PARİS SÖZLEŞMESİ KAPSAMINDA TANINMIŞ MARKALARIN SINAİ MÜLKİYET KANUNU’NA GÖRE KORUNMASI
Öz
Uluslararası ticaretin gelişmesinin ve küreselleşmesinin sonucu olarak, tanınmış markaların yalnızca tescil edildiği ülkede değil uluslararası düzeyde özel olarak korunması için uluslararası düzenlemeler yapılması ve yeknesak kurallar getirilmesi ihtiyacı doğmuştur. Bu konudaki ilk düzenleme, Türkiye'nin de üye olduğu Sınai Hakların Korunmasına Dair Paris Sözleşmesi’nin 1. mükerrer 6. maddesidir ve sonradan kabul edilen diğer anlaşmalarla korumanın kapsamı genişletilmiştir. Paris Sözleşmesi, üye ülkelerin birinde tescil edilen tanınmış markaların diğer üye ülkelerde de tescile bağlı olmaksızın korunmasını amaçlamıştır. Anlaşma, tanınmış markanın karışıklığa meydan verebilecek şekilde aynısının, taklidinin veya tercümesinin aynı veya benzer ürünler için başkası tarafından tescilini doğrudan doğruya veya ilgilinin isteği üzerine ret veya hükümsüz kılma ve kullanımını yasaklama konusunda üye ülkeleri yükümlü kılmıştır. Ayrıca 1995 tarihli Ticaretle Bağlantılı Fikri Mülkiyet Hakları Anlaşması (TRIPS Anlaşması) ile tanınmış hizmet markaları da koruma kapsamına alınmış ve tanınmış markaların aynı veya benzerinin belli koşullarda farklı mal veya hizmetlerde tesciline karşı da korunmasını sağlanmıştır. 10.01.2017’de yürürlüğe giren Sınai Mülkiyet Kanunu’yla birlikte, Paris Sözleşmesi bağlamında tanınmış markaların korunmasına ilişkin yeni düzenlemeler kabul edilmiştir. Yeni kanunla birlikte Paris Sözleşmesi’nin 1. mükerrer 6. maddesi bağlamındaki tanınmış markalar ile aynı veya benzer nitelikteki marka başvuruları aynı veya benzer mal veya hizmetler bakımından itiraz üzerine reddedilecektir. İtiraz süresi iki aya indirilmiştir. Kanunda tanınmış markaların kötüniyetli tesciline ve markanın hükümsüzlüğüne ilişkin düzenlemeler de yer almaktadır.
Anahtar Kelimeler
Tanınmış Markalar,Sınai Mülkiyet Kanunu,Sınai Hakların Korunmasına Dair Paris Sözleşmesi
Kaynakça
- Arkan, S. (1997). Marka Hukuku, Cilt 1, Ankara.
- Arkan, S. (2011). Ticari İşletme Hukuku, 15. Baskı, Ankara.
- Bodenhausen, G.H.C. (2007). Guide to the Application of the Paris Convention for the Protection of Industrial Property as revised at Stockholm 1967, WIPO. Erişim Adresi: http://www.wipo.int/edocs/pubdocs/en/intproperty/611/wipo_pub_611.pdf
- Council Regulation (EC) (2016). No 207/2009 of 26 February 2009 on the European Union Trade Mark, 23.03.2016, 02009R0207, 1-105. Erişim Adresi: http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?qid=1461325727753&uri=CELEX:02009R0207-20160323
- Çolak, U. (2004). Paris Sözleşmesi 6bis Maddesi Kapsamında Tanınmış Markalar, Bu Tanınmışlığın Nasıl Belirleneceği Sorunu ve WIPO Kriterleri, FMR, C. IV, 2004/2, 23-70.
- Directive (EU) 2015/2436 of the European Parliament and of the Council of 16 December 2015 to Approximate the Laws of the Member States relating to Trade Marks, OJ of the EU, 23.12.2015, L 336/1-26. Erişim Adresi: http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?qid=1456314058991&uri=CELEX:32015L2436
- Dirikkan, H. (2003). Tanınmış Markanın Korunması, Ankara.
- Ertem, B. (2010). TRIPS 16/2 ve Paris Sözleşmesi 1.Mükerrer 6. Maddesi Anlamında Tanınmış Marka, FMR, S. 2010/1, C. 10, 59-61.
- European Union Intellectual Property Office (EUIPO) Guidelines for Examination of European Union Trade Marks Part C Opposition Section 5 Trade Marks with Reputation Article 8(5) EUTMR, 01.08.2016, 1-69. https://euipo.europa.eu/ohimportal/trade-mark-guidelines
- Eyüboğlu, S. (2001). Tanınmış Marka, FMR, 2001/2, C. I, 109-120.