Çin’in Değişen Enerji Stratejisinin Dış Politikasına Etkileri (1990–2010)

The economic program, which was planned after Deng’s coming to power and which began to “bear the fruits” in the beginning of 1990’s, emerged the need for energy import since 1995. Import increased continuously and the import-dependency exceeded the security limit in 2009. In contrast with the other powers in the world, for China, obtaining energy with ease does not only mean an increase in economic development; but sustaining the economic development will also maintain an increase in public welfare, rapid modernization of the army and, most importantly, the continuity of the regime. This situation has already begun to influence China’s foreign policy directly. China perceives establishing relations with the countries having the energy sources as a priority. Most of these are less developed or developing countries in the Middle East and Africa, making it easy for China to establish relations with.

Deng’in iktidara gelişiyle planlanan ve 1990’ların başında meyvesini vermeye başlayan ekonomik program, 1995 yılından itibaren enerji ithalatina ihtiyaç duymaya başlamıştır. Bu ithalat sürekli artış göstermiş ve 2009 yılında bağımlılık güvenlik sınırını aşmıştır. Dünyadaki diğer güçlerin aksine Çin için enerjiyi sorunsuz elde etme yalnızca ekonomik gelişimin devamı anlamına gelmemektedir. Ekonomik gelişimin devamı halkın refahının artmasını, ordunun hızlı modernizasyonunu ve en önemlisi rejimin devamını sağlayacaktır. Bu durum Çin dış politikasını doğrudan etkilemeye başlamıştır. Çin enerji kaynaklarına sahip ülkeleri öncelikli ilişki kuracak ülkeler olarak görmektedir. Bu ülkelerin çoğunun az gelişmiş ya da gelişmekte olan Orta Doğu ve Afrika ülkeleri olması da Çin’in ilişki kurmasını kolaylaştırmaktadır.