Kuruluştan İzinsiz Ayrılan Çocuklar: Sorunlar, Çözümler ve Güncel Perspektifler

Öz

Çocuk refahının desteklenmesi ve korunması uzun yıllardır önemli bir konu olarak dikkat çekmektedir. Bu anlamda kurum bakımı, çocuk refahı alanındaki en yaygın hizmettir. Kurum bakımındaki çocukların çok çeşitli sorunlar yaşadığı bildirilmektedir. Kuruluştan izinsiz ayrılma (KİA) davranışı bu sorunlar arasında bulunmakta olup çocuğun can güvenliğini tehlikeye atması yönüyle ele alınması gereken önemli bir meseledir. Türkiye’de bu konuda kriz masası kurulduğu ve iyi uygulama örneklerine ulaşılarak KİA çocuk sayısının azaltılmasına yönelik çözüm önerileri üzerinde durulduğu bildirilmiştir. KİA çocuklar sorunu Türkiye’de son yıllarda kriz masası kurulmasına sebep olacak kadar gündeme gelmiş önemli bir mesele olsa da bu sorun yalnızca Türkiye’ye özgü değildir. Dünyanın her yerinde KİA davranışının kurum bakımı altındaki çocuklar arasında yaygın ve ciddi bir sorun olduğu ifade edilmektedir. Kurum bakımı altında yer alan ve ebeveyn eksikliği ile travmatik yaşantılar açısından benzer özellikler gösteren dünyanın farklı ülkelerindeki çocukların mevcut durumlarını inceleyen çalışmaların birbirleriyle karşılaştırılarak değerlendirilmesi literatürdeki KİA davranışına ilişkin boşluğu doldurması açısından önemli görülmektedir. Bu nedenle bu çalışma dünyanın farklı ülkelerindeki kurum bakımı altında yaşayan KİA çocukların mevcut durumunun güncel literatür ve gelişmeler ışığında günümüzün değişen koşulları açısından incelenmesini amaçlamaktadır. Çocuk merkezli olumlu kuruluş ikliminin aile desteği ile birlikte KİA davranışı üzerinde önemli bir önleyici ve tedavi edici hizmet ortaya koyabileceği düşünülmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Çocuk Refahı
• Kurum Bakımı
• Korunma İhtiyacı Olan Çocuk
• Kuruluştan İzinsiz Ayrılan Çocuklar

Runaway Children from Institutional Care: Problems, Solutions, and Current Perspectives

Öz

Child welfare is a long-standing critical issue, with institutional care being the most widespread service model. Children in institutional care experience various problems, among which runaway behavior is prominent. Leaving an institution without permission is a significant issue that must be addressed, as it poses a serious danger to the child's safety. Although the problem of runaway children has been a significant public concern in Türkiye recently, it is not country specific. Runaway children constitute a severe, worldwide problem in institutional care. It is essential to compare and evaluate studies examining the current situation of runaway children in different countries, particularly those under institutional care who share similar characteristics such as parental loss and traumatic experiences. Therefore, this study aims to examine the current situation of runaway children in institutional care across different countries, analyzed through the lens of contemporary literature and evolving social conditions. It is evident that a child-centered, positive organizational climate, combined with family support, can provide significant preventive and therapeutic services for runaway children.

Anahtar Kelimeler

• Child Welfare
• Institutional Care
• Child in Need of Protection
• Runaway Children from Institutional Care

Kaynakça

1. Águila-Otero, A., Bravo, A., Santos, I., ve Del Valle, J. F. (2020). Addressing the most damaged adolescents in the child protection system: An analysis of the profiles of young people in therapeutic residential care. Children and youth services review, 112, 104923. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2020.104923
2. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2015). Çocuk Destek Merkezleri Yönetmeliği. Erişim adresi: https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2015/03/20150329-1.htm (Erişim 22.08.2024)
3. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2022). Çocuk Koruma Hizmetleri Planlama ve Çocuk Bakım Kuruluşlarının Çalışma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik. Erişim adresi: https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=39704&MevzuatTur=7&MevzuatTertip=5 (Erişim 22.08.2024)
4. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2023). 2023-2028 Türkiye Çocuk Hakları Strateji Belgesi ve Eylem Planı. Erişim Adresi: https://www.aile.gov.tr/media/132816/turkiye-c-ocuk-haklari-strateji-belgesi-ve-eylem-plani-2023-2028-dijital.pdf (Erişim Tarihi: 22.08.2024)
5. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2023). Haberler. Erişim adresi: https://www.aile.gov.tr/eyhgm/haberler/bakanimiz-goktas-tbmm-plan-ve-butce-komisyonunda-bakanligin-2024-yili-butcesinin-sunumunu-yapti/ (Erişim 24.08.2024)
6. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2024). Bilgilendirme Kitapçığı. Erişim adresi: https://www.aile.gov.tr/media/159360/turkiye-geneli-bilgilendirme-kitapcigi_2024.pdf (Erişim 22.08.2024)
7. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2025). İl Müdürlüğümüze bağlı Çocuk kuruluşlarımızın Müdürleri ile “Kuruluştan İzinsiz Ayrılan Çocuklar” hakkında Afad Birimi Risk Haritası Ekibi ile değerlendirme toplantısı yapılmıştır. Erişim adresi: https://www.aile.gov.tr/istanbul/haberler/il-mudurlugumuze-bagli-cocuk-kuruluslarimizin-mudurleri-ile-kurulustan-izinsiz-ayrilan-cocuklar-hakkinda-afad-birimi-risk-haritasi-ekibi-ile-degerlendirme-toplantisi-yapilmistir/ (Erişim: 20.06.2025)
8. Anadolu Ajansı. (2023). Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı Göktaş: Kadına yönelik şiddet toplumun meselesidir. Erişim adresi: https://www.aa.com.tr/tr/politika/aile-ve-sosyal-hizmetler-bakani-goktas-kadina-yonelik-siddet-toplumun-meselesidir/3062149 (Erişim 24.08.2024)

9. Attar-Schwartz, S. (2013). Runaway behavior among adolescents in residential care: The role of personal characteristics, victimization experiences while in care, social climate, and institutional factors. Children and Youth Services Review, 35(2), 258-267. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2012.11.005
10. Ayaz, M., Ayaz, A. B., Başgül, Ş. S., Karakaya, I., Şişmanlar, Ş. G., Yar, A., ... ve Dikmen, S. (2012). 3-5 yaş grubu kurum bakımındaki çocuklarda ruhsal hastalık sıklığı ve ilişkili etmenler. Türk Psikiyatri Dergisi, 23(2), 82-88. https://www.turkpsikiyatri.com/Data/UnpublishedArticles/fpoop1.pdf
11. Aydoğdu, F. (2016). Çocuk evinde kalan çocukların karşılaştıkları sorunların ve beklentilerinin incelenmesi. Ankara Sağlık Bilimleri Dergisi, 5(1), 63-71. https://doi.org/10.1501/Asbd_0000000057
12. Başer, H. (2013). Çocuk refahı alanında yeni hizmet modeli "çocuk evleri". Yüksek Lisans Tezi. Selçuk Üniversitesi. Konya.
13. Bates, M. E., Campbell, E., ve Lewinson, T. (2024). “Just Did The Best That I Could Do”: CPS Social Workers’ Perceptions of Self-Efficacy in Legal Aspects. International Journal on Child Maltreatment: Research, Policy and Practice, 1-17. https://doi.org/10.1007/s42448-024-00195-y
14. Bernardo, A. B., Cordel, M. O., Ricardo, J. G. E., Galanza, M. A. M. C., ve Almonte-Acosta, S. (2022). Global citizenship competencies of Filipino students: Using machine learning to explore the structure of cognitive, affective, and behavioral competencies in the 2019 Southeast Asia Primary Learning Metrics. Education Sciences, 12(8), 547. https://doi.org/10.3390/educsci12080547
15. Boddy, J., Statham, J., Danielsen, I., Geurts, E., Join‐Lambert, H., ve Euillet, S. (2014). Beyond contact? Policy approaches to work with families of looked after children in four European countries. Children & Society, 28(2), 152-161. https://doi.org/10.1111/chso.12068
16. Bowden, F., ve Lambie, I. (2015). What makes youth run or stay? A review of the literature on absconding. Aggression and violent behavior, 25, 266-279. https://doi.org/10.1016/j.avb.2015.09.005
17. Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Harvard university press.
18. Buran, M. (2019). Çocuk destek merkezlerinden reşit olarak ayrılan bireylerin sosyal hayata uyum süreci (Doctoral dissertation, Bilgiçağı Eğitim Danışmanlık ve Yayıncılık Sanayi Ticaret Limited Şirketi). https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/719750
19. Būzienė, S. (2015). The Possibilities Of Social Support For The Disabled Children from Families At Social Risk: The Aspect Of Children’s Rights. Yüksek Lisans Tezi. Open International University of Human Development. Kiev.
20. Byers, K., Barton, J., Grube, W., Wesley, J., Akin, B. A., Hermesch, E., ... ve Roosevelt, R. (2023). “I Ran to Make a Point”: Predicting and Preventing Youth Runaway from Foster Care. Child and Adolescent Social Work Journal, 1-24. https://doi.org/10.1007/s10560-023-00930-3
21. Cheshmedzhieva, M. (2015). Children's rights ombudsman, efficient defense mechanism. J. Pol. & L., 8, 137. https://doi.org/10.5539/jpl.v8n2p137
22. Courtney, M. E., ve Zinn, A. (2009). Predictors of running away from out-of-home care. Children and Youth Services Review, 31(12), 1298-1306. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2009.06.003
23. Couture, S., T. Hébert, S., Laurier, C., Monette, S., Hélie, S., ve Lafortune, D. (2022). Profile of Runaway Youths from Residential Care Centers: Variation in Risk‐Taking Propensity. Journal of Research on Adolescence, 32(1), 355-371. https://doi.org/10.1111/jora.12612
24. Crosland, K., ve Dunlap, G. (2015). Running away from foster care: What do we know and what do we do?. Journal of Child and Family Studies, 24, 1697-1706. https://doi.org/10.1007/s10826-014-9972-x
25. Davidson, G., Bunting, L., Bywaters, P., Featherstone, B., ve McCartan, C. (2017). Child welfare as justice: Why are we not effectively addressing inequalities?. British Journal of Social Work, 47(6), 1641-1651. https://doi.org/10.1093/bjsw/bcx094
26. Deng, S. (2020). Building state capacity for welfare governance: The pathway and development of child welfare system and social work in China. China Journal of Social Work, 13(1), 55-69. https://doi.org/10.1080/17525098.2020.1754439
27. Dewi, F. I. R., Idulfilastri, R. M., Marat, S., ve Bahiyah, S. (2020, May). Resilience Modeling in Indonesian Adolescents: Associated with Quality of Life and Self-Esteem. In Tarumanagara International Conference on the Applications of Social Sciences and Humanities (TICASH 2019) (pp. 131-138). Atlantis Press. 10.2991/assehr.k.200515.023
28. Dhaka, P., ve Mukwiilongo, A. S. (2020). Emotional maturity assessment of children living in residential homes in Namibia. Emotional and Behavioural Difficulties, 25(1), 3-14. https://doi.org/10.1080/13632752.2019.1641992
29. Dickman, S. J. (2016). The motivations behind child welfare work. IU Journal of Undergraduate Research, 2(1), 48-53. https://scholarworks.iu.edu/journals/index.php/iujur/article/view/20928/27976
30. Doğan, B. (2023). Anayasa Hukuku Açısından Konut Hakkı. Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 31(3), 1321-1356. https://doi.org/10.15337/suhfd.1328707
31. Domurath, I., ve Mak, C. (2020). Private law and housing justice in Europe. The Modern Law Review, 83(6), 1188-1220. https://doi.org/10.1111/1468-2230.12557
32. Dworsky, A., Wulczyn, F., ve Huang, L. (2018). Predictors of running away from out-of-home care: Does county context matter?. Cityscape, 20(3), 101-116 https://www.jstor.org/stable/26524874
33. Ebekozien, A., Aigbavboa, C. O., Samsurijan, M. S., Adjekophori, B., ve Nwaole, A. N. C. (2024). Leakages in affordable housing delivery: threat to achieving Sustainable Development Goal 11. Engineering, Construction and Architectural Management, 31(6), 2353-2368.
34. Eisengart, J., Martinovich, Z., ve Lyons, J. S. (2008). Discharge due to running away from residential treatment: Youth and setting effects. Residential Treatment for Children & Youth, 24(4), 327-343. https://doi.org/10.1080/08865710802174418
35. Elmacı. D. (2016). Koruma altındaki çocukların korunmasında okulun rolüne ilişkin öğretmenlerin, yöneticilerin ve alandaki uzmanların görüşleri. Doktora Tezi. Ankara Üniversitesi. Ankara.
36. Erbay, E., ve Çalış, N. (2022). Kurum Bakımı Altında Kalan Bireylerin Deneyimleriyle Korunma İhtiyacı Olan Çocuk Olmak: Retrospektif Bir Araştırma. Disiplinlerarası Çocuk Hakları Araştırmaları Dergisi, 2(3), 10-32. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/2850707
37. Erdal, L. (2014). Türkiye'de sosyal politika ve koruyucu aile hizmet modeli. Sosyoekonomi, 22(22). https://doi.org/10.17233/se.27202
38. Erden, D. (2005). Farklı yetişme koşullarının aleksitimi, depresyon ve psikiyatrik belirtilerle ilişkisi. Klinik Psikiyatri Dergisi, 8(2), 60-66. https://jag.journalagent.com/kpd/pdfs/KPD_8_2_60_66.pdf
39. Erözgün Satılmış, E. (2011). The contribution of the housing production of the Housing Development Administration (TOKİ) in meeting housing need in Turkey by provinces. Yüksek Lisans Tezi. Orta Doğu Teknik Üniversitesi. Ankara.
40. Feizi, M., Sadati, S. M., ve Asna-Ashary, M. (2023). Child Labor and Unemployment: a Tale of Two Associations in Urban and Rural Areas in Iran. Child Indicators Research, 16(3), 1297-1314. https://doi.org/10.1007/s12187-023-10017-1 Gambon, T. B., Gewirtz O’Brien, J. R., Lavin, A., Askew, G. L., Baum, R., Berger-Jenkins, E., ... ve Committee On
41. Psychosocial Aspects Of Child And Family Health. (2020). Runaway youth: Caring for the nation’s largest segment of missing children. Pediatrics, 145(2). https://doi.org/10.1542/peds.2019-3752
42. Geurts, E. M., Boddy, J., Noom, M. J., ve Knorth, E. J. (2012). Family‐centred residential care: The new reality?. Child & Family social work, 17(2), 170-179. https://doi.org/10.1111/j.1365-2206.2012.00838.x
43. Güçray, S. S. (1993). Çocuk yuvasında ve ailesinin yanında kalan 9-10-11 yaş çocuklarının öz-saygı gelişimini etkileyen bazı faktörler. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 3(3). https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/198206
44. Hawawini, G., Subramanian, V., ve Verdin, P. (2004). The home country in the age of globalization: how much does it matter for firm performance?. Journal of World Business, 39(2), 121-135. https://doi.org/10.1016/j.jwb.2003.08.012
45. Hoikkala, S., ve Kemppainen, M. (2015). Running away from children’s residential care: The Finnish case. International Journal of Child, Youth and Family Studies, 6(3), 466-477. https://doi.org/10.18357/ijcyfs.63201513566
46. Holmes, L., Connolly, C., Mortimer, E., ve Hevesi, R. (2018). Residential group care as a last resort: Challenging the rhetoric. Residential Treatment for Children & Youth, 35(3), 209-224. https://doi.org/10.1080/0886571X.2018.1455562
47. Jenkins, R. L., & Stahle, G. (1972). The runaway reaction: A case study. Journal of the American Academy of Child Psychiatry, 11(2), 294-313. https://doi.org/10.1016/S0002-7138(10)60079-9
48. Jones, J., Collins, N., ve Sribnick, L. (2012). External influences on business cycle synchronization in the Euro area. International Advances in Economic Research, 18, 28-39. https://doi.org/10.1007/s11294-011-9339-7
49. Kahraman, F. (2007). Türkiye'de çocuk refahı alanında koruyucu aile hizmeti Sakarya ve Kocaeli örneği. Yüksek Lisans Tezi. Sakarya Üniversitesi. Sakarya.
50. Karagöz, D. (2023). Bir Çocuk Psikiyatrisi Kliniğine Başvuran Çocuk Evlerinde Kalan Çocuk ve Ergenlerin Klinik Özelliklerinin İncelenmesi. Turkish Journal of Child & Adolescent Mental Health, 30(2). https://doi.org/10.4274/tjcamh.galenos.2022.49368
51. Karanja, B. W., Gichuhi, D., ve Kiambati, K. (2024). Influence of employee’s intellectual wellness programmes on service delivery in faith-based hospitals in Nairobi metropolitan area. Research Journal of Education, Teaching and Curriculum Studies, 2(2), 21-29. https://doi.org/10.58721/rjetcs.v2i2.673
52. Kardeş, T. Y. (2018). Çocukluk çağında kurum bakımı deneyimi olan evli bireylerin bağlanma stillerinin ve aile ilişkilerinin incelenmesi. Doktora Tezi. Ankara Üniversitesi. Ankara.
53. Kim, D. H., Kim, J. Y., ve Han, K. J. (2024). The influence of sexual violence on suicide risk among runaway youth in South Korea: the multiple additive moderating effect of peer attachment and parental attachment. Child Abuse & Neglect, 149, 106665. https://doi.org/10.1016/j.chiabu.2024.106665
54. Kim, H., Chenot, D., ve Lee, S. (2015). Running away from out‐of‐home care: A multilevel analysis. Children & Society, 29(2), 109-121. https://doi.org/10.1111/chso.12019
55. Kinuthia, D. N. (2018). A critical evaluation of the right to housing in Kenya. Yüksek Lisans Tezi. University of Nairobi. Nairobi.
56. Koç, O., Ünlü Çeber, Ç., ve Ergüt, İ. K. (2021). Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın Çocuk İhmali ve İstismarı Konusuna Kurumsal Yaklaşımı. TC Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Çocuk Politikaları Serisi, 1(1), 1-23. https://www.aile.gov.tr/media/92196/cocuk-pol-serisi-5.pdf
57. Korkmaz, B. C., ve Demiryürek, Y. B. (2025). Türkiye’de çocuk bakım kuruluş modellerine güncel bir bakış. Toplum ve Sosyal Hizmet, 36(2), 299-320. https://doi.org/10.33417/tsh.1547827
58. Landry, A., Couture, S., Laurier, C., ve Monette, S. (2024). Traumatic Experiences and High-Risk Behaviors Among Runaway Youth in Residential Care Centers: The Influence of Sensation Seeking and Impulsivity. Journal of Aggression, Maltreatment & Trauma, 33(6), 662-684. https://doi.org/10.1080/10926771.2024.2327002
59. Laster, K. (2021). Epilogue: Courts as' Low Trust'Environments: Repurposing Francis Fukuyama. In IJCA (Vol. 12, p. 1).
60. Lin, C. H. (2012). Children who run away from foster care: Who are the children and what are the risk factors?. Children and Youth Services Review, 34(4), 807-813. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2012.01.009
61. Lionetti, F., Pastore, M., ve Barone, L. (2015). Attachment in institutionalized children: A review and meta-analysis. Child abuse & neglect, 42, 135-145. https://doi.org/10.1016/j.chiabu.2015.02.013
62. LUMOS. (2017). Children in institutions: Global Picture. Erişim Adresi: https://www.wearelumos.org/resources/children-institutions-global-picture/ (Erişim 30.01.2025)
63. Mace, S. E. (2016). Global threats to child safety. Pediatric Clinics, 63(1), 19-35. http://dx.doi.org/10.1016/j.pcl.2015.09.003
64. Markert, J., Herke, M., Bartels, A., Gosse, K., Roick, J., Herz-Jakoby, A., ... ve Richter, M. (2021). Food practices and nutrition of children and adolescents in residential care: A scoping review. Appetite, 167, 105640. https://doi.org/10.1016/j.appet.2021.105640
65. McIntosh, A., Lyons, J. S., Weiner, D. A., ve Jordan, N. (2010). Development of a model for predicting running away from residential treatment among children and adolescents. Residential Treatment for Children & Youth, 27(4), 264-276. https://doi.org/10.1080/0886571X.2010.520634
66. Modderman, C., Threlkeld, G., ve McPherson, L. (2017). Transnational social workers in statutory child welfare: A scoping review. Children and Youth Services Review, 81, 21-28. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2017.07.022
67. Muderere, T. (2011). Think Globally, Act Locally? The Reverse Osmosis of Housing Rights in Transitional Democracies. Journal of Sustainable Development in Africa, 13(6), 12-33. https://jsd-africa.com/Jsda/Vol13No6_Fall2011_B/PDF/Think%20Globally%20Act%20Locally.pdf
68. Munodawafa, K. E. C. (2017). Quality Of Life in A Fragile State: A Study of Orphans and Vulnerable Children Living in Child-Headed Households in Zimbabwe. Doktora Tezi. University of the Western Cape. Cape Town.
69. Nabors, L., Odar Stough, C., Garr, K., ve Merianos, A. (2019). Predictors of victimization among youth who are overweight in a national sample. Pediatric obesity, 14(7), e12516. https://doi.org/10.1111/ijpo.12516
70. Osman, C. (2019). Kurum bakımı deneyimi olan bireylerin sosyal becerileri üzerine bir inceleme (Sakarya örneği). Yüksek Lisans Tezi. Sakarya Üniversitesi. Sakarya.
71. Öngören, B., ve Aydemir, İ. (2022). Kurum Bakımı Altındaki Ergenlerle İletişim. Karya Journal of Health Science, 3(2), 167-175. https://doi.org/10.52831/kjhs.1147354
72. Panjaitan, B., Risdalina, R., ve Kusno, K. (2023). Balance of monodualistic principles in different efforts at the level of investigation on child abuse of narcotics crime. JPPI (Jurnal Penelitian Pendidikan Indonesia), 9(4), 281-288. https://doi.org/10.29210/0202312280
73. Pereda, N., Codina, M., Díaz-Faes, D. A., ve Kanter, B. (2022). Giving a voice to adolescents in residential care: Knowledge and perceptions of commercial sexual exploitation and runaway behavior. Children and Youth Services Review, 141, 106612. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2022.106612
74. Pinchover, S., ve Attar-Schwartz, S. (2018). Is someone there for you? Social support of youth in educational residential care from family, peers and staff. The British Journal of Social Work, 48(8), 2195-2214. https://doi.org/10.1093/bjsw/bcx164
75. Pullmann, M. D., Roberts, N., Parker, E. M., Mangiaracina, K. J., Briner, L., Silverman, M., ve Becker, J. R. (2020). Residential instability, running away, and juvenile detention characterizes commercially sexually exploited youth involved in Washington State’s child welfare system. Child Abuse & Neglect, 102, 104423. https://doi.org/10.1016/j.chiabu.2020.104423
76. Resmi Gazete. (1983). Sosyal Hizmetler Kanunu. Erişim adresi: https://mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=2828&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5 (Erişim 22.08.2024)
77. Resmi Gazete. (1995). Yetiştirme Yurtlarının Kuruluş ve İşleyişine İlişkin Yönetmelik. Erişim adresi: https://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/22462.pdf (Erişim 22.08.2024)
78. Resmi Gazete. (1999). Çocuk Yuvaları Yönetmeliği. Erişim adresi: https://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/23576.pdf (Erişim 22.08.2024)
79. Resmi Gazete. (2001). Türk Medeni Kanunu. Erişim adresi: https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=4721&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5 (Erişim 22.08.2024)
80. Resmi Gazete. (2005). Çocuk Koruma Kanunu. Erişim adresi: https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuatmetin/1.5.5395.pdf (Erişim 22.08.2024)
81. Resmi Gazete. (2008). Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü Çocuk Evleri Çalışma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik. Erişim adresi: https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2008/10/20081005-1.htm (Erişim 22.08.2024)
82. Resmi Gazete. (2015). Çocuk Destek Merkezleri Yönetmeliği. Erişim adresi: https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2015/03/20150329-1.htm (Erişim 22.08.2024)
83. Resmi Gazete. (2022). Çocuk Koruma Hizmetleri Planlama ve Çocuk Bakım Kuruluşlarının Çalışma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik. Erişim adresi: https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2022/09/20220906-12.htm (Erişim 22.08.2024)
84. Sağlık Bakanlığı. (2023). Sağlık Tedbir Kararı Nedir?. Erişim adresi: https://alo191.saglik.gov.tr/TR,50358/saglik-tedbir-karari-nedir.html (Erişim 22.08.2024)
85. Sarı, K. S., Ergüt, İ. K. ve Ünlü Çeber, Ç. (2021). Türkiye'de Çocuk Hizmetlerinin Tarihsel Süreci. T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Çocuk Politikaları Serisi, 1(4), 1-46. https://www.aile.gov.tr/media/88094/cocuk-politikalari-serisi-4.pdf
86. Sarı, K. S., Uyanık, M. N., Ergüt, İ. K. ve Ünlü Çeber, Ç. (2021). Türkiye’dek Çocuk Araştırmaları Üzerine Sistematik Bir İnceleme. T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Çocuk Politkaları Serisi, 1(5): 1-62. https://www.aile.gov.tr/media/92196/cocuk-pol-serisi-5.pdf
87. Sarri, R. C., Stoffregen, E., ve Ryan, J. P. (2016). Running away from child welfare placements: Justice system entry risk. Children and youth services review, 67, 191-197. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2016.06.012
88. Setiadi, R. A. (2021). Implementasi Diversi Terhadap Tindak Pidana Penganiayaan Anak Pada Sistem Peradilan Pidana.“. Jurnal Idea Hukum, 7(1), 1-23. https://doi.org/10.20884/1.jih.2021.7.1.178
89. Sullivan, P. M., & Knutson, J. F. (2000). The prevalence of disabilities and maltreatment among runaway children. Child Abuse & Neglect, 24(10), 1275-1288. https://doi.org/10.1016/S0145-2134(00)00181-2
90. Sunseri, P. A. (2003). Predicting treatment termination due to running away among adolescents in residential care. Residential Treatment for Children & Youth, 21(2), 43-60. https://doi.org/10.1300/J007v21n02_03
91. Szilagyi, M. (2018). The long view: Has anything really improved for children and families involved with child welfare over 3 decades?. Journal of Applied Research on Children: Informing Policy for Children at Risk, 9(1), 5. https://doi.org/10.58464/2155-5834.1375
92. Şimşek, N., ve Tel, H. (2017). Yapılandırılmış Bir Eğitimin Sosyal Hizmetler Kurumu’ndan Yardım Almakta Olan Ergenlerin Öfke Kontrolü, Atılganlık Ve Benlik Saygısı Düzeyine Etkisi. Balıkesir Sağlık Bilimleri Dergisi, 6(1), 22-29. https://doi.org/10.5505/bsbd.2017.86580
93. Tapan, M. G. (2021). Kurum bakımından ayrılan bireylerin evlilik yaşantıları üzerine nitel bir araştırma. Doktora Tezi. Ankara Üniversitesi. Ankara.
94. TBMM. (2006). 102 nci Birleşim. Türkiye Büyük Millet Meclisi Tutanak Dergisi, 120, 93-102. https://www5.tbmm.gov.tr/tutanaklar/TUTANAK/TBMM/d22/c120/tbmm22120102.pdf
95. TBMM. (2015). Genel Kurul Tutanağı 24. Dönem 5. Yasama Yılı 80. Birleşim. Erişim adresi: https://www5.tbmm.gov.tr/develop/owa/tutanak_g.birlesim_baslangic?P4=22397&P5=H&page1=32&page2=32 (Erişim 22.08.2024)
96. Thompson, S. J., Maccio, E. M., Desselle, S. K., ve Zittel‐Palamara, K. (2007). Predictors of posttraumatic stress symptoms among runaway youth utilizing two service sectors. Journal of Traumatic Stress: Official Publication of The International Society for Traumatic Stress Studies, 20(4), 553-563. https://doi.org/10.1002/jts.20229
97. Thompson, S. J., ve Pillai, V. K. (2006). Determinants of runaway episodes among adolescents using crisis shelter services. International Journal of Social Welfare, 15(2), 142-149. https://doi.org/10.1111/j.1468-2397.2006.00370.x
98. Tosheff, T. L. (2010). Healthcare and the Environment: A Holistic Approach. Yüksek Lisans Tezi. University of Waterloo, Ontario.
99. TRT Haber. (2023). Bakan Göktaş: Kuruluştan izinsiz ayrılan çocuklarla ilgili kriz masası kurduk. Erişim adresi: https://www.trthaber.com/haber/gundem/bakan-goktas-kurulustan-izinsiz-ayrilan-cocuklarla-ilgili-kriz-masasi-kurduk-814992.html (Erişim 24.08.2024)
100. Uğur, S. B., ve Kılıç, A. K. (2022). Kurum Bakımında Yetişmiş Kişilerin Kurum Bakımı Ve Sonrası Süreçte Yaşadıkları Sorunların Belirlenmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 33(1), 69-95. https://doi.org/10.33417/tsh.877684
101. Ullah, I., Alam, H., ve Munir, A. (2022). Qualitative Analysis of the Problems and Prospects of Orphanages in Khyber Pakhtunkhwa, Pakistan. Pakistan Journal of Humanities and Social Sciences, 10(4), 1561-1570. https://doi.org/10.52131/pjhss.2022.1004.0314
102. Vadlamudi, E. (2018). Deinstitutionalisation of children in care with special focus on institutional care in South Asia. Institutionalised Children Explorations and Beyond, 5(1), 18-29. https://doi.org/10.1177/2349301120180104
103. Waid, J., Kothari, B. H., Bank, L., ve McBeath, B. (2016). Foster care placement change: The role of family dynamics and household composition. Children and youth services review, 68, 44-50. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2016.06.024
104. Yıldırım, Ş., ve Işıkhan, V. (2018). Çocuk Evinde Kalan Çocukların Sosyalleşme Sürecindeki İlişkilerinin Değerlendirilmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 29(1), 46-70. https://dergipark.org.tr/en/pub/tsh/issue/38635/448686
105. Yıldız, A., ve Bilge, Y. (2020). Çocuk Evlerinde Ve Aileleriyle Yaşayan Erkek Ergenlerde Görülen Psikolojik Bozuklukların Bağlanma Biçimleri Ve Duygu Düzenleme Açısından İncelenmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 31(4), 1459-1485. https://doi.org/10.33417/tsh.738311
106. Yu, E. K. (2017). Runaway behavior among children in residential care in St. Petersburg: A qualitative study. Psychology in Russia: State of the art, 10(4), 124-133. https://cyberleninka.ru/article/n/runaway-behavior-among-children-in-residential-care-in-st-petersburg-a-qualitative-study
107. Yu, S. W. K. (2018). The contributions of welfare typologies to international social work practices. Asian Social Work and Policy Review, 12(2), 66-74. https://doi.org/10.1111/aswp.12139