Araştırma Makalesi

Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl

Sayı: 6 16 Haziran 2025
PDF İndir
EN TR

Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl

Öz

Bu makale, Geç Orta Çağ Anadolu’sunda tıp ve doğa bilimleri alanında yazılan Türkçe eserlerde mütālaʿa kavramının işlevini inceleyerek, bu eserlerin pratik bilgi sağlayan başvuru metinleri ve bireysel öğrenimi teşvik eden araçlar olarak nasıl konumlandığını tartışmaktadır. Literatürde genellikle erken modern Osmanlı medrese bağlamında ele alınan mütālaʿa pratiğinin, Geç Orta Çağ Anadolu’sunda özellikle Türkçe kılavuz ve ansiklopedik metinlerde merkezi bir role sahip olduğu gösterilmektedir. Fihristli, hiyerarşik başlıklara ayrılmış ve kullanıcı dostu şekilde düzenlenmiş bu eserler, okuyucunun doğrudan bir üstad veya hocaya bağımlı olmaksızın bilgiye erişimini mümkün kılmakta, hatta hekim ya da müderrisin yokluğunda onların yerini alabileceklerini iddia etmektedir. Türkçe doğa bilimleri ve tıp kitapları, yalnızca muteber kaynaklardan bilgi aktarmakla kalmayıp, bilginin derlenme ve okunma yöntemlerini de Anadolu’ya taşımakta ve dönemin entelektüel dünyasında önemli bir dönüşümü yansıtmaktadır.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. Arslan, Sami. “‘Târik-i Mutâlaʽa-ı Ders Okuma Beyânındadır’: Metin Ya Da Şerh Nasıl Okunmalıdır?”, Osmanlı Medreseleri: Eğitim, Yönetim ve Finans. Yay. Haz. Fuat Aydın vd. (İstanbul: Mahya Yayıncılık, 2019), 251–75.
  2. Aydoğan, Zeynep. “Oral Performance and Text: Narrators, Authors, and Editors in the Anatolian Turkish Warrior Epics”. The Written and the Spoken in Central Asia. Yay. Haz. Ingebord Baldauf, 405–22. tethys Postdam, 2021.
  3. Değirmenci, Tülün. “Bir Kitabı Kaç Kişi Okur? Osmanlı’da Okurlar ve Okuma Biçimleri Üzerine Bazı Gözlemler”. Tarih ve Toplum: Yeni Yaklaşımlar, 2011, 7–43.
  4. El-Rouayheb, Khaled. Islamic Intellectual History in the Seventeenth Century: Scholarly Currents in the Ottoman Empire and the Maghreb. New York: Cambridge University Press, 2015.
  5. --------. “The Rise of ‘Deep Reading’ in Early Modern Ottoman Scholarly Culture”. World Philology, Yay. Haz. Sheldon Pollock, Benjamin A. Elman vd. 201–224. Cambridge: Harvard University Press, 2015.
  6. Erünsal, İsmail. Orta Çağ İslâm Dünyasında Kitap ve Kütüphâne. İstanbul: Timaş, 2018.
  7. Hirschler, Konrad. The Written Word in the Arabic Lands: A Social and Cultural History of Reading Practices. Edinburgh: Edinburgh University Press, 2012.
  8. İzgi, Cevat. Osmanlı Medreselerinde İlim: Riyâzî ve Tabiî İlimler. İstanbul: Küre Yayınları, 2021.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Tarihsel Çalışmalar (Diğer)

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yayımlanma Tarihi

16 Haziran 2025

Gönderilme Tarihi

15 Mart 2025

Kabul Tarihi

30 Mayıs 2025

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2025 Sayı: 6

Kaynak Göster

APA
Sucu, C. (2025). Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl. Toplumsal Tarih Akademi, 6, 1-17. https://izlik.org/JA54RG84SD
AMA
1.Sucu C. Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl. TT Akademi. 2025;(6):1-17. https://izlik.org/JA54RG84SD
Chicago
Sucu, Cevat. 2025. “Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl”. Toplumsal Tarih Akademi, sy 6: 1-17. https://izlik.org/JA54RG84SD.
EndNote
Sucu C (01 Haziran 2025) Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl. Toplumsal Tarih Akademi 6 1–17.
IEEE
[1]C. Sucu, “Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl”, TT Akademi, sy 6, ss. 1–17, Haz. 2025, [çevrimiçi]. Erişim adresi: https://izlik.org/JA54RG84SD
ISNAD
Sucu, Cevat. “Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl”. Toplumsal Tarih Akademi. 6 (01 Haziran 2025): 1-17. https://izlik.org/JA54RG84SD.
JAMA
1.Sucu C. Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl. TT Akademi. 2025;:1–17.
MLA
Sucu, Cevat. “Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl”. Toplumsal Tarih Akademi, sy 6, Haziran 2025, ss. 1-17, https://izlik.org/JA54RG84SD.
Vancouver
1.Cevat Sucu. Geç Orta Çağ Anadolusu’nda Tabip ve Üstad Olarak Kitaplar: Mütālaʿa, Taʿlīm ve Tahsīl. TT Akademi [Internet]. 01 Haziran 2025;(6):1-17. Erişim adresi: https://izlik.org/JA54RG84SD

Toplumsal Tarih Akademi: Osmanlı-Türkiye Araştırmaları Dergisi'nin 8. Sayısı “Hayvan Tarihi” dosyasıyla yayınlandı. “Hayvan Tarihi” sayısının editörleri Cihangir Gündoğdu, Deniz Dölek-Sever ve İbrahim Can Usta'nın editoryal makalesinin bir kısmını aşağıda paylaşıyoruz. Yazının tam hali ilgili sayıda. 

Hayvan Tarihi: Geçmişi İnsanın Ötesinde Düşünmek ve Yazmak 

Ana akım tarih anlatıları çok uzun süre insanmerkezci bir perspektifle şekillendi ve geçmiş temelde insan ilişkilerinin hikâyesi olarak kurgulandı. Hayvanlar da bu çerçevede mülk, kaynak, sembol ya da insan faaliyetlerinin pasif tamamlayıcıları olarak değerlendirildi. Hayvan tarihi işte bu anlayışı sorgular. Hayvanların deneyimlerini, bedenlerini, davranışlarını, insanlarla karşılaşmalarını ve bu karşılaşmaların yarattığı karşılıklı dönüşümleri araştırma konusu hâline getirerek tarihin yalnızca insanlara ait bir alan olmadığını ileri sürer. 

Hayvan tarihi, insan olmayan hayvanların tarihsel varlıklarını merkeze alan, onların iktisadi, toplumsal, siyasal ve kültürel süreçlerdeki rollerini, insanlarla ve çevreyle kurdukları çok katmanlı ilişkileri inceleyen önemli bir tarihyazımı alanıdır. Bu yaklaşım hayvanları yalnızca toplumların arka planında yer alan unsurlar olarak değil, tarihsel süreçlere etki eden canlı varlıklar olarak ele alır. Böylece emek, savaş, ulaşım, beslenme, kentleşme, sağlık, hukuk, duygulanım ve gündelik yaşam gibi alanlarda hayvanların belirleyici varlığı görünür hâle gelir. 

Hayvan tarihi bu yönüyle diğer tarih yazım biçimlerinden hem epistemolojik hem de ontolojik olarak ayrılır. Epistemolojik açıdan geçmişe dair bilgi üretiminde yalnızca insan belgelerine ve insan bakış açısına dayanmanın sınırlarını gösterir. Arşiv belgeleri, görsel malzemeler, maddi kültür unsurları, veteriner kayıtları, seyahatnameler, edebî metinler ve bilimsel veriler gibi farklı kaynak türlerini birlikte kullanır. Ontolojik açıdan ise insanı tek ve mutlak tarihsel özne olarak kabul eden anlayışı tartışmaya açar. İnsan olmayan varlıkların da tepkileri, uyum stratejileri, direnişleri ve ilişkisel etkileriyle tarihsel süreçlerin parçası olduğunu ortaya koyar. 

Dolayısıyla hayvan tarihi yalnızca geçmişte hayvanların nasıl kullanıldığını anlatan bir alan değildir; aynı zamanda insanlarla diğer canlılar arasındaki güç ilişkilerini, karşılıklı bağımlılık biçimlerini ve birlikte yaşama rejimlerini inceleyen eleştirel bir tarihyazımı yaklaşımıdır. Bu nedenle çevre tarihi, emek tarihi, bilim tarihi, hukuk tarihi, kent tarihi, imparatorluk çalışmaları ve posthümanist düşünceyle yakın ilişki içindedir. Fransız tarihçi Éric Baratay’ın da belirttiği gibi tarihin insanmerkezci tanımı terk edilmeli ve tarih, tüm canlı varlıkları kapsayan bir bilgi alanı olarak yeniden düşünülmelidir. Hayvan tarihi bu çerçevede geçmişi insanın ötesinde yeniden düşünmeye ve yazmaya çağıran dönüştürücü bir araştırma alanı sunar.