The Relationship Between Housing And Quality Of Life In Older Ages

Öz

Aging is one of the conditions that decreased the quality of life. Indicators of quality of life in old age might be evaluated in four categories as economic, social, psychological and health indicators. One of the remarkable of these indicators is the fitness of housing conditions to individual’s life, which is one of the variables of the social indicators. The most important thing regarding the housing needs of older people is quality of meeting their physical and psychosocial needs which enables them to involve the community independently. Thus the quality of life elderly can be improved by reducing social isolation and home accidents.

Anahtar Kelimeler

• social work

Yaşlılıkta Yaşam Kalitesi ve Konut İlişkisi

Öz

Yaşlılık, yaşam kalitesinin azaldığı durumların başında gelmektedir. Yaşlılıkta yaşam kalitesinin göstergelerini ekonomik, sosyal, psikolojik ve sağlık göstergeleri olmak üzere dört kategoride değerlendirmek mümkündür. Bu göstergeler içinde en dikkat çekici olanlarından biri de sosyal göstergelerin değişkenlerinden biri olan konut koşullarının bireyin yaşamına olan uygunluğudur. Yaşlıların konut ihtiyaçları düşünüldüğünde en önemli nokta konutun onların toplum yaşamına katılımlarını, bağımsız yaşamalarını kolaylaştıracak fiziksel ve psikososyal ihtiyaçlarına cevap verebilecek nitelikte olmasıdır. Böylelikle sosyal izolasyon ve ev kazaları azalacak, yaşam kalitesinde artış söz konusu olacaktır.

Anahtar Kelimeler

• sosyal hizmet

Kaynakça

1. Abdel-Ghany, M. (1977). Quality of life from the perspective of the elderly, Home Economics Research Journal, 6(1), 38-48.
2. Aydıner Boylu, A., & Terzioğlu, G. (2007). Ailelerin yasam kalitelerini etkileyen bazı objektif ve sübjektif göstergelerin incelenmesi. Ankara: T.C.Başbakanlık Aile ve Sosyal Araştırmalar Genel Müdürlüğü Yayınları Bilim Serisi.
3. Biçer, S. (1996). 60+ yaş ve kronik hastalığı olan bireylerin günlük yaşam aktivitelerinin etkilenme durumu. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Cumhuriyet Üniversitesi, Sivas.
4. Bilen, M. (1983). Sağlıklı insan ilişkileri, ailede, kurumlarda, toplumda. Ankara: Teknik Basım Sanayi.
5. Bilgin, O. (1989). Yaşlıların konuta ilişkin tercihlerinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Hacettepe Üniversitesi, Ankara.
6. Büyükcoşkun, A. (1990). Yaşlı bireyin sorunları ve bakım gereksinimlerinin saptanması. Yayınlanmamış doktora tezi, Hacettepe Üniversitesi, Ankara.
7. Cella, D.F. (1994). Quality of Life: the concepts and definition. Journal of Pain and Semptom Management, 9 (3), 186-192.
8. Demir, F. (2003). Yaşlılık, yaşlıların kazalardan korunması ve ilkyardım. temel ilk yardım uygulamaları. İzmir: Ege Üniversitesi Basımevi.

9. Doğan, A. (2009). Yaşlı ve ergonomi. Türkiye Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Dergisi, 55(2), 95-99.
10. Durgun, B., & Tümerdem, Y. (1999). Kentleşme ve yaşlılara sunulan hizmetler. Turkish Journal of Geriatrics, 2(3),115-120.
11. Elbaş, N.Ö., & Arpacı, F. (2004). Yaşlı bireyin evde sağlık bakımı. Velittin Kalınkara (Ed), Yaşlılık disiplinler arası yaklaşım, sorunlar, çözümler (pp.119-134). Ankara: Odak Yayınevi.
12. Erdal, R. (1989). Halk sağlığı yönünden yaşlılık. Ankara: H.Ü. Tıp Fakültesi Halk Sağlığı Anabilim Dalı No: 89/50, Dizi No: 9.
13. Erkal, S., & Şafak, Ş. (2003). Yaşlılıkta görülen ev kazaları ve nedenleri. Nısbo Dergisi, 4,32-33.
14. Gökçe Kutsal Y. (2003). Yaşlanan insan ve yaşlanan toplum. Hacettepe Toplum Hekimliği Bülteni, 3-4,1-6.
15. Gökçe Kutsal, Y. (2005a). Yaşlanan dünya, yaşlılar ve belediyeler. Hacettepe Üniversitesi Keçiören Belediyesi Belediyecilik ve Halk Sağlığı Eğitim Araştırma Merkezi Yayın no: 10. Ankara: Aygül Ofset.
16. Gökçe Kutsal, Y. (2005b). Ev güvenliği. Sağlıklı yaşlanma. Geriatri Derneği. Ankara: Öncü Basımevi.
17. Gökçe Kutsal, Y. (2006). Yaşlanan dünyanın yaşlanan insanları, 65 yaş üzeri yaşam rehberi. İstanbul: Meditime Ltd. Şti.
18. Gönen, E., & Özmete, E. (2005). Yaşlılar için evin anlamı. Şenel Ergin (Ed), III. Ulusal yaşlılık kongresi bildiriler kitabı. İzmir: YASAD Yayınları.
19. Greubel, L.D., Stokesberry, C., & Jelley, J.M. (2002). Preventing costly falls in longterm care. Nurse Pract, 27, 83-85.
20. Gülağız, G. ve Diğerleri (2005). Huzurevinde yaşayan yaşlıların yaşam kalitesine ilişkin görüşlerinin ve yaşam memnuniyetlerinin incelenmesi. Şenel Ergin (Ed), III. Ulusal yaşlılık kongresi bildiriler kitabı (pp. 379-390). İzmir: YASAD Yayınları.
21. Güner, P., & Güler Ç. (2002). Yaşlıların ev güvenliği ve denetim listesi. Turkish Journal of Geriatrics, 5 (4), 150-154.
22. Güven, S., & Öztop, H. (2007). Aile ve tüketici bilim dalı’nın yaşlıya yönelik hizmet alanları. Yeşim Gökçe Kutsal (Ed). Temel geriatri (pp.179-183). Ankara: Güneş Tıp Kitabevi.
23. Hornquist, J.O. (1985). Quality of life: concept and assessments. Scand Journal Public Health, 18 (1), 69-79.
24. Kahya, N.C., Zorlu, T., Özgen, S., Sarı, R.M., Sen, D.E., & Sağsöz, A. (2009). Psychological effects of physical deficiencies in the residences on elderly persons: a case study in Trabzon old person’s home in Turkey. Applied Ergonomics, 40, 840–851.
25. Kalınkara, V. (2004). Yaşlı konutlarında iç mekan tasarımının ergonomik boyutu. Velittin Kalınkara (Ed). Yaşlılık disiplinlerarası yaklaşım, sorunlar, çözümler (pp.59-79). Ankara: Odak Yayınevi.
26. Kalınkara, V. (2011). Temel gerontoloji yaşlılık bilimi. Ankara. Nobel Akademik Yayıncılık Eğitim Danışmanlık Tic. Ltd. Şti.
27. Kara, B., Yıldırım, Y., Genç, A., & Ekizler, S. (2009). Geriatrik ev ortamı ve yaşam memnuniyetinin değerlendirilmesi ve düşme korkusu ile ilişkisinin incelenmesi. Fizyoterapi Rehabilitasyon, 20(3),190-200.
28. Karaduman, A. (2005). Yaşlı için fiziksel aktivite, yaşlılar ve belediyeler. Hacettepe Üniversitesi Keçiören Belediyesi Belediyecilik ve Halk Sağlığı Eğitim Araştırma Merkezi. Yayın no: 10. Ankara: Aygül Ofset.
29. Karakurt Tosun, E., & Fırat, Z. (2012). Kentsel mekandaki değişimler ve kişilerin konut tercihleri: Bursa örneği. Business and Economic Research Journal, 3 (1), 173-195.
30. Kelley-Gillespie, N., & Farley, O.W. (2007). The effect of housing on perceptions of quality of life of older, adults participating in a medicaid long-term care demonstration project. Philip McCallion (Ed), Housing for the elderly: policy and practice issues (pp. 205-228). The Haworth Press, Inc.
31. King, M.B., Whipple, R.H., Gruman, C.A., Judge, J.O., Schmidt, J.A., & Wolfson, L.I. (2002). The performance enhancement project: ımproving physical performance ın older persons. Archives of Physical Medicine and Rehabilitation, 83, 1060-1069.
32. Koch, T. (2000). Life quality the “quality of life”: assumptions underlying prospective quality of life instruments in health care planning. Social Science & Medicine, 51, 419-427.
33. Mc Daniel, R.W., & Bach, C.A. (1994). Quality of life: a concept analysis. Rehab Nurs Res, 3(l),18-22.
34. MEB (2011). Aile ve yaşlı bireylere sosyal destek hizmeti veren kurum ve kuruluşlar. Retrieved January 10, 2012, from http:// megep.meb.gov.tr/mte_program_modul/ modul_pdf/762SHD019.pdf
35. Moles, A. A. (1979). Methodologic notes and criteria for intergration of quality of life indicators. Strasburgo: Pubblicazioni CEE.
36. Oğuz, M. T. (2007). Yaşlılarda görülen biyolojik ve sosyal değişimler. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara Üniversitesi, Ankara.
37. Oktik, N. (2004). Huzurevinde yaşam ve yaşam kalitesi: Muğla örneği. Muğla: Muğla Üniversitesi Yayınları.
38. Oswald, F., Wahl, H.W., Mollenkolf, H., & Schilling, O. (2000). Ageing in place in rural areas: similarities and differences of two settings in east and west Germany. Conference ‘‘Housing in the 21st century: Fragmentation and reorientation. Sweden: Gavle.
39. Öz, F. (2002). Yaşamın son evresi: yaşlılığı psikososyal açıdan gözden geçirme. Kriz Dergisi, 10, 17-28.
40. Özcebe, H. (1992).Yaşlılık ve fizik çevre. H.Ü. Toplum Hekimliği Bülteni, 13, 3, 1-3.
41. Özyurt, B.C., Eser. E., Çoban, G., Akdemir, S.N., Karaca, I., & Karakoç, Ö. (2007). Manisa Muradiye bölgesindeki yaşlıların yaşam kalitesini etkileyen faktörlerin değerlendirilmesi. Türk Geriatri Dergisi, 10, 117-123.
42. Palabıyıkoğlu, R., Haran, S., Yücat, T., & Köse, K. (1992). Yaşlılarda depresyon ve yaşam doyumu. Kriz Dergisi, 1,26-31.
43. PatDasler, M. A. (2003). Adapting the home. USA: University of Florida Press.
44. Pinto, M.R., De Medici, S., Sant, C.V., Bianchi, A., Zlotnicki, A., & Napoli, C. (2000). Ergonomics, gerontechnology and design for the home environment. Applied Ergonomics, 31, 317-322.
45. Rioux, L. (2005). The well-being of aging people living in their own homes. Journal of Environmental Psychology, 25 (2), 231-243.
46. Samancıoğlu, S., & Karadakovan, A. (2010). Yaşlı sağlığının korunması ve geliştirilmesi. Fırat Sağlık Hizmetleri Dergisi, 5, 13, 125-141.
47. Sivam, A., & Karuppannan, S. (2008). Factors influencing old age persons’ residential satisfaction: a case study of South Australia. Retrieved January 10, 2013, from http:// www.tasa.org.au/uploads/2011/01/Sivan. pdf
48. Şahin, E.M., & Yalçın, M.B. (2003). Huzurevinde veya kendi evlerinde yaşayan yaşlılarda depresyon sıklıklarının karşılaştırılması. Geriatri, 6,10-13.
49. Tamam, L., & Öner, S. (2001) Yaşlılık çağı depresyonları. Demans Dergisi, 1,50-60.
50. Tekeli, İ (1999). Kent planlaması konuşmaları. Ankara: TMMOB Mimarlar Odası Yayınları.
51. Todd, C., & Skelton, D. (2004). What are the main risk factors for falls among older people and what are the most effective interventions to prevent these falls? Copenhagen, WHO Regional Office for Europe, Health evidence network report 2004. Retrieved January 10, 2013, from http://www. euro.who.int/document/E82552.pdf
52. Tremblay, K.R., & Bamford, L.V. (1988). Rental apartmants for the elderly: housing and design criteria. Housing Science, 12(3),175-188.
53. TÜİK (2013). Nüfus Projeksiyonları 2013- 2075. Retrieved March 7, 2013, from C:\ Documents and Settings\XP\Desktop\Türkiye İstatistik Kurumu, Nüfus Projeksiyonları, 2013-2075.mht
54. Türel, G. (2004). Yaşlılar için sunulan kentsel servisler. Velittin Kalınkara (Ed), Yaşlılık disiplinlerarası yaklaşım, sorunlar, çözümler (pp. 81-100). Ankara: Odak Yayınevi.