TÜRK ŞİİRİNİN VASİSİNİ KAYBEDİŞİ: İKİNCİ YENİ

Bu makale, İkinci Yeni olarak adlandırılan şiir söylemini imge ve felsefî arka plan olarak inceleyerek birtakım çağdaş olanakları tespit etmeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda ‘baba ve ‘babasızlık’ metaforu, söz konusu şiir dilinin yeni anlatım olanakları açısından ciddi alamda bir gelenek sorunu doğurur. Bu aynı zamanda geleneğin dışında bir batılılaşma problemi olarak İkinci Yeni şiirini mutlak bir imgesel bağsızlığa, bağlantısızlığa sürükler. Asıl üzerinde durulması gereken de, İkinci Yeni şirininde gerçek anlamda bir gelenek olgusunu şiir dilinde taşıyıp taşımadığıdır. Çünkü şiir de her edebî türde olduğu gibi geçmiş dönemlerle organik bir bağın varlığına muhtaçtır. Çağın şartları ne olursa olsun devam eden bir takım estetik münasebetlerin varlığı inkâr edilemez. Bu bağlamda ‘baba’ metaforu İkinci Yeni şiir dilinde varolan vasi algısının ontolojik sonuçlarıyla ilişkilidir. Çünkü bu şiir dili biçimsel görüntüdeki sapmalarıyla ve anlamasal çerçeveli aykırılıklarıyla Oedipus olgusuyla sıklıkla karşı karşıya kalan ve bu karşılaşmayı yıkıcı bir çarpışmaya dönüştürmekten çok edilgen tavır alan yanıyla dikkat çeker. Böyle bir açıdan bakıldığında İkinci Yeni ‘baba’ metaforuyla sadece geleneğe ait düşünsel kökenlere değil; şiir dilindeki radikal ifade biçimlerine kadar bir dönüştürme çabası içine girer. Dolayısıyla bu inceleme İkinci Yeni şiirinin bağlamsızlığı üzerine bazı çıkarımlar amaçlamaktadır.