Amaç: Bu araştırmanın amacı, tip 1 diyabetli hastaların bakım verenleri arasında sağlık kaderciliği ile sıkıntı toleransı arasındaki ilişkiyi
belirlemektir.
Gereç ve Yöntemler: Bu kesitsel çalışma, Ağustos-Kasım 2024 tarihleri arasında Türkiye'nin doğu bölgesinde bulunan bir devlet
hastanesinde 203 bakım veren ile yürütülmüştür. Çalışmada kişisel bilgi formu, Sağlık Kaderciliği Ölçeği ve Sıkıntı Tolerans Ölçeği
kullanılmıştır. Verilerin analizinde sayı, yüzde, ortalama, standart sapma, minimum-maksimum değerler, t-testi, Pearson korelasyon ve
regresyon analizleri kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p < 0,05 olarak varsayılmıştır.
Bulgular: Sağlık kaderciliği toplam puanı 53,91±19,12 olarak bulunmuştur. Sıkıntı toleransı toplam puanının ortalaması 43,92±14,84
olarak bulunmuştur. Katılımcıların sağlık kaderciliği ve stres toleransına ilişkin toplam puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı
ve pozitif bir korelasyon tespit edilmiştir (r=0,626, η²=0,718, p<0,05). Sağlık kaderciliği düzeyinin stres toleransı düzeyini artırdığı
belirlenmiştir (β₁=0,50, t(195)=7,78, p<0,001).
Sonuç: Tip 1 diyabetli hastaların bakım verenlerinin hem sağlık kaderciliği hem de sıkıntı toleransı düzeylerinin yüksek olduğu
gösterilmiştir. Ayrıca, bakım verenlerin sağlık kaderciliği düzeyi arttıkça, sıkıntı toleransı düzeyleri de artmaktadır.
Çalışma protokolü Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Etik Kurulu'ndan etik onay aldı (Tarih: 24.06.2024, Sayı: 2024/07-10).
-
-
Çalışmaya katılan tüm bireylere teşekkür ederiz.
Aim: The purpose of this research was to determine the relationship between health fatalism and distress tolerance among caregivers
of patients with type 1 diabetes mellitus.
Material and Methods: This cross-sectional study was carried out with 203 caregivers at a state hospital located in the eastern region of
Turkey, between August and November 2024. Personal information form, Health Fatalism Scale and the Distress Tolerance Scale were
used in the study. Number, percentage, mean, standard deviation, minimum-maximum values, t-test, pearson correlation and regression
analyses were used to analyze the data. The statistical significance level was assumed to be p < 0.05.
Results: The participants’ mean total score for health fatalism was found to be 53.91±19.12. The mean total score for distress tolerance
was determined as 43.92±14.84. A statistically significant and positive correlation was identified between participants’ total scores on health fatalism and distress tolerance (r=0.626, η²=0.718, p<0.05). It was determined that the level of health fatalism increased the level
of distress tolerance (β₁=0.50, t(195)=7.78, p<0.001).
Conclusion: It has been shown that caregivers of patients with type 1 diabetes mellitus exhibited high levels of both health fatalism and
distress tolerance. Furthermore, as the caregivers’ level of health fatalism increased, their level of distress tolerance also increased.
The study protocol obtained ethical approval from the Ethics Committee of Van Yuzuncu Yil University (Dated: 24.06.2024, Numbered: 2024/07-10).
-
-
We are grateful to all the individuals who participated in the study.
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Sağlık Hizmetleri ve Sistemleri (Diğer) |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Proje Numarası | - |
| Gönderilme Tarihi | 8 Aralık 2025 |
| Kabul Tarihi | 18 Nisan 2026 |
| Yayımlanma Tarihi | 30 Nisan 2026 |
| IZ | https://izlik.org/JA57KC33ED |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Cilt: 10 Sayı: 1 |
Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi Obezite ve Diyabet Uygulama ve Araştırma Merkezi’nin bilimsel yayım organıdır.
Web: https://obdm.beun.edu.tr/ Twitter: https://twitter.com/obezite_diyabet Instagram: https://www.instagram.com/zbeuobezitediyabet/