Attitudes and Trust of Individuals towards Traditional and Social Media during the COVID-19 Pandemic

Öz

As face-to-face communication was restricted during the COVID-19 pandemic, which affected all areas of life in many aspects, people turned their ways to media tools intensively. Due to uncertainties regarding the origin and spread of the disease at the beginning and later stages of the pandemic, individuals have been exposed to heavy flow of information through traditional and new media tools. In such a setting, meaningful information can be withdrawn by analysing individuals’ attitudes towards the media. Within this frame, this study aims to reveal individuals' attitudes and sense of trust towards traditional and social media tools during the COVID-19 pandemic. The study was conducted in the early stages of the pandemic, May-June 2020, using an online questionnaire. The sample of the study comprised of volunteer individuals over the age of 18, and in the questionnaire, in addition to demographic questions, 8 items took place which aimed to determine the participants' attitudes and sense of trust towards traditional and social media. According to the findings of the study, the participants think that the media reflects the pandemic worse than it actually is and that false news takes place in the media. Furthermore, it was found that the participants have low trust in social media. As a result, it is essential for the society to have positive attitudes and trust in the media so that the pandemic procedure can be efficiently handled. In this context, traditional media and legislators should ensure information security by taking the necessary measures. In this way, the media can contribute to public health.

Anahtar Kelimeler

• COVID-19
• Pandemic
• Traditional Media
• Social Media
• Trust
• Attitudes

Proje Numarası

Proje değildir.

COVID-19 Pandemi Döneminde Bireylerin Geleneksel ve Sosyal Medyaya Yönelik Güven ve Tutumları

Öz

Hayatın tüm alanlarını pek çok yönden etkileyen COVID-19 pandemisinde yüz yüze etkileşim sınırlandırıldığı için, bireyler yoğun bir şekilde medya araçlarına yönelmiştir. Pandeminin ilk zamanlarında ve ilerleyen zamanlarında hastalığın kökeni ve yayılma hızıyla ilgili belirsizliklerle beraber, bireyler geleneksel ve yeni medya araçlarında yoğun bilgi akışına maruz kalmıştır. Böyle bir ortamda bireylerin medyaya yönelik tutumlarının belirlenmesiyle yararlı bilgiler ortaya çıkarılabilir. Bu çerçevede çalışmada COVID-19 pandemisinde bireylerin geleneksel ve sosyal medya araçlarına yönelik tutumlarının ve güven duygularının ortaya konulması amaçlanmıştır. Çalışma pandeminin ilk dönemlerinde (Mayıs-Temmuz 2020), çevirimiçi bir anket formu kullanılarak yapılmıştır. Çalışmanın örneklemini 18 yaş üstü, gönüllü bireyler oluşturmuştur. Ankette demografik özelliklerle ilgili sorular ve geleneksel ve sosyal medyaya ilişkin tutum ve güveni belirlemeye yönelik 8 ifade yer almıştır. Bulgulara göre bireyler medyanın salgını olduğundan daha kötü yansıttığını ve medyada asılsız haberler olduğunu düşünmektedir. Ayrıca bireylerin sosyal medyaya olan güvenlerinin düşük olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak toplumun medyaya yönelik tutumlarının olumlu olması ve güven duyması, pandemi sürecinin etkili şekilde yönetilebilmesi açısından önemlidir. Bu bağlamda geleneksel medyanın ve yasa koyucuların gerekli tedbirleri alarak bilgi güvenliğini sağlamaları gerekir. Bu sayede medya toplum sağlığına katkı sağlayabilir.

Anahtar Kelimeler

• Pandemi
• Geleneksel Medya
• Sosyal Medya
• Güven
• Tutumlar.
• COVID-19
• Pandemic
• Traditional Media
• Social Media
• Trust
• Attitudes

Destekleyen Kurum

Yoktur.

Proje Numarası

Proje değildir.

Teşekkür

Teşekkür beyanımız yoktur.

Kaynakça

1. Ahmad, A.R. & Murad, H.R. (2020). The Impact of Social Media on Panic During the COVID-19 Pandemic in Iraqi Kurdistan: Online Questionnaire Study. Journal of Medical Internet Research, 22(5):e19556, 1-11.
2. Armstrong, C.L. & Collins, S.J. (2009). Reaching Out: Newspaper Credibility among Young Adult Readers. Mass Communication and Society, 12(1), 97-114.
3. Aydın, A. F. (2020). Post-Truth Dönemde Sosyal Medyada Dezenformasyon: Covid-19 (Yeni Koronavirüs) Pandemi Süreci. Asya Studies - Akademik Sosyal Araştırmalar, 4 (12), 76-90.
4. Aziz, A. (2010). İletişime Giriş. Ankara: Hiperlink Yayınları.
5. Baranseli, E., Kaya, S., & Şen, M. (2018). 60 Yaş Üstü Sosyal Medya Kullanıcılarının Kullanıcı Arayüzü Deneyimlerinin İncelenmesine Yönelik Bir Araştırma Çalışması. Sanat ve Tasarım Dergisi, 8(2), 226-248.
6. Bayram, F. (2007). Bireylerin Gazete Okuma Alışkanlıkları: Kullanımlar Ve Doyumlar Yaklaşımına Göre Okuyucu Davranışları, Tercihleri Ve Nedenleri Üzerine Bir Uygulama (Doktora Tezi) Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Basın-Yayın Anabilim Dalı, Eskişehir.
7. Büyükbaykal, C.I. (2005). Kitle İletişim Araçları ve Toplumsal Yaşam. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 21, 71-75.
8. Cassidy, W.P. (2007). Online News Credibility: An Examination of the Perceptions of Newspaper Journalists. Journal of Computer-Mediated Communication, 12(2), 478– 498.

9. Erskine, H. (1970). The Polls: Opinion of The News Media. Public Opinion Quarterly, 34(4), 630- 643.
10. Gao, J., Zheng, P., Jia, Y., Chen, H., Mao, Y., Chen, S., vd. (2020). Mental Health Problems and Social Media Exposure During COVID-19 Outbreak. PloS One, 15 (4), e0231924, 1-10.
11. Güngör, N. (2011). İletişim Kuramlar Yaklaşımlar. Ankara: Siyasal Kitabevi.
12. Güz, N. (2005). Haberde Yönlendirme ve Kamuoyu Araştırmaları. (Birinci Baskı), Ankara: Nobel Yayınevi.
13. Hayır-Kanat, M. ve Görgülü-Arı, A. (2020). Covıd-19 Pandemisinin Takip Edildiği Medya Kaynaklarının ve Güvenli Bulunma Düzeylerinin Demografik Değişkenler Açısından İncelenmesi. Ulakbilge Sosyal Bilgiler Dergisi, 48 (2020 Mayıs), 527–546.
14. İnceoğlu, Y. (2020). Covid-19 Pandemisi ve Medya. TTB Covid-19 pandemisi altıncı ay değerlendirme raporu, 632-643.
15. Jones, K.E., Patel, N.G., Levy, M.A., Storeygard, A., Balk, D., Gittleman, J.L. vd. (2008). Global Trends in Emerging İnfectious Diseases. Nature, 451(7181), 990-993.
16. Karabela, Ş.N., Coşkun, F. & Hoşgör, H. (2021). Investigation of The Relationships Between Perceived Causes of COVID-19, Attitudes Towards Vaccine and Level of Trust in Information Sources From The Perspective of Infodemic: The Case of Turkey. BMC Public Health, 21(1195), 1-12.
17. Koçer, M. (2013). Televizyon İzleme Alışkanlıkları ve Motivasyonları: Kayseri Örneği. Humanities Sciences, 8(2), 207-225.
18. Kuyucu, M.M. (2017). Medyada Güven Sorunsalı ve Bunun Geleneksel Medya ile Yeni Medyaya Olan Yansımaları. Ulusal Multidisipliner Hakemli Sosyal Bilimler ve Araştırmalar Dergisi. 1(1), 28-55.
19. Lee, M.J. & Cho, J. (2017). Promoting HPV Vaccination Online: Message Design and Media Choice. Health Promotion Practice. 18(5), 645–653.
20. Lee, S., Tandoc Jr, E.C. & Lee, E.W.J. (2022). Social Media May Hinder Learning About Science; Social Media's Role in Learning About COVID-19. Computers in Human Behavior, 138, (107487), 1-12.
21. Liu, P.L. & Huang, L.V. (2020). Digital Disinformation About COVID-19 and The Third Person Effect: Examining The Channel Differences and Negative Emotional Outcomes. Cyberpsychology, Behavior, and Social Networking, 23(11), 789-793.
22. Newhagen, J. & Nass, C. (1989). Differential Criteria for Evaluating Credibility of Newspapers and TV News. Journalism quarterly, 66(2), 277-284.
23. Özutku, F., Küçükyılmaz, M.M., Çopur, H., Sığın, İ., İlter, K. & Arı, Y. (2014). Sosyal Medyanın Abc'si. Alfa Yayınevi: İstanbul.
24. Rathore, F.A. & Farooq, F. (2020). Information Overload and Infodemic in The COVID-19 Pandemic. J Pak Med Assoc, 70(5), 162-165.
25. Sarıaltın, E., Ataizi, M. & Server, N. S. (2017). Üniversite Öğrencilerinin Demokrasi Algısı: Geleneksel Medya ve Yeni Medya İlişkisi. Kurgu, 25(1), 1-16.
26. Self, C.C. (1996). Credibility. In M.B. Salwen and D.W. Stacks (Eds.). An İntegrated Approach to Communication Theory and Research (pp. 421-441). Mahwah: NJ: Erlbaum.
27. T.C. Sağlık Bakanlığı COVID-19 Bilgilendirme Platformu, (2022). Pandemi. Erişim: https://covid19.saglik.gov.tr/TR-66494/pandemi., Erişim Tarihi: 03.12.2022
28. TDK (2022). Güncel Türkçe Sözlük, https://sozluk.gov.tr/
29. Türkiye Bilimler Akademisi. (2020). COVID-19 Pandemi Değerlendirme Raporu. Türkiye Bilimler Akademisi Yayınları, TÜBA Raporları No: 34, ISBN: 978-605-2249-43-7, Ankara.
30. Vural, İ. (2010). Televizyon Dünyasının Habercileri Bile... İstanbul: Derin Yayınları.
31. Wang, C., Pan, R., Wan, X., Tan, Y., Xu, L., Ho, C.S., vd. (2020). Immediate Psychological Responses and Associated Factors during The Initial Stage of The 2019 Coronavirus Disease (COVID-19) Epidemic among The General Population in China. Int. J. Environ. Res. Publ. Health 17 (5), 1-25.
32. Wathen, C. N. & Burkell, J. (2002). Believe It or Not: Factors Influencing Credibility on The Web. Journal of the American Society for Information Science and Technology, 53(2), 134-144.
33. WHO, (2022). Global Excess Deaths Associated with COVID-19, January 2020 - December 2021. Erşim: https://www.who.int/data/stories/global-excess-deaths-associated-with-covid-19-january-2020-december-2021, Erişim Tarihi: 03.12.2022
34. Yao, H. (2020). The More Exposure to Media Information about COVID-19, The More Distressed You Will Feel. Brain. Behavior and Immunity, 87, 167-169.
35. Yılmaz, M. ve Candan, F. (2020). Pandemiden İnfodemiye Medyada COVID-19’un Seyri Üzerine Bir Değerlendirme. Kıbrıs Araştırmaları Dergisi, 21(46), 41-59.