Modern İnsan Kaynakları Yönetimi Açısından Peygamberlerin Yönetim Modelinden Çıkarılabilecek İlkeler

Öz

Çalışmanın amacı, günümüz İnsan Kaynakları Yönetimi perspektifinden Peygamberî yönetim ilkelerinden çıkarılabilecek dersleri analitik bir şekilde incelemektir. Topluma örnek olan bu ilahi rehberliğin, insan odaklı yönetim yaklaşımlarına ilham veren unsurları ortaya konularak, çağdaş yönetim modellerine potansiyel katkıları kapsamlı bir şekilde değerlendirilecektir. Yöntem olarak nitel araştırma yaklaşımı benimsenmiş ve temel veri toplama aracı olarak literatür taraması kullanılmıştır. Sonuç olarak, peygamberlerin tevhid mücadelesi; sevgi, ikna, sabır, analitik düşünme, yenilikçilik, sürdürülebilirlik, stratejik planlama, ehliyet ve liyakat gibi birçok temel yönetim ilkesini içermesi bakımından, insan kaynakları yönetiminin tarihsel ve ideal bir örneği olarak değerlendirilebilir. Bu ilkeler, yalnızca dini bağlamda değil, aynı zamanda modern yönetim yaklaşımları açısından da evrensel değerler taşımakta; insan odaklı, adalet temelli ve liyakate dayalı bir yönetim anlayışının temelini oluşturmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• İnsan Kaynakları Yönetimi
• Peygamberler
• Stratejik ve Sürdürülebilir İKY

Human Resource Management Principles Inspired by Prophetic Leadership Models

Öz

The aim of the study is to analytically examine the messages that can be drawn from the Prophetic management principles from the perspective of today's Human Resources Management. The elements of this divine guidance, which is an example to the society, that inspire human-oriented management approaches will be revealed and its potential contributions to contemporary management models will be comprehensively evaluated. A qualitative research approach is adopted as the method and literature review is used as the main data collection tool. In conclusion, the tawhid struggle of the prophets can be considered as a historical and ideal example of human resources management in terms of including many basic management principles such as love, persuasion, patience, analytical thinking, innovation, sustainability, strategic planning, competence and merit. These principles have universal values not only in a religious context but also in terms of modern management approaches; they form the basis of a human-oriented, justice-based and merit-based management approach.

Anahtar Kelimeler

• Human Resource Management
• Prophets
• Strategic and Sustainable HRM

Kaynakça

1. Abd Rahim, N. A., Md. Shahid, S. A., Othman, A. K., & Mohamad, M. (2023). The Influence of Islamic Leadership Behaviour on Innovation Capability. International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 13(5). https://doi.org/10.6007/ijarbss/v13-i5/16760
2. Acar, F. B. (2016). İnsan Kaynakları Yönetimi İşleyiş Biçimlerinin Değerlendirilmesi: Firmalar Bazında Bir Uygulama. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
3. Akçakaya, M. (2016). Weber’in Bürokrasi Kuramının Bugünü ve Geleceği. Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Özel Sayı, 275–295.
4. Akman, A. Z. (2023). Toplum 5.0 Yapılanmasında Dijital Dönüşüm ile Örgüt Kültürü Etkileşiminin Yeri: Bir Alan Araştırması [Necmettin Erbakan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü].
5. Aksu, M. (2023). Sert, Yumuşak ve İstihdam Edilebilirlik Becerilerinin Önemi: Teorik Bir İnceleme. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 28(2), 283–304.
6. Arklan, Ü. & Kartal, N. Z. (2018). İkna Edici İletişim Tekniği Olarak Tek Yanlı ve İki Yanlı Sunumun Kriz Yönetimi Sürecine Etkisi. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 9(20), 39–52. https://doi.org/10.21076/vizyoner.365793
7. Armağan, A. (2011). Klasik Dönemde Osmanlılarda Devlet Yönetim Anlayışına Dair Bazı Düşünceler. Gazi Akademik Bakış, 5(9), 139–156.
8. Arslan, M. L. (2012). İnsan Kaynakları Gereksinime Süreç Yaklaşımı: Stratejik İnsan Kaynakları Planlaması. Öneri, 10(37), 89–101.

9. Aslan, R. (2014). İstişârenin Önemi ve Hz. Peygamber’in Uygulamalarından Örnekler. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2(1), 223–241.
10. Atahan, A. (2010). İşçi Sendikaları Ve İnsan Kaynakları Yönetiminin Algılanışı: Farklılık Ve Benzeşme Üzerine Bir Alan Araştırması. Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
11. Babayiğit, A. (2023). Aktif-Empatik Dinleme Üzerine Bir Gözden Geçirme. Sosyal, Beşerî ve İdari Bilimler Dergisi, 6(6), 819–830. https://doi.org/10.26677/tr1010.2023.1236
12. Balcı, İ. (2009). Bedir Savaşıyla İlgili Mucizevi Rivayetlerin Kur’ân, Hadis ve Tarih Verilerine Göre Kritiği. İstem, 7(13), 85–124.
13. Bass, B. M. & Riggio, R. E. (2007). Transformational Leadership. The Psychologist-Manager Journal, 10(2), 152–155.
14. Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1994). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Sage Publications, Inc.
15. Bayram, E. (2019). Hz. İbrahim’in Ateşe Atılması ve Bu Hususta Ön Plana Çıkan İşarî Yorumlar. Gaziosmanpaşa Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 7(2), 61–77. https://doi.org/10.5281/zenodo.3594062
16. Becker, B. E., & Huselid, M. A. (2006). Strategic human resources management: Where do we go from here? Journal of Management, 32(6), 898–925. https://doi.org/10.1177/0149206306293668
17. Behçet, Ş., & Baysal, H. T. (2022). Çevrecilik Bağlamında Yeşil Yönetim Uygulamaları: Küresel Boyutta Faaliyet Gösteren Uluslararası İşletmelerden Yeşil Yönetim Uygulama Örnekleri. Uluslararası İşletme Bilimi ve Uygulamaları Dergisi, 2(2), 131–146.
18. Bilgen, D. (2024, July 5). İnsan kaynakları yönetimi ve Peygamber Efendimiz (sav). https://www.dirilispostasi.com/insan-kaynaklari-yonetimi-ve-peygamber-efendimiz-sav-6214120
19. Bozdoğan, S. C. (2022). Kapsayıcı Liderlik ile Değişime Odaklı Örgütsel Vatandaşlık Davranışı Arasındaki İlişki Psikolojik Güvenlik ve Liderin Davranışsal Tutarlılığının Rolü. Anadolu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 23(4), 123–147. https://doi.org/10.53443/anadoluibfd.1146867
20. Brown, M. E., & Treviño, L. K. (2006). Ethical leadership: A review and future directions. The Leadership Quarterly, 17(6), 595–616. https://doi.org/10.1016/J.LEAQUA.2006.10.004
21. Cascio, W., & Boudreau, J. (2011). Investing In People Financial Impact of Human Resource Initiatives (Second Edition). Pearson Education Inc.
22. Chowdury, S. R. H. (2019). Youth Leadership Crisis in 21 Centuries: Life Study on Muhammad (Pbuh); A Charismatic Leader. In O. Akgül & A. Köroğlu (Eds.), 4. Uluslararası Öğrencilik Sempozyumu Bildiriler Kitabı. Harf Yayınları.
23. Çelik, D., & Başol, O. (2022). Türkiye’de İnsan Kaynakları Yönetiminin Geleceği: Delfi Tekniği İle Bir Araştırma. Journal of Recycling Economy & Sustainability Policy, 1(1), 32–44.
24. Çeliköz, E., Erhan, T., & Çetinceli, K. (2025). Liderlik Üzerine Kavramsal Bir Değerlendirme. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 8(1), 137–155. https://doi.org/10.33712/mana.1420703
25. Çiçek, E. (2018). Eski Mısır’da ve Orta Krallık Döneminde Firavunlar. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 69, 259–268.
26. Çınar, S. (2014). Kur’an-ı Kerim ve Kitab--ı Mukaddes’te Hz. Davut Anlatımı -Farklılıklar ve Özgün Noktalar Açısından Bir Karşılaştırma [Yüksek Lisans Tezi]. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü .
27. Dalğıç, M. (2022, January). İnsanlığın İkinci Atası Hz. Nuh. https://yayin.diyanet.gov.tr/makale/insanligin-ikinci-atasi-hz-nuh/meryem-dalgic/sesli-makaleler/4745/142
28. Davutoğlu, N. A. (2020). Üçüncü ve Dördüncü Sanayi Devrimleri Arasındaki Temel ve Sistematik Farklılıkların Determinist Bir Yaklaşımla Analizi. Management and Political Sciences Review, 2(1), 176–194.
29. Dileep, K. M. (2020). Reflective Leadership in Crisis. Journal of Humanities and Social Sciences Research, 2(1), 11–18. https://doi.org/10.37534/bp.jhssr.2020.v2.n1.id1043.p11
30. Diyanet Haber. (2023, November 10). Hz. Peygamber ve Yönetim: Emanet, Ehliyet, Hakkaniyet. https://www.diyanethaber.com.tr/hz-peygamber-ve-yonetim-emanet-ehliyet-hakkaniyet
31. Diyanet İşleri Başkanlığı. (2025). Bakara Suresi - 251 . Ayet Tefsiri. https://kuran.diyanet.gov.tr/tefsir
32. Düger, Y. (2023). Empati ve İnsan Hakları. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 28(4), 443–454. https://orcid.org/0000-0003-3077-6793
33. Ekinci, N. (2019). Klasik, Neoklasik Teori, Sistem ve Durumsallık Yaklaşımları ile Bunların Karşılaştırılması ve Toplam Kalite Yönetimi İçerisindeki Yerlerinin Değerlendirilmesi. Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi (ASEAD) Eurasian Journal of Researches in Social and Economics (EJRSE), 6(11), 16–38.
34. Engmann, A., Eluerkeh, E., & Ngwakwe, C. (2024). Leading Change by Design - Integrating Design thinking with Kotter’s 8 Step Process. HOLISTICA – Journal of Business and Public Administration, 15(2), 127–141. https://doi.org/10.2478/hjbpa-2024-0018
35. Ergül, E. (2017). Mevlânâ Perspektifinden Kamu Yönetiminde Liyakat ve Ehliyet İlkesi. Ombudsman Akademik, 3(6), 79–105.
36. Eroğlu, O. (2016). 1923’ten Günümüze Türkiye’de İnsan Kaynakları Yönetiminin Gelişimi. International Journal of Management Economics and Business, 12(29), 181-193. https://doi.org/10.17130/ijmeb.20162922029
37. Gadban, M. M. (2014). Fıkhu’s-Sire. Resulullah’ın Hayatı ve Daveti (M. Aydemir, Ed.; 1st ed.). Ravza Yayınları.
38. Gedik, S. & Kavi, E. (2024). İnsan Kaynakları Yönetici Yetkinliklerinin Rasyonel Karar Alma Davranışı Üzerine Etkisi İle İlgili Bir Araştırma. Yalova Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 14(2), 176–188. https://doi.org/10.17828/yalovasosbil.1537663
39. Gözden, M. E. (2021). Lider, Özellikleri ve Modelleri: Kur’an Perspektifinden Bir Bakış. Usul İslam Araştırmaları Dergisi, 35, 183–224.
40. Greenberg, J. (1990). Organizational Justice: Yesterday, Today, and Tomorrow. Journal of Management, 16(2), 399–432. https://doi.org/10.1177/014920639001600208
41. Günçavdi, G. (2017). Karizmatik Liderlik: Alan Yazın Taraması. Uluslararası İnsan Ve Sanat Araştırmaları Dergisi, 2(Ek Sayı).
42. Hacıtalipoğlu, H. (2019, October 4). İnsan Kaynakları Yönetimi Tarihçesi. https://tr.linkedin.com/pulse/insan-kaynaklari-y%C3%B6netimi-tarih%C3%A7esi-h%C3%BCnkar-hacitali%CC%87po%C4%9Flu
43. Hamîdullah, M. (2025). Hendek Gazvesi. https://islamansiklopedisi.org.tr/hendek-gazvesi
44. Harman, Ö. F. (2025). Süleyman. https://islamansiklopedisi.org.tr/suleyman
45. Harvard Business Review (2024). Çalışan Bir Kurum Kültürü İnşa Etmek. https://hbrturkiye.com/
46. Hazıroğlu, T. (2019). Modern Dünya Bağlamında İnsan Kaynakları Kavramının Eleştirisi ve İnsan Değerleri Fikrinin Doğuşu. International Journal of Islamic Economics and Finance Studies, 1, 93–115. https://doi.org/10.25272/ijisef.455846
47. Heath, C., & H. D. (2007). Made to Stick: Why Some Ideas Survive and Others Die. Journal of Product Innovation Management, 25(1), 103–105.
48. Hoque, N., Chowdhury, A. H., & Masrurul Mawla, M. (2019). Human Resource Management from Islamic Perspective. Bangladesh Journal of Islamic Thought, 7(10), 19–36.
49. Hosogaya, N. (2021). Development of telework and its effects on Japan’s human resource management: Artificial sociality as a focus. Monitoring Obshchestvennogo Mneniya: Ekonomicheskie i Sotsial’nye Peremeny, 1, 71–90. https://doi.org/10.14515/MONITORING.2021.1.1840
50. House, R. J., & Wigdor, L. A. (1967). Herzberg’s Dual-Factor Theory of Job Satisfaction And Motivation: A Review of the Evidence and a Criticism (Bernard M. Baruch School of Business and Public Administration, Ed.; pp. 369–388). Blackwell Publishing Limited.
51. Huang, S., Wang, B., Li, X., Zheng, P., Mourtzis, D., & Wang, L. (2022). Industry 5.0 and Society 5.0-Comparison, complementation and co-evolution. Journal of Manufacturing Systems, 64, 424–428. https://doi.org/10.1016/j.jmsy.2022.07.010
52. IIENSTITU. (2019, May 30). İnsan ve Yönetiminin Tarihsel Gelişimi. https://www.iienstitu.com/blog/insan-ve-yonetiminin-tarihsel-gelisimi
53. İnce, H., İmamoğlu, S. E., & İmamoğlu, S. Z. (2021). Yapay Zekâ Uygulamalarının Karar Verme Üzerine Etkileri Kavramsal Bir Çalışma. International Review of Economics and Management, 9(1), 50–63. https://doi.org/10.18825/iremjournal.866432
54. İslamiCity. (2025). Miracle at Hudaybiyyah: Prophet’s Visionary Decision. https://www-islamicity-org.translate.goog/22297/miracle-at-hudaybiyyah-prophets-visionary-decision/?_x_tr_sl=en&_x_tr_tl=tr&_x_tr_hl=tr&_x_tr_pto=tc
55. Işık, Ş. (2015). Hz. Süleyman Kıssası’nın Kur’an-ı Kerim ve Kitab-ı Mukaddes’teki Benzer Yönleri ve Tahlili. Gümüşhane Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 4(8), 225–243.
56. Kadıoğlu, A. S., & Altay, A. M. (2023). Max Weber’e Göre Hukukun Rasyonelleşmesi. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 29(1), 32–53. https://doi.org/10.33433/maruhad.1289099
57. Kaya, M. A. (2005). Roma Lejyonerleri ve Anadolu. Tarih Araştırmaları Dergisi, 24(37), 87–98.
58. Kaymaz, K. (2007). Davranış Boyutuyla Performans Geri Bildirim Olgusu ve Süreci. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 62(4), 141–178.
59. Kesen, M., & Öselmiş, M. (2021). Yeşil İnsan Kaynakları Yönetimi Ölçeği (Yikyö): Türkçe’ye Uyarlama, Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 17(4), 1231–1256. https://doi.org/10.17130/ijmeb.812158
60. Khalilov, A. T. (2025). Stratejik Planlamanın Kavramı ve İlkeleri. In M. Özcan (Ed.), 22. Uluslararası Bilimsel Araştırmalar Kongresi. Asos Yayınevi.
61. Kılıç, R. (2023). Sanayi Devrimlerinin Serüveni: Endüstri 1.0’dan Endüstri 5.0’a. Takvim-i Vekayi, 11(2), 276–291.
62. Korkmaz, A. Ç., & Keçecioğlu, T. (2014). Yeni İnsan Kaynakları Vizyonu: Yetenek Yönetimi Metrikleri. Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 10(22), 155–171. https://doi.org/10.11122/ijmeb.2013.9.19.459
63. Küçük, E. (2017). Eski Roma’da Cumhuriyet Dönemi Halk Meclisleri ve Yasa Yapım Süreçleri. Hacettepe HFD, 7(1), 199–214.
64. Kürü, S. A. (2022). Kriz Yönetimi ve Karizmatik Liderlik. In A. Düzgün (Ed.), Kriz Yönetimi ve Liderlik (1st ed.). Nobel Akademik Yayıncılık.
65. Man, F. (2024). İnsan Kaynakları Yönetiminin Tarihi: Genel ve Kısa Bir Giriş. Yönetim ve Çalışma Dergisi, 8(2), 100–130.
66. Maxwell, J. (2019). The 21 Irrefutable Laws of Leadership. NC State University.
67. Muslu, Ş. (2014). Örgütlerde Misyon ve Vizyon Kavramlarının Önemi. HAK-İŞ Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 3(5), 150–171.
68. Öcal, M. (2025). İnsan Kaynakları Yönetimi ve Örgütlenmesi. OnDokuz Mayıs Üniversitesi Uzaktan Eğitim Merkezi. file:///C:/Users/LENOVO/Downloads/IKY113_unite1.pdf
69. Öngören, R. (2007). Mevlana’nın Osmanlı’ya Etkileri. İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 16, 49–57.
70. Orhan, K. (2010). Amerika Birleşik Devletlerinde ve Avrupa’da İnsan Kaynakları Yönetimi Yaklaşımlarının Bir Karşılaştırılması: Avrupalı İnsan Kaynakları Yaklaşımı Mümkün Müdür? Ege Akademik Bakış, 10(1), 271–301.
71. Oruçhan, O. (2017a). Hz. Peygamber’in Sünnetinde Çevre Duyarlılığı: Ahlâkî Bir Örneklik. The Journal of Academic Social Science Studies, 6(59), 189–202. https://doi.org/10.9761/jasss7152
72. Özçelik, E., & Yılmaz, S. (2019). İstihdam Politikalarında Ehliyet ve Liyakat Unsurlarının Kapsam Derlemesi. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 2(1), 87–100.
73. Özyurt, N. (2013). İnsan Kaynaklarında Eğitim ve Geliştirme [Yüksek Lisans Tezi]. Beykent Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
74. Ratcliffe, J., & Ratcliffe, L. (2015). Anticipatory leadership and strategic foresight: Five “linked literacies.” Journal of Futures Studies, 20(1), 1–18. https://doi.org/10.6531/JFS.2015.20(1).A1
75. Russ, T. L. (2011). Theory X/Y assumptions as predictors of managers’ propensity for participative decision making. Management Decision, 49(5), 823–836. https://doi.org/10.1108/00251741111130887
76. Saklı, A. R. (2013). Fordizm’den Esnek Üretim Rejimine Dönüşümün Kamu Yönetimi Üzerindeki Etkileri. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 44(12), 107–131.
77. Sarıcık, M. (2025). Ebû Mahzûre. https://islamansiklopedisi.org.tr/ebu-mahzure
78. Sevim, H. (2023). Hz. Yûsuf Kıssası Özelinde Kur’ân’da İktisat Yönetimi ile İlgili Bazı Prensipler. Tevilat, 4(1), 77–100. https://doi.org/10.53352/tevilat.1287065
79. Siemens. (2019, May 20). OT meets IT – Siemens Factory in Amberg, Germany. https://blog.siemens.com/2019/05/ot-meets-it-siemens-factory-in-amberg-germany/
80. Siemens. (2024, December 12). How electronics manufacturers are rethinking quality in the AI era. https://blogs.sw.siemens.com/en-US/electronics-semiconductors/2024/12/12/how-electronics-manufacturers-are-rethinking-quality-in-the-ai-era/
81. Solmaz, B. (2018). Liderlik İle İnsan Kaynakları Yönetimi İlişkisi Üzerine Nitel Bir Araştırma. Kara Harp Okulu Bilim Dergisi, 28(2), 21–45.
82. Taneja, S., Pryor, M. G., & Toombs, L. A. (2011). Frederick Taylor’un Bilimsel Yönetim Yaklaşımı. The Journal of Applied Management and Entrepreneurship, 16(3), 60.
83. Teoman, S. (2024). Endüstri 5.0 Kapsamında İnsan Merkezli Tedarik Zinciri Yapılandırmasına Yönelik Stratejik ve Teknolojik Çerçeve Analizi. Doğuş Üniversitesi Dergisi, 25(2), 375–387. https://doi.org/10.31671/doujournal.1372249
84. Togaç, C. (2025). Bizans İmparatorluğu’nda Devlet Ve Dynatoi Mücadelesi (X. Yüzyıl). Dokuz Eylül Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 12(1), 64–90. https://doi.org/10.69878/deuefad.1527994
85. Trivedi, A. J., & Mehta, A. (2019). Maslow’s Hierarchy of Needs-Theory of Human Motivation. International Journal of Research in All Subjects in Multi Languages [Author: Anjanaen J. Trivedi, 7(6), 38–41. www.raijmr.com
86. TÜBA Açık Ders Malzemeleri. (2025). Roma’da Siyasal-Sosyal-Kurumsal Yapı, Yöntem ve Teoriye Dair. https://acikders.tuba.gov.tr/pluginfile.php/1351/course/section/623/8.Hafta%20-%20Romada%20Siyasal-Sosyal-Kurumsal%20Yap%C4%B1%2C%20Y%C3%B6ntem%20ve%20Teoriye%20Dair.pdf
87. Turan, M. (2018). Süleyman Peygamber Kıssasında Anlatılan “Belkıs’ın Tahtı”nı Kimin Getirdiği Konusunun Kritiği. E-Şarkiyat İlmi Araştırmaları Dergisi, 10(1), 249–270. https://doi.org/10.26791/sarkiat.360091
88. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. (2025). Mekke. https://islamansiklopedisi.org.tr/mekke
89. Udy, S. H. (1959). “Bureaucracy” and “Rationality” in Weber’s Organization Theory: An Empirical Study. American Sociological Review, 24(6), 791–795.
90. Ünsür, A. (2021). Ahilik Sisteminin İnsan Kaynakları Yönetimi (İKY) Açısından Değerlendirilmesi. Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 5(Özel Sayı), 132–149.
91. Urhan, V. (2016). Aristoteles’in Siyaset Felsefesinde Anayasal Yönetim. Kaygı Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Felsefe Dergisi, 27, 211–230.
92. Yavuz, Y. Ş. (2024). Türkiye Diyanet Vakfı. https://islamansiklopedisi.org.tr/peygamber
93. Yeşil, A. (2016). Doğu ve Batı Yönetim Bilimi Düşüncesinin Öncüleri Machiavelli ve Nizamü’l-Mülk Örneği. Finans Ekonomi Ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 1(1), 47–70.
94. Yıldız, İ. (2020). Fuat Sezgin’e Göre İslam Düşüncesi ve Batı Üzerindeki Etkisi. ÇKÜ Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11(1), 13–44.
95. Yılmaz, A. (2018). Hz. Muhammed’in Ehliyet ve Liyakat Merkezli Görevlendirmeleri: Osman B. Talha Örneği. İstem, 16(31), 1–20.
96. Yoşumaz, İ., & Özkara, B. (2022). Endüstri 4.0 Sürecinin Beyaz Eşya Sektörü Üzerindeki Etkileri: Arçelik Örneği. Gümrük Ticaret Dergisi, 30, 35–45.
97. Yüksel, M. (2023). Hudeybiye Antlaşması’nın Sosyo-Politik ve Stratejik Açıdan Tahlili Üzerine Bazı Tespitler. Tasavvur / Tekirdağ İlahiyat Dergisi, 9(1), 459–482. https://doi.org/10.47424/tasavvur.1265344