Tip 2 Diabetes Mellitus Hastalarında Kapsamlı Tele-Eğitimin Etkinliği: Randomize Kontrollü Çalışma

Öz

Amaç: Bu çalışmada Tip 2 diyabet tanısı almış bireylere tele-sağlık yoluyla verilen uzaktan eğitimin egzersiz hedefleri, fiziksel aktivite, beslenme, ilaç alışkanlıkları ve diyabet sorunları üzerindeki etkinliğinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Toplam 30 Diabetes Mellitus hastası (15 tele-eğitim, 15 rutin eğitim) ile randomize kontrollü bir çalışma yürütülmüştür. Bireylere diyabet hakkında genel bilgiler, beslenme tedavisi, egzersiz, fiziksel aktivite, ilaç tedavisi ve akut/kronik komplikasyonlar hakkında eğitim verilmiştir. Katılımcılar Mini Nutrisyonel Değerlendirme, Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi, Egzersiz Ölçümünde Hedef Oryantasyonu, Modifiye Morisky İlaç Uyum Ölçeği ve Diyabette Sorun Alanları Ölçeği ile değerlendirilmiştir. Bulgular: MND skorları açısından sadece rutin rehabilitasyon skorundaki düşüş anlamlıydı (p=0,041). MND skoru tele-eğitim ve rutin rehabilitasyon grupları arasında farklılık göstermemiştir (p>0,05). Son olarak, eğitim programı diğer skorları etkilememiştir (p>0,05). Sonuç: Çalışma sonuçları tele-eğitimin sadece beslenmeyi olumlu yönde etkileyebileceğini göstermiştir. Bununla birlikte, hem teleeğitim hem de rutin eğitim benzer ve etkili olmayan sonuçlar sağlamıştır. Gelecekteki çalışmalar, farklı eğitim yöntemleri ile sunulan uzaktan eğitim programlarına odaklanabilir.

Anahtar Kelimeler

• Sağlık hizmetleri
• tele-sağlık
• teletıp
• tip-2 diyabetus mellitus

The Effect of Comprehensive Tele-Education in Patients with Diabetes Mellitus: A Randomized Controlled Trial

Öz

Aim: This study aimed to investigate the effectiveness of remote education given via telehealth to individuals diagnosed with Type 2 diabetes on exercise goals, physical activity, nutrition, medication habits and diabetes problems. Material and Methods: A randomized controlled trial was conducted with a total of 30 patients with diabetes mellitus (15 tele-education, 15 routine education). Individuals were educated about general information about diabetes, nutrition therapy, exercise, physical activity, drug therapy, and acute/chronic complications. Participants were evaluated with the Mini Nutritional Assessment, International Physical Activity Questionnaire, Goal Orientation in Exercise Measurement, Modified Morisky Medication Adherence Scale and Problem Areas in Diabetes Scale. Results: In terms of MNA scores, only the decrease in the score of routine rehabilitation was significant (p=0.041). The MNA score did not differ between the tele-education and routine rehabilitation groups (p>0.05). Finally, the education program did not affect the other scores (p>0.05). Conclusion: The study results showed that tele-education can only positively affect nutrition. However, both tele-education and routine training provided similar and ineffective results. Future studies could focus on remote education programs delivered through different educational methods.

Anahtar Kelimeler

• Health care services
• telehealth
• telemedicine
• type-2 diabetes mellitus

Kaynakça

1. 1. Ozougwu J, Obimba K, Belonwu C, Unakalamba C. The pathogenesis and pathophysiology of type 1 and type 2 diabetes mellitus. J Physiol Pathophysiol. 2013;4(4):46-57.
2. 2. Peter A, Fritsche A, Stefan N, Heni M, Häring H-U, Schleicher E. Diagnostic value of hemoglobin A1c for type 2 diabetes mellitus in a population at risk. Experimental and clinical endocrinology & diabetes. 2011;119(04):234-7.
3. 3. Atlas D. International diabetes federation. IDF diabetes atlas. Brussels: international diabetes federation. 2015.
4. 4. Kanter JE, Bornfeldt KE. Recent highlights of ATVB: impact of diabetes. Arteriosclerosis, thrombosis, and vascular biology. 2016;36(6):1049.
5. 5. Driessen MT, Lin CW, van Tulder MW. Cost-effectiveness of conservative treatments for neck pain: a systematic review on economic evaluations. Eur Spine J. 2012;21(8):1441-1450.