, Tedavi ve Korunma. Akademi Uluslararası Yayıncılık, Ankara, 2013, ISBN 978-605-85737-0-3.
3. 3. Pollard AJ, Sadarangani M. Meningococcus. In: Kli-egman RM, Stanton BF, Schor NF, Geme III JWS, Behrman RE (Editors). Nelson Textbook of Pediatrics. 20th Edition, Philadelphia: WB Saunders Co, 2016: 929-36.
4. 4. Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Licensure of a meningococcal conjugate vaccine (Men-veo) and guidance for use-Advisory Committee on Immunization Practices (ACIP), 2010. MMWR Morb Mortal Wkly Rep 2010;59(9):273.
5. 5. Assaf-Casals A, Dbaibo G. Meningococcal quadriva-lent tetanus toxoid conjugate vaccine (MenACW-TT, NimenrixTM): A review of its immunogenicity, safety, co-administration, and antibody persistence. Hum Vaccin Immunother 2016;12(7):1825-37.
6. 6. T.C Başbakanlık Türkiye İstatistik Kurumu Ölüm İstatistikleri. “Ölüm nedenlerinin cinsiyete göre dağı-lımı, 27/04/2017 tarihi itibariyle”. http:// www.tuik.gov.tr/PreTablo.do?alt_id=1083., 2009-2016.
7. 7. Parikh SR, Campbell H, Bettinger JA, et al. The everchanging epidemiology of meningococcal disease worldwide and the potential for prevention through vaccination. J Infect 2020;81(4):483-98.
8. 8. BW Karanja, HO Oburra, P Masinde, et al. Prevalence of hearing loss in children following bacterial meningi-tis in a tertiary referral hospital. BMC Res Notes 2014;7:138.

9. 9. Russel M, Johnson HV, Edmunds WJ, et al. Outco-mes of invasive meningococcal serogroup B disease in children and adolescents (MOSAIC): A case-control study. The Lancet Neurol 2012;11(9):774-83.
10. 10. Kaplan SL, Center KJ, Barson WJ, et al. Multicenter surveillance of invasive meningococcal infections in children. Pediatrics 2006;118(4):e979-84.
11. 11. Jafri RZ, Ali A, Messonnier NE, et al. Global epi-demiology of invasive meningococcal disease. Popul Health Metr 2013;11(1):17.
12. 12. Stephens DS, Greenwood B, Brandtzaeg P. Epide-mic meningitis, meningococcaemia, and Neisseria me-ningitidis. Lancet 2007;369(9580):2196-210.
13. 13. Dinleyici EC, Ceyhan M. The dynamic and chan-ging epidemiology of meningococcal disease at the country-based level: The experience in Turkey. Expert Rev Vaccines 2012;11(5):515-8.
14. 14. Bakır M, Altınel S. Review of invasive meningo-coccal disease during the last 40 years in Turkey Expert Rev Vaccines 2015;14(8):1089-97.
15. 15. Punar M, Çağatay AA, Özsüt H, ve ark. İstanbul’da bir ilkokulda asemptomatik Neisseria meningitidis taşıyıcılığı. Klimik Dergisi 2001;14(1):17-18.
16. 16. Güldemir D. Turan M, Bakkaloglu Z, ve ark. Akut bakteriyel menenjit tanısı ve neisseria meningitidis serogruplandırmasında gerçek zamanlı multipleks polimeraz zincir reaksiyonunun optimizasyonu. Mik-robiyoloji Bülteni 2018;52(3):221-32.
17. 17. Tekin RT. 10-24 Yaş arası adölesan ve genç erişkin-lerde meningokok taşıyıcılığı sıklığı, serogrup dağılımı ve taşıyıcılık ile ilişkili risk faktörleri ile belirlenmesi. Tıpta Uzmanlık Tezi: Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi, 2016.
18. 18. Ceyhan M. Dinleyici EC. Kurugöl Z. Abıtbol V. Hacımustafaoğu M. Meningokok Aşıları Çalıştay Ra-poru. 3. Ulusal Aşı Çalıştayı. 16-18 Mart 2018. Anka-ra.
19. 19. Crum-Cianflone N, Sullivan E. Meningococcal vaccinations. Infect Dis Ther 2016;5(2):89-112.
20. 20. Baxter R, Reisinger K, Block SL, Izu A, Odrljin Dull P. Antibody persistence and booster response of a quadrivalent meningococcal conjugate vaccine in ado-lescents. J Pediatr 2014;164(6):1409-15.
21. 21. Granoff DM, Morgan A, Welsch JA. Immunogeni-city of an investigational quadrivalent Neisseria me-ningitidis-diphtheria toxoid conjugate vaccine in 2-year old children. Vaccine 2005;23(34):4307-14.
22. 22. MacNeil JR, Cohn AC. Meningococcal vaccine effectiveness [Presentation]. International Pathogenic Neisseria Conference, Wurzburg, Germany; September 10-14, 2012.
23. 23. World Health Organization Meningococcal vacci-nes: WHO position paper. Wkly Epidemiol Rec, 2011;86(47):521-39.
24. 24. CDC. Updated recommendations for use of menin-gococcal conjugate vaccines. Advisory Committee on Immunization Practices (ACIP), 2010. MMWR 2011;60(3):72–6.
25. 25. Kim DK, Bridges CB, Harriman KH, Advisory committee on immunization practices recommended immunization schedule for adults aged 19 years or older: United States, 2017. MMWR 2017;66(5):136-8.