Dindarlık Düzeyi-Din Eğitimi İlişkisi: İSMEK Örneği
Öz
Bu çalışmanın temel konusu,
bireylerin ülkemizdeki yaygın ve örgün din eğitimiyle ilgili değerlendirmelerinin
dindarlık düzeyleriyle ilişkisini analiz etmektir. Bu amaçla, İSMEK’e devam
eden kursiyerlerin, İSMEK’teki eğitimleri öncesinde aldıkları din eğitimi ile
dindarlık düzeyleri arasındaki ilişki ve katılımcıların bu konudaki düşünceleri
yaygın ve örgün din eğitimi açısından ele alınmıştır. Belirlenen çerçevede
İSMEK özelinde yaygın ve örgün din eğitimi bağlamında yetişkinlerin dinle
ilişkisi, İSMEK dışında aldıkları din eğitimine ait değerlendirmeleri, din
eğitimi faaliyeti yürüten kurumlara ilişkin yaklaşımları ve Türkiye’de yaygın
ve örgün din eğitimi faaliyetleri hakkındaki düşünceleri çeşitli değişkenler
bağlamında tespit edilmesi amaçlanmıştır.
Çalışmanın evreni İSMEK’e devam eden tüm kursiyerler olup rastlantısal örnekleme
yoluyla seçilen 202 kursiyer örneklem olarak alınmıştır. İstanbul’da araştırma
için seçilen muhitler olan Avcılar, Bakırköy, Başakşehir, Kadıköy, Ümraniye,
Üsküdar, Beylikdüzü, Silivri ve Yakuplu’da gönüllülük esası üzerine,
araştırmacı tarafından dindarlık ölçeği ve anket uygulaması yapılmıştır.
Sonuç olarak dindarlık düzeyinin öznel dindarlık algısına, ibadetleri
yerine getirmek için sahip olunan bilgi düzeyine, din eğitiminin en etkili
düzeyde alındığı yer değişkenine, din eğitiminin alınacağı en uygun yer
değişkenine göre istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık gösterdiği
saptanmıştır. Dindarlık düzeyinin Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinin devlet
okullarında zorunlu verilmesinde ve devlet okullarında seçmeli din dersinin
varlığı değişkenine göre karşılaştırılmasında da etkili olduğu gözlenmiştir.
Bütün bunlarla birlikte çalışmada elde edilen en önemli sonuçlardan birisi de,
dini düşünce ve yaşantıda en etkili unsur ve din eğitiminin en etkili düzeyde
alınan yerin aile olduğu yaklaşımıdır.
Anahtar Kelimeler
Din eğitimi,yaygın eğitim,hayat boyu öğrenme,dindarlık,İSMEK
Kaynakça
- Aksoy, M. (2008). Hayat Boyu Öğrenme ve Kariyer Rehberliği İlkelerinin İstihdam Edilebilirliğe Etkileri: Otel İşletmeleri Üzerine Bir Uygulama (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
- Arseven, A.D. (1993). Alan araştırma yöntemi ilkeler teknikler örnekler. Ankara: Gül.
- Arslantürk, Z. (2004). Sosyal Bilimciler İçin Araştırma Metod ve Teknikleri. İstanbul: Çamlıca.
- Batar, Y. (2012). Türkiye’de din eğitimi ve toplumsal beklentiler-Konya örneği. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi. 4, 121-152.
- Bayyiğit, M. (2011). Gençlik ve din üniversite gençliği üzerine karşılaştırmalı bir araştırma. Konya: Yediveren.
- Bilgin, B. (1988). Eğitim bilimi ve din eğitimi. Ankara: A.Ü.İ.F.
- Cebeci, S. (1996). Din eğitimi bilimi ve Türkiye’de din eğitimi. Ankara: Akçağ.
- Ersöz, H.Y. (2007). Yerel yönetimlerin yetişkin eğitimi alanındaki etkinlikleri. İSMEK Öğrenen Toplum İçin Yetişkin Eğitimi Sempozyumu Bildirileri içinde (ss.44-68). İstanbul: İstanbul Büyükşehir Belediyesi Sanat ve Meslek Eğitimi Kursları (İSMEK).
- Eser, A. (2010). Belediyelerin Mesleki Yaygın Eğitimdeki Rolü: İSMEK Örneği (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
- Günay, Ü. ve Çelik C. (Ed.). (2006). Dindarlığın sosyo-psikolojisi. Adana: Karahan.