The Effect of Agricultural Trainings for Environmental Protection on Farmer Behavior: The Case of Bafra District of Samsun

Öz

The aim of this study is to determine the effects of the agricultural trainings for environmental protection on farmer behavior. The data of the study were obtained from the surveys conducted with 56 farmers who participated in agricultural trainings for environmental protection in Bafra district of Samsun. In addition to agricultural training for environmental protection; farmers participated in training for animal husbandry (10.71%), medicinal and aromatic plant cultivation (8.93%), fruit production (5.36%), greenhouse cultivation (3.57%) and beekeeping (3.57%). Of the farmers, 57.14% stated that they found the training about agricultural techniques for environmental protection useful and very useful. Farmers stated that they would like to receive training on pests and diseases control, followed by paddy cultivation and fertilization, respectively. The most important behavioral change that the farmers showed at the end of the agricultural training for environmental protection was the preservation of fertilizers and pesticides so as not to contaminate food products. The benefits expected from agricultural training depends on the application of the information obtained by farmers in their enterprises. For this purpose, agricultural practices for environmental protection should be capable of increasing operational profit. The results of the research show that farmers are willing to participate in environmental protection trainings and they apply the information obtained from the trainings to a large extent in their enterprises.

Anahtar Kelimeler

• Environmental protection,agricultural training,farmer behaviors,fertilizer,pesticide

Çevre Koruma Amaçlı Tarımsal Eğitimlerin Çiftçi Davranışlarına Etkisi: Samsun İli Bafra İlçesi Örneği

Öz

Bu araştırmanın amacı, çevre koruma amaçlı tarımsal eğitimlerin çiftçi davranışlarına etkisini ortaya koymaktır. Araştırmanın verileri, Samsun ili Bafra ilçesinde çevre koruma amaçlı tarımsal eğitimlere katılan 56 çiftçiyle yapılan anketlerden elde edilmiştir. Çiftçiler çevre koruma amaçlı tarımsal eğitimlerin dışında; hayvancılık (% 10.71), tıbbi ve aromatik bitki yetiştiriciliği (% 8.93), meyvecilik (% 5.36), seracılık (% 3.57) ve arıcılık (% 3.57) eğitimlerine de katılmışlardır. Çiftçilerin % 57.14’ü çevre koruma amaçlı tarım teknikleriyle ilgili eğitimleri faydalı ve çok faydalı bulduklarını ifade etmişlerdir. Çiftçiler, en fazla hastalık ve zararlılarla mücadele konusunda eğitim almak istediklerini belirtirken, bunu sırasıyla çeltik yetiştiriciliği ve gübrelemeyle ilgili eğitimler izlemektedir. Çiftçilerin çevre koruma amaçlı tarımsal eğitimin sonunda gösterdikleri en önemli davranış değişimi, gübre ve tarım ilaçlarının gıda ürünlerine bulaşmayacak şekilde muhafaza edilmesi olmuştur. Tarımsal eğitimden beklenen faydanın sağlanması, çiftçilerin elde ettikleri bilgileri işletmelerinde uygulamalarına bağlıdır. Bunun için, çevre koruma amaçlı tarımsal uygulamaların işletme kârını artırıcı özelikte olması gerekir. Araştırma sonuçları, çiftçilerin çevre korumayla ilgili eğitimlere katılma konusunda istekli olduklarını ve eğitimlerden elde ettikleri bilgileri büyük ölçüde işletmelerinde uyguladıklarını göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• Çevre koruma,tarımsal eğitim,çiftçi davranışları,gübre,tarım ilacı

Kaynakça

1. Adenle, A.A., Sowe, S.K., Parayil, G., Aginam, O., 2012. Analysis of open source biotechnology in developing countries: An emerging framework for sustainable agriculture. Technology in Society, 34(3): 256-269.
2. Alkan, H.I., 2015. Tarım sektöründe kadın emeği (Çarşamba Ovası Gündoğdu ve Damlataş köylerinde fındık, çeltik ve sebze üretimi özelinde bir irdeleme). Doktora tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
3. Arap, S., 2016. Önder çiftçi danışmanlık derneğinin üyeleri ile olan ilişkilerinin analizi: Tekirdağ ili örneği. Yüksek lisans tezi, Namık Kemal Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Tekirdağ.
4. Ertan, K. A., 1998. Çevre etiği. Amme İdaresi Dergisi, 31(1): 125-139.
5. Eryılmaz, G.A., Kılıç, O., Boz, İ., 2019. Türkiye’de organik tarım ve iyi tarım uygulamalarının ekonomik, sosyal ve çevresel sürdürülebilirlik açısından değerlendirilmesi. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi, 29(2): 352-361.
6. Gafsi, M., Legagneux, B., Nguyen, G., Robin, P., 2006. Towards sustainable farming systems: Effectiveness and deficiency of the French procedure of sustainable agriculture. Agricultural Systems, 90: 226-242.
7. Kılıç, B., Uzundumlu, A.S., Tozlu, G., 2018. Fındık üretiminde kimyasal ilaç kullanımının çevresel duyarlılık yönünden incelenmesi: Giresun ili örneği. Türk Tarım ve Doğa Bilimleri Dergisi, 5(4): 396-405.
8. Marsh, J.S., 1997. The policy approach to sustainable farming systems in the EU. Agriculture, Ecosystems and Environment, 64(2): 103-114.

9. Şama, E., 2003. Öğretmen adaylarının çevre sorunlarına yönelik tutumları. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 23(2): 99-110.
10. Tatlıdil, F.F., Boz, İ., Tatlidil, H., 2009. Farmers’ perception of sustainable agriculture and its determinants: a case study in Kahramanmaras province of Turkey. Environment, Development and Sustainability, 11(6): 1091-1106.
11. Tunçdemir, A., 2016. Adıyaman il merkezinde çiftçilerin güvenli pestisit kullanımı ile ilgili bilgi, tutum, uygulamaları ve eğitimin etkisi. Doktora tezi, İnönü Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Malatya.
12. Türkten, H., Eryılmaz, G.A., Ceyhan, V., Kılıç, O., 2014. Bafra ilçesinde çevre amaçlı tarım arazilerin korunması programının değerlendirilmesi ve iyi tarım uygulamalarının etkilerinin sürdürülebilirliği. XI. Ulusal Tarım Ekonomisi Kongresi, Bildiriler Kitabı, 3-5 Eylül, Samsun, s. 3-9.
13. Yamane, T., 1967. Elemantary Sampling Theory. Printice Hall Inc. Englewood Cliffs, Nt.