Üniversite Öğrencilerinin Engelli Bireyler Hakkındaki Farkındalıkları

Öz

Bu çalışma üniversite öğrencilerinin engelli bireyler hakkındaki farkındalıklarını belirlemek amacıyla yapılmıştır. Nicel yöntem ilkelerine uygun olarak tarama modelinde tasarlanan bu araştırmada araştırmacılar tarafından hazırlanan 15 soruluk bir görüşme formu kullanılmıştır. Araştırma verileri bu görüşme formu kullanılarak Malatya İnönü Üniversitesi’nde eğitim gören ve çalışmaya katılmayı kabul eden rastgele seçilen 525 öğrenci ile Ocak 2016 – Haziran 2017 tarihleri arasında toplanmıştır. Elde edilen veriler SPSS 21,0 paket programı ile çözümlenmiş, araştırma sonuçları frekans tablolarından yararlanılarak ortaya konulmuştur.   

Araştırma sonucu elde edilen verilerde öğrencilerin % 8,6’sının ailesinde engelli bir birey olduğu, %26,09’un eğitimleri sürecinde engelli bir birey ile eğitim aldığı, %85,14’ünün yaşanılan çevrenin engelliler açısından uygun olmadığını düşündüğü, büyük bölümünün bulunduğu ortamda engelli bir birey olmasından rahatsızlık duyduğu, çoğunluğunun engelli bir arkadaşının olmadığı sonuçlarına ulaşılmıştır. Yapılan çalışmada öğrencilerin engellilik konusundaki bilgi ve ilgi düzeylerinin genel olarak düşük olduğu saptanmıştır. 

Anahtar Kelimeler

• Engellilik,üniversite gençliği,öğrenci,özel gereksinim

Kaynakça

1. 5378 sayılı Engelliler Hakkında Kanun. Kabul Tarihi: 1/7/2005, Yayımlandığı Resmi Gazete: Tarih: 7/7/2005 Sayı : 25868.
2. Aykara, A. (2011). Kaynaştırma eğitimi sürecindeki bedensel engelli öğrencilerin sosyal uyumlarını etkileyen etmenler ve okul sosyal hizmeti. Toplum ve Sosyal Hizmet, 22(1), 63-84.
3. Aykara, A. (2015). Zihinsel engelli kardeşe sahip bireylerin yaşadıkları güçlüklerin sosyal rol kuramı açısından değerlendirilmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 26(2).
4. Başbakanlık Özürlüler İdaresi Başkanlığı. (2010). Özürlülük Eğitimi: Toplum Özürlülüğü Nasıl Anlıyor Temel Araştırması. Web: http://eyh.aile.gov.tr/data/545886b5369dc3281c69af4f/toplum_ozurlulugu_nasil_anliyor.pdf Erişim Tarihi 25.08.2017.
5. Çaha, H. (2016). Engellilerin toplumsal hayata katılmasına yönelik politikalar: Türkiye, ABD ve Japonya Örnekleri. İnsan & Toplum Dergisi, 5(10), 123-150.
6. Çelik, Ö. (2013). Mekansal Planlama ve Tasarım Sürecinde Engellilik (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü.
7. Devlet İstatistik Enstitüsü Başkanlığı (2004). Türkiye özürlüler araştırması 2002. Devlet İstatistik Enstitüsü Matbaası, Ankara.
8. Dünya Engelliler Vakfı&Dünya Engelliler Birliği (2011). Engelliler İçin Evrensel Standartlar Kılavuzu - USTAD.

9. Köten, E., ve Erdoğan, B. (2014). Sanaldan gerçeğe ağlara tutunmak: engelli gençlerin Facebook'ta sosyalleşme deneyimleri. Alternative Politics/Alternatif Politika, 6(3).
10. Oliver, M. (1996). Understanding disability: From theory to practice. Nee York: St Martin's Press.
11. Subaşıoğlu, F. (2008). Üniversitelerin bilgi ve belge yönetimi bölümlerinin “engellilik farkındalığı” üzerine bir araştırma. Bilgi Dünyası, 9(2), 399-430.
12. Taylor, S. (1999). Health, illness and medicine. Sociology: Issues and Debates. London: MacMillanPress,
13. TÜİK, (2011). Nüfus ve Konut Araştırması, 2011. http://www.tuik.gov.tr/Kitap.do?metod=KitapDetay&KT_ID=11&KITAP_ID=276 , Erişim Tarihi: 02.09.17.
14. TÜİK, (2015). Dünya Nüfus Günü 2015, http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri.do?id=18617, Erişim Tarihi: 02.09.17.
15. TÜİK, (2017). Özürlülük Oranları 2002, http://www.tuik.gov.tr/PreTablo.do?alt_id=1017#, Erişim Tarihi: 02.09.17.
16. Yükseköğretim Kurumları Özürlüler Danışma ve Koordinasyon Yönetmeliği. Yayımlandığı Resmi Gazete: Tarih:14.08.2010 C, Resmî Gazete Sayı : 27672.