AVNÎ DİVANI’NDA SALTANAT

“Sultan ateşe benzer. Uzaklaşırsan fayda vermez, yaklaşınca yanarsın” diye bir söz vardır. Bu sözden hareketle gerek halk gerekse sultan birbirlerine haddinden fazla yaklaşamamışlardır. Konumlarından dolayı halk gibi doğrudan hayatın içerisine dâhil olamayan sultanlar tebdil-i kıyafet edip halk arasında dolaşmak gibi çeşitli sebeplerle sosyal hayatta neler olup bittiğini öğrenmek istemişlerdir. Devlet yükünün de omuzlarındaki ağırlıkları onları bu gibi çözümlerle sevk etmiştir. Fakat her zaman bu gibi çareler yeterli olmadığı için bazı hükümdarlar, sanatla ve şiirle meşgul olarak kendilerini rahatça ifade etmek istemişlerdir. Bunlardan biri de bu çalışmada eserini, saltanat ve ilgili kavramlar, çerçevesinde inceleme konusu yaptığımız “Fatih Sultan Mehmed”tir. Genç yaşta tahta çıkan II. Mehmed birçok başarıya imza atmış olmakla birlikte, onun en önemli başarısı Doğu Roma İmparatorluğu’nun bin yıllık başkenti olan İstanbul’u (Konstantiniyye) feth etmesidir.”Fatih Sultan Mehmed yalnızca başarılı bir devlet adamı sıfatıyla bilinmemekte aynı zamanda sanata, kültüre, tarihe, dil ve edebiyata da önem veren bir şahsiyet olarak karşımıza çıkmaktadır. İlmin ve edebiyatın korunması ve gelişmesine yönelik çeşitli adımlar atmıştır. Şahsi olarak ise daha önceki hükümdarlar gibi o da şiirler yazmıştır. Şiirlerinde “Avnî” mahlasını kullanan Mehmed bir divan ortaya koymuştur. Bu çalışma “Avnî Divanı”ndaki şiirlerden hareketle Sultan Fatih’in saltanat ve şiir arasındaki söylemlerini incelemiştir.