YABANCI DİL OLARAK TÜRKÇE ÖĞRETENLERİN ÖLÇME VE DEĞERLENDİRME OKURYAZARLIKLARI ÜZERİNE BİR İNCELEME

Ölçme ve değerlendirme uygulamaları tüm işlevleriyle eğitim süreçlerinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Bu kapsamda ölçme ve değerlendirmede okuryazar olmayan öğretmenler, kendilerinden beklenen performansı da gösteremeyeceklerdir. Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde ölçme ve değerlendirme noktasında karşılaşılan sorunlar, eksik ve farklı uygulamalar dikkate alındığında öğreticilerin ölçme ve değerlendirme okuryazarlıklarının incelenmesi gerektiği anlaşılmaktadır. Bu araştırmada yabancı dil olarak Türkçeyi öğretenlerin ölçme ve değerlendirme okuryazarlık düzeyleri incelenmiştir. Nicel araştırma yöntemlerinden tarama modelinin kullanıldığı araştırmanın verileri Bütüner, Yiğit ve Çimer (2010) tarafından hazırlanan "Ölçme ve Değerlendirme Okuryazarlık Ölçeği" ve araştırmacının geliştirdiği "Kişisel Bilgi Formu" ile toplanmıştır. Verilerin analizinde parametrik testler grubunda bulunan t- testi ve tek yönlü varyans analizinden (ANOVA) yararlanılmıştır. Araştırma sonucunda, yabancı dil olarak Türkçe öğretenlerin ölçme ve değerlendirme okuryazarlık düzeyleri genel olarak düşük olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca ilgili katılımcıların ölçekte bulunan altı farklı yeterlik alanında en yüksek puana "Ölçme ve değerlendirme sonuçlarını yorumlama, puanlama ve yönetme"; en düşük puana ise "Öğrencilerin değerlendirilmesinde kullanılacak uygun derecelendirme sistemini seçme" alanında sahip oldukları görülmüştür. Bu bilgilere ek olarak ilgili gurubun ölçme ve değerlendirme okuryazarlık düzeylerine değişkenler açısından bakıldığında ise sadece mesleki deneyim düzeylerinde anlamlı bir farklılık bulunduğu tespit edilmiştir. Tüm bu bulgu ve bilgilerden hareketle Türkçe öğretiminde ölçme ve değerlendirmeye yönelik öğretmenlerin okuryazarlık düzeylerinin artırılmasına yönelik öneriler sunulmuştur.