TABHANE
Öz
Tabhane, Osmanlı döneminde güç bulma evi (dinlenme yeri) anlamına gelen bir kurumdur. Bu kurumda yoksul, hasta, yorgun, iş arayan, aç kalmış vb. kimseler barınmakta idi.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Erdoğan, A. (936) "Kanuni Süleyman’ın Vakfiyesi ve Kazasker Hamit Efendi", Konya. 8, 502-507.
- Ergin, O. (1936) Türkiye’de Şehirciliğin Tarihi İnkişafı. İstanbul: İ.Ü Hukuk Fakültesi.
- Kazancıgil, R. (1994) Uzaklardan gelen yolcular için eşsiz bir mola: II. Bayezîd Külliyesi Tabhaneleri (Dinlenme Yerleri). http://www.edirneden.com/goster.Dh p. (19. 07.2006).
- Pakalın, M. Z. (1971) Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü. Cilt: 3, İstanbul: Milli Eğitim Bakanlığı Devlet Kitapları.
- Singer, A. (2002) Osmanlı’da Hayırseverlik: Kudüs’te Bir Haseki Sultan İmareti. Şendil, D. (Çev.). İstanbul: Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı.
- Sosyal kurumlar. Tabhaneler. http://yasvas19.tripod.com/sosvalkurum. htm. (19.07.2006).
- Ünver, A. S. (1941) “Anadolu ve İstanbul’da İmaretlerin, Aşhane, Tabhane ve Misafirhanelerine ve Müessislerinin Ruhi Kemallerine Dair”. İ.Ü. Tıp Fakültesi Mecmuası. 4, 15: 2390- 2410.
- Yediyıldız, B. ve Öztürk, N. Oturulabilir Şehir ve Türk Vakıf Sistemi. http.7/www.history. hacettepe.edu.tr/archive/vakifsehir.html. (19.07.2006).
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Sosyoloji (Diğer)
Bölüm
Derleme
Yazarlar
Gönül Erkan
*
Bu kişi benim
Yayımlanma Tarihi
15 Ekim 2005
Gönderilme Tarihi
15 Ağustos 2005
Kabul Tarihi
1 Ekim 2005
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2005 Cilt: 16 Sayı: 2